Poszukiwania śladów dziadka. Archiwum PKP
1 miesiąc temu
A ma z czego wybierać: domki różnej kategorii i rozległe pole namiotowe z bez przesady obłędnym widokiem na jezioro.
Marina i teatr na 300 miejsc.
O tym jednak w kolejnym poście :)
Tymczasem warto wspomnieć, że kemping jest dobrym miejscem wypadowym do wielu atrakcji turystycznych Umbrii i Toskanii, gdyż leży praktycznie na granicy tych dwóch regionów. Najbliżej stąd do Cortony, ale też do Perugii i Asyżu, a fascynaci historii obejrzą pobliskie pole bitwy z okresu II wojny Punickiej. To właśnie w Tuoro nad jeziorem Trazymeńskim 21 czerwca 217 r. p.n.e. starły się rzymskie legiony z wojskami Hannibala. Choć słowo bitwa właściwiej byłoby zastąpić rzeczownikiem masakra. Opowiem o tym wydarzeniu już wkrótce i pokażę zdjęcia z tego miejsca, dziś pokryte hektarami winnic. Dodam jedynie na końcu, że powstał specjalnie oznakowany Szlak Bitwy Hannibala z kolejnymi stacjami pełniącymi rolę punktów widokowych. Można przejechać go zarówno samochodem, jak i rowerem. Widoki zapierają dech w piersi.
Godzina 7.10. Wsiadłam do pociągu Frecciargento i zgodnie z
jego nazwą, jak strzała pomknęłam z Brescii do Florencji. Dzięki drobnemu zamieszaniu na
początku podróży mogłam lepiej obejrzeć
wagony. Musiałam bowiem zamienić numer trzy, znajdujący się na początku składu,
na piątkę. Naturalnie zaraz pomyślałam sobie o zazwyczaj mnie stresującym w
polskich pociągach przejściu między wagonami. Jednak tutaj nie ma nic takiego –
wagony łączy przestronny korytarz. One same zaś zapełnione są wygodnymi,
lotniczymi, tak wyprofilowanymi siedzeniami, że nie męczy się część lędźwiowa
kręgosłupa. Fotele są zgrupowane po cztery, wokół stolików, a miejsce na bagaże
znajduje się zarówno pod sufitem, w schowkach identycznych jak te w samolocie,
jak i za oparciami foteli. Podwieszone pod sufitem ekrany informują na bieżąco
o przebiegu podróży: prędkości, kolejnych stacjach i pogodzie, jaka czeka na
podróżnych w miastach na trasie w rozpisaniu na godziny.
„Moja” freccia sunie
cicho i miękko. Komfort jazdy niemal idealny poza jednym, istotnym jednak
szczegółem – miejsca na odnóża jest zdecydowanie za mało. Na przeciwko siedzi
siostra zakonna pogrążona w lekturze książki o św. Faustynie i biznesmen
uparcie sms-ujący. Z dziewczyną? Kto go tam wie J Za oknami zaś
powoli wyłania się z mroku nowy dzień. Na razie migają mi tylko za szybą korony
drzew, ale gdy tylko się rozjaśni, przestanę stukać w klawiaturę, ponieważ po prostu
szkoda widoków. Każda sekunda przybliża mnie do celu podróży, Umbrii, ale po
drodze aż dwa razy będę musiała się przesiąść. Najpierw w mieście Dawida, i
Hannibala Lectera, potem na stacji Terontola-Cortona. Cortona znajduje się w prowincji Arezzo, w toskańskiej dolinie Chiana. To niegdysiejsze miasto etruskie znajduje się już na granicy między Toskanią a Umbrią. Nota bene w Arezzo urodził się autor "Sonetów dl Laury" i teoretyk muzyczny, Guido zwany z Arezzo, wynalazca solmizacji (do-re-mi-fa-sol).
Po prawej słońce wschodzi w kolorach pomarańczowo-czerwono-szkarłatnych. Co za niepowtarzalny spektakl, jaki funduje mi przyroda. A na ekraniku pojawiła się tymczasem informacja o wszystkich, dalszych połączeniach z Rzymu z godzinami – mój pociąg bowiem kończy bieg w stolicy Włoch. Pasażer zatem nie musi nerwowo szukać we własnym telefonie, bo wszystkie potrzebne wiadomości dotyczące podróży dostarczy mu kolej. W cenie biletu, który jest jednak bardzo drogi. Koło 50 euro z Brescii do Perugii, gdzie wysiadam. Pięć godzin, które jednak zapewne miną mi jak z bicza strzelił, bo te przesiadki dostarczą sporo emocji. Dobrze, że mam czas na stacjach na wypicie cafeuccio. Dojechałam do Werony i zamykam komputer.
Na stacji Firenze Campo Marte czyli Pole Marsowe miałam moją pierwszą przesiadkę do Terontoli-Cortony. Sama stacja biedniutka tak, że wręcz nie przystaje do miasta sztuki.
Toalety, jako rzecz wstydliwą chyba, wyrzucono na sam koniec
budynku. Miałam całe pół godziny na bisognini i kupienie kanapki (smakowita z
chrupkiej bagietki z prosciutto i białym serkiem stracchino, za którym
przepadam).
Wyjazd ze stacji mną lekko wstrząsnął – widok bowiem blokują wysokie
ekrany, a zatem niente Firenze, a na tych ekranach graffiti współczesnych
artystów, nie na miarę tych zgromadzonych w galeriach Uffizi i Pitti. Teraz
siedzę co prawda w pociągu regionalnym i laptopa trzymam już nie na stoliku,
lecz na kolanach, ale fotele i tutaj są świetnie wyprofilowane, a przede
wszystkim jest mało osób w wagonie, stąd wreszcie mogą nogi wyprostować.
Poza
tym we Frecci wiało jednak po nogach, a tu miło przygrzewa. Przede wszystkim
zaś pociąg tak pędzi, że aż uszy zatyka. Za oknem słońce za lekką mgiełką. Cyprysy
pną się po łagodnych wzgórzach, a w tle masyw Apeninów. Niekiedy mignie jakiś zameczek., dziś za podwójną mgiełką, bo dochodzi okrutnie brudna szyba.
Żegnaj Toskanio, witaj Umbrio. Stęskniłam się za Tobą ociupinkę. Oglądam Cię przy akompaniamencie donośnego stukotu kół
po torach – już jednak nie ten standard jazdy, choć życzyłabym się tak „niskiego”
poziomu usług w naszej kolei. Już lada chwila wysiadam w Perugii.
Po prawej słońce wschodzi w kolorach pomarańczowo-czerwono-szkarłatnych. Co za niepowtarzalny spektakl, jaki funduje mi przyroda. A na ekraniku pojawiła się tymczasem informacja o wszystkich, dalszych połączeniach z Rzymu z godzinami – mój pociąg bowiem kończy bieg w stolicy Włoch. Pasażer zatem nie musi nerwowo szukać we własnym telefonie, bo wszystkie potrzebne wiadomości dotyczące podróży dostarczy mu kolej. W cenie biletu, który jest jednak bardzo drogi. Koło 50 euro z Brescii do Perugii, gdzie wysiadam. Pięć godzin, które jednak zapewne miną mi jak z bicza strzelił, bo te przesiadki dostarczą sporo emocji. Dobrze, że mam czas na stacjach na wypicie cafeuccio. Dojechałam do Werony i zamykam komputer.
Na stacji Firenze Campo Marte czyli Pole Marsowe miałam moją pierwszą przesiadkę do Terontoli-Cortony. Sama stacja biedniutka tak, że wręcz nie przystaje do miasta sztuki.
