Włosi nie potrafią robić piwa. To znaczy, dobrego piwa. Trzy tygodnie temu na Elbie próbowałam zmienić zdanie, ale na próżno. Nawet Birra Napoleone mnie nie przekonała, bo to rzadki cienkusz, aby nie użyć mocniejszego określenia. Jednak uwiodła mnie, poszukiwaczkę historii i legend ta o powstaniu trunku. Naturalnie za czasów, kiedy na Elbie przebywał na wygnaniu Bonaparte.
A było to (ponoć) tak. Napoleonowi na wyspie towarzyszyła siostra Paulina. Ta sama, której piękne, prawie nagie ciało wykute w marmurze przez Antonia Canovę można oglądać w rzymskiej Galleria Borghese. Dzieło powstało na zlecenie męża Pauliny, Camilla Borghese z okazji ślubu obojga i wyobraża kobietę jako zwycięską boginię miłości i piękna Wenerę (Wenus).
Dla bezpieczeństwa zapewne odprowadzał Paulinę na miejsce kąpieli jej brat. Podczas przechadzek brzegiem klifu toczyli rozmaite rozmowy, ale tematem który je dominował był... zapach. Paulina uparła się, że chce mieć swoje perfumy i muszą zostać wyprodukowane tu, na Elbie, gdzie jest tylu zdolnych rzemieślników. Im bardziej kapryśna siostrzyczka drążyła wodzowi dziurę w brzuchu, temu mniej się pomysł podobał. Bo w końcu po co te perfumy? Wreszcie wypalił: "Dobrze, ale najpierw chcę dla siebie piwa!". Paulina podjęła wyzwanie, piwo powstało i tradycja wytwarzania Birra Napoleon, przekazywana z ojca na syna przetrwała do czasów współczesnych. Teraz można nabyć zgrabne buteleczki opatrzone zdjęciem francuskiego wodza w różnych punktach miasta. Pojedynczo, lub w zestawie trzech, w pomysłowym opakowaniu w kształcie napoleońskiej czapki.
