Poddała mi pomysł nieoceniona Basia Tekieli, znawczyni naszej Polski całej, ekspertka branży turystycznej, że Ostróda, którą dwa tygodnie temu na chwilę nawiedziłam powinna się promować poprzez Napoleona. Dlaczego? Otóż Bonaparte spędził w tamtejszym zamku jakieś dni czterdzieści między 21 lutego a 1 kwietnia 1807 r. Dotarł nad jez. Drwęckie wycieńczony tak jak i jego wojska. Dopiero co stoczył dwudniową, krwawą bitwę pod Iławą Pruską, która zarówno jego jak i wroga, czyli Rosjan kosztowała wiele istnień ludzkich. Zamieszkał w północnym skrzydle zamku, na I piętrze. Musiał mieć wygody, skoro Ostródę wybrał sobie na chwilową kwaterę główną. Miasto, położone między Elblągiem, Toruniem i Warszawą, gdzie stacjonowały wówczas jego wojska, nadawało się do tej roli idealnie.


Dziś opowiada o tym mało nagłaśnianym epizodzie naszej historii niewielka ekspozycja w muzeum, przygotowana raczej w starym stylu - gabloty i zdjęcia, ale obfitująca w zachowane z tamtych czasów w zaskakująco dużej ilości, przedmioty: mundury, broń - co ucieszy amatorów militariów, a nawet porcelanę z wizerunkiem Cesarza Francuzów.


Poza tym zamek, w większości odbudowany, jest raczej słabo przygotowany od strony turystycznej - jego pietra zajmują biura, a szkoda. Na dziedzińcu zamontowano jakąś scenę, służącą zapewne okazjonalnym imprezom. Ja trafiłam jeszcze na czasową chyba wystawę lalek w strojach regionalnych ze wszystkich zakątków Polski - ciekawą, acz napisy pod lalkami informujące, skąd dany kostium pochodzi umieszczono na małych karteczkach lilipucim drukiem :(


 Natomiast podziemia kryją godną pochwały inicjatywę prywatną - Pijalnię ziół. Przy drewnianych stołach, pod krzyżowo-żebrowymi, ceglanymi i autentycznymi co najważniejsze sklepieniami można więc popić sobie dodające zdrowotności herbatki, ale i nabyć takie delicje jak sok różany czy sosnowy - pod zastanawiającym patronatem... Mony Lisy :) Żałowałam jedynie, że tylko w dużych, litrowych, szklanych butlach, bo nie miałam jak wziąć ze sobą tego słodkiego ciężaru.


Na przeciwko zamku, po drugiej stronie ulicy srebrzy się rozległymi wodami jez. Drwęckie.


I tu władze miejskie ruszyły głową. Na wodnej tafli, nieopodal brzegu urządzono bowiem tor dla narciarzy wodnych czy raczej deskarzy wodnych. Nartę, która wygląda wypisz wymaluj jak deska snowboardowa, wraz butami można wypożyczyć na przystani będącej jednocześnie punktem startowym. Stąd poprowadzone są nad jeziorem liny, o które zapina się karabińczyk i w drogę, na której są też przeszkody - małe skocznie. Ja wyczyny śmiałków obserwowałam spokojnie z wygodnych, profilowanych, drewnianych fotelo-leżysk w zadbanym, pełnym drzew, krzewów, rabat i zielonych muraw nadbrzeżnym parku, poprzecinanym alejkami dla spacerowiczów i rowerzystów.

Brak tablic informujących o atrakcjach danego miejsca to, przykro stwierdzić smutny standard. Nie potrafimy się w Polsce chwalić, że mamy coś ciekawego, wartego zobaczenia. Prawdopodobnie w grę wchodzą koszty- wystawienie takiej tablicy przy drodze głównej kosztuje. Ale jeśli się już decydujemy na uruchomienie takie atrakcji, to ją, to diabełka, REKLAMUJMY! Zarobimy więcej, bo strona w Internecie i obecność na "fejsie" nie wystarczą.


Tak jest właśnie w przypadku Skansenu Miniatur Szlaku Piastowskiego w Pobiedziskach. To niewielka miejscowość między Poznaniem a Gnieznem, przy trasie nr 5 (E261).


Ale jadący tą szosą wcale nie wiedzą, że ta miejscowość kryje ciekawą propozycję turystyczną. Praktycznie do samego wjazdu na parking, nieco z zaskoczenia zresztą, nie wiemy, dokąd jedziemy.


Po przyjeździe kolejna "skucha" - oto przy skansenie jest tylko jedna toaleta, w dodatku płatna. I znów głupia oszczędność, bo miejsce nastawione jest przede wszystkim na grupy dzieci z podstawówki "przerabiające" Piastów w szkole.


A zatem po wyjściu z autokaru większość pędzi na wyścigi ustawiać się w kolejce, a przewodnik, o ile jest zamówiony czeka nawet 20 minut, nim maluchy opite coca-colami z poprzednich postojów załatwią swoje potrzeby.


Sam skansen niewielki, ale robi wrażenie zważywszy, że to pierwszy park miniatur w Polsce, który powstał prawie dwie dekady temu. Makiety w skali 1:20 zasługują na uznanie za jakość i precyzję wykonania. Poza tym położone są w zadbanym ogrodzie-parku, pełnym drzew, krzewów i kwitnących  różnych porach kwiatów. Po środku oczko wodne z nenufarami dodaje całości uroku. Na trasie mamy wszystkie najważniejsze budowle Szlaku Piastowskiego, a zwiedzanie z przewodnikiem, o ile trafi się pasjonat (to akurat loteria, bo obiekt obsługują  przewodnicy dojeżdżąjący z zewnątrz) może być ciekawą, zabawną lekcją historii, po której dzieciaki kojarzą więcej. Można też z przewodnika zrezygnować, bo każdy obiekt jest opatrzony tabliczką informacyjną. Na dzieciaki najbardziej "działa" miniaturowa kolejka wąskotorowa w drodze do Wenecji objeżdżająca kilka innych budynków.
Z pewnością jednak 5-6-klasiści będą się nudzić po pobycie dłuższym niż 20-minutowy - mamy teraz młodzież oczekująco mnóstwa różnorodnych wrażeń w krótkim czasie, a więc ma się dużo dziać.


Dlatego warto im zaoferować "w pakiecie" sąsiadujący ze skansenem, Gród Pobiedziska. Tutaj nie tylko zobaczą, jak wyglądał i to nie w miniaturze, ale w skali 1:1 średniowieczny gród, ale pograją w odtworzone gry z epoki, a przede wszystkim, i to jest dopiero frajda zobaczą i przetestują rozmaite machiny oblężnicze.


Reklamy grodu zresztą równie trudno szukać na drodze dojazdowej - czerwona, bijąca po oczach tablica znajduje się dopiero za siatką skansenu - "moje" dzieciaki z wycieczki od razu ją wypatrzyły. Być może jest to jakiś sposób - wyciągać klientów z jednego obiektu, aby zwiedzili drugi. Lepszym jednak byłoby połączyć siły, stworzyć wspólny produkt i razem wystawić nie jedną, a kilka tablic przy drogach dojazdowych, a wtedy można liczyć na większą klientelę.