Ta trójkątna kanapka z tostowego pieczywa kojarzyła mi się przez lata z Italią. Może dlatego, że był to zazwyczaj pierwszy sandwich jedzony na włoskiej ziemi po przekroczeniu granicy w Udine. Zawsze w tym samym Autogrillu.
Tak więc, gdy już znalazłam się w owych odległych teraz  dla mnie jak inna galaktyka, czasach,  jakimś szczęściem w Italii, porzucając na chwilę najsprawiedliwszy i najlepszy z ustrojów  -  we wspomnianym Autogrillu biegłam prosto do przeszklonej lady i szukałam wzrokiem mojego tramezzino. Koniecznie krewetkami, majonezem i rukolą. A potem mama musiała wysupłać z portmonetki 3 mila lire. Jakżeż mi to tramezzino smakowało – chlebek był świeżutki i takież dodatki. Wszystko wprost rozpływało się w ustach…

Aż wreszcie, ostatnio znów zdarzyło mi się odwiedzić Autogrill. Co prawda nie ten przygraniczny, ale na autostradzie Teramo-L’Aquila-Rzym (A24). Dochodziło południe i głód zaczął mi już doskwierać –  ale nie tak jednak, jak w znanej reklamie, (pora na głoda), gdzie, aby się rymowało poświęcono zasady gramatyki. Na próżno jednak szukałam mojego tramezzino z krewetkami. Za szybą piętrzyły się co prawda panini, ale przeważały te z surgelati czyli mrożonymi kotletami. Same bułki czy raczej buły też wyglądały na niezbyt świeże. Do wyboru miałam etta pizzy margherity, również rozczarowujące.