Proste, drewniane skrzynki - z nich zbudowany jest polski pawilon na Expo 2015 w Mediolanie. Pomysłowo, a zarazem oszczędnie.  I co najważniejsze - ekologicznie, a więc zgodnie z mottem przewodnim Wystawy Światowej "Wyżywienie planety. Energia dla życia". W słońcu, jakie miękkim, włoskim, "miodowym" światłem oblewa tereny targowe, fasada prezentuje się zaskakująco wręcz dobrze. Wyraźnie na tle jasnego drewna widać biały napis Polonia. W skrzynkowym mega-pudle jest wycięty korytarz, a w nim schody. Przypomina to wejście do wąwozu. Z boku, nie zawsze zauważalny napis - parafraza słynnego cytatu z piekielnej części "Boskiej komedii" Dantego "Abbiate ogni speranza, voi...". Mimo wszystko zbyt oklepane. Choć pierwsza sala tej nadziei przydaje, gdyż dosłownie dla każdego stanowi kompletne zaskoczenie. "Achom", "ochom", westchnieniom ulgi, a przede wszystkim zachwytu nie ma końca. Oto bowiem przed oczyma jawi się sad, nie wiśniowy jak u Czechowa tylko jabłkowy, wielu kojarzący się z Edenem, a mnie osobiście z ogrodem Hesperyd.

W mitologii greckiej, czytanej przeze mnie w dzieciństwie zamiast bajek, Hesperydy były strażniczkami jabłoni rodzących szczerozłote owoce.

Nasz pawilonowy ogród, otoczony zewsząd ścianą luster, które powiększają go do znacznych rozmiarów, stanowi oazę spokoju - wytchnienia dla tych, którzy weszli do niego z dusznej i gwarnej promenady targowej, przecinającej cały teren ekspozycyjny. Tylko jabłek w nim brak, a gdyby tak stały w koszach, skrzynkach - poczulibyśmy się jak w prawdziwym sadzie.

Delikatnie sącząca się muzyka - piękny walc Wojciecha Kilara z filmu Andrzeja Wajdy "Ziemia Obiecana" koi natychmiast zmęczenie. Tylko żal, że poza tym jednym, powtarzanym bez końca motywem ktoś nie wpadł na pomysł podłożenia, w ramach artystycznego płodozmianu, również innej muzyki (sugerowałabym na przykład piękny walc z "Nocy i dni"). W ogrodzie słychać ptasie trele - pojawiają się nawet motyle. Niestety nie te z naszych łąk, gdyż Włosi nie wyrazili zgody - czyżby nie weszły z nami do Strefy Schengen?
Co jeszcze kryje nasz pawilon i czy się podobał zwiedzającym - piszę w mojej pierwszej relacji publikowanej na stronach naszego portalu:  http://www.rp.pl/artykul/706827,1201874-Polska-na-Expo-2015---skuszeni-jablkami--zaskoczeni-technika.html (zdjęcia: Filip Frydrykiewicz - główne, własne)

-

Na najwyższą górę świata wspięła się bez fleszy i kamer. Nie miała co liczyć na zamożnych sponsorów, tylko sama musiała uciułać na wyprawę. Nikt jej też potem z Everest Base Campu nie ewakuował helikopterem na żądanie - doszła tam pieszo i wróciła do Lukli, z bagażem na plecach. Niewiele mediów odnotowało ten sukces. Dlaczego, skoro właśnie powinno o tym huczeć na wszystkich stacjach, wybijać się boldem na pierwszych stronach gazet? Zwłaszcza, że zbliża się do Finiszu zdobycia Korony Ziemi:http://koronaziemi.monikawitkowska.pl/dlaczego-korona-ziemi.html
 Poza tym, że nie należy to żadnych "układów", dochodzi to, co zauważa mój ulubiony Janusz Głowacki w książce "Przyszłem - czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy" : "Tylko jednego nie możemy wybaczyć. Sukcesu. No trudno, nie dajemy rady. Ja nie mówię, że jesteśmy jedynym krajem, co się specjalizuje w zawiści. Ale gdyby był w tej sprawie jakiś festiwal czy olimpiada, to jestem pewien, że moglibyśmy iść na czele z rozwiniętymi sztandarami, śpiewając: "Polska, biało-czerwoni! Nic się nie stało". Wróćmy jednak do bohaterki, bo czas ją przedstawić. To Monika Witkowska, jedna z naszych największych podróżniczek (180 krajów na koncie), która przemierza świat w coraz to inny sposób: a to się wspina, a to żegluje. Widziałam ją, jak spontanicznie dosiadała konia w jednej ze stadnin, które zwiedzałyśmy razem podczas press touru kilka lat temu. Po prostu wskoczyła na grzbiet rumaka i bez siodła zrobiła na nim kilka kółek. Jest też mistrzynią kierownicy! Monika prowadziła dział Podróży w "Gazecie Wyborczej" w czasach, gdy ten dziennik nadawał się jeszcze do czytania - już nie tylko ze względów ideolo, ale i poziomu, który zdecydowanie pikuje w dół (niestety w innych mediach idem - ibidem). Teraz jest freelancerem, więc jej artykuły pojawiają się na łamach podróżniczo-turystycznej prasy i wydaje książki (też bez fanfar). Od czasu do czasu prowadzi też grupy jako pilot lub przewodnik wypraw trekkingowych, a niekiedy można jej posłuchać na żywo podczas spotkań podróżniczych. Jedno z nich właśnie się szykuje w przyszłym tygodniu i poświęcony jest arktycznemu rejsowi do krainy Czukczów, Eskimosów i Inuitów - vide zamieszczony plakat.  W międzyczasie zaś namawiam Miłe Panie, a i Panów Bardzo Miłych też do zajrzenia na stronę Moniki. http://www.monikawitkowska.pl/index.php?option=com_alphacontent&section=1&Itemid=66

Z Rodzicielką, za sprawą genów siłą rzeczy, wiele cech mamy wspólnych. W tym namiętność do czytania. U obu, przy łóżku pyszni się zawsze, mniejszy lub większy stosik książek. I ostatnio z tego stosika "mamowego" zwinęłam bez uprzedzenia nader smakowitą pozycję. "Dziedziczki Soplicowa" Joanny Puchalskiej. Do "Pana Tadeusza"  żywię bowiem uczucia szczególne.  Gdy w szkole miałam tę lekturę przerabiać - to Mama wywiozła mnie pod granicę białoruską i litewską, abym "poczuła" tamtejszą atmosferę, poznała przyrodę, ludzi. I tam po raz pierwszy czytałam sobie Pana Wieszcza, a mrówki mnie obłaziły niczym Telimenę. Z radością powitałam też w 1999 r. przepiękną ekranizację tego poematu w reż. Andrzeja Wajdy, z genialną muzyką Wojciecha Kilara - końcowy polonez, wyprowadzony od dworu pobrzmiewa Polonezem As-dur Fryderyka Chopina, naszego najbardziej patriotycznego kompozytora. Specjalnie zwracam tu uwagę na dwór, gdyż on jest właśnie bohaterem książki Joanny Puchalskiej. Dwór w Soplicowie, a właściwie w Czombrowie, gdyż, jak dowodzi autorka właśnie włości jej przodków stały się prototypem mickiewiczowskiego locum amoenum. Skąd ta pewność? Babka babki pani Joanny, Aniela Uzłowska z Czombrowa właśnie była matką chrzestną Adasia, syna Barbary zatrudnionej przez pewien czas we dworze jako panny apteczkowej. Nota bene z ksiażki dowiadujemy się, na czym ta funkcja polegała. Więcej na stronie mojego bloga: Wojaże intelektualne