Poznaliśmy się kilka miesięcy temu przy okazji jakiegoś wywiadu. Pierwsze, co mnie miło zaskoczyło, to bardzo szczery uśmiech Simona. Właśnie Simona, a nie Szymona, choć jest Polakiem. Biznesmenem, któremu udało się zrealizować american dream jeszcze przed trzydziestką! Stąd byłam zaskoczona, gdyż w kontaktach z, ujmijmy to, ludźmi interesu przyzwyczajona jestem do sporego dystansu, jaki oni zazwyczaj stwarzają, a uśmiech, o ile się pojawia, jest znikomy i raczej wystudiowany. Natomiast Simon Dziak-Czekan, gdy opowiada o swojej drodze do sukcesu, rozjaśnia się na twarzy tak, jakby mu ktoś zapalał w środku lampkę. Jest synem przedsiębiorcy z Mrągowa działającego w branży hotelarskiej. Pierwsze pieniądze zarobił już w wieku pięciu lat, hodując króliki. Jako dwunastolatek rozwinął firmę kajakarską za pieniądze oszczędzone w „śwince-skarbonce”.  W wieku 14 lat został wybrany na posła do Warmińsko-Mazurskiego Parlamentu Młodzieży, jako  najmłodszy członek tego liczącego ponad 100 reprezentantów gremium. 

W tym czasie także  współtworzył Krajowe Stowarzyszenie Brasławian, instytucję charytatywną wspierającą Polaków mieszkających na Białorusi (działa ona do dziś, zrzeszając kilkaset osób pracujących w poszczególnych oddziałach). Skąd ten pomysł? Z Brasławia pochodzi jego dziadek, żołnierz AK, będący dla Simona wielkim autorytetem i wzorem do naśladowania. A potem Simonowi udało mu się wyjechać do wymarzonej Ameryki. W stanie Ohio skończył szkołę średnią i studia. Na dodatek z wyróżnieniem.

Jednak mimo perspektyw i wbrew namowom rodziny oraz przyjaciół nie został za wielką wodą: http://www.bing.com/videos/search?q=Simon+Dziak+Czekan+you+tube&FORM=VIRE3#view=detail&mid=BC54C5040E9E9B34A6A6BC54C5040E9E9B34A6A6 Wrócił do ojczyzny, bo uważał, że to jest miejsce na robienie interesów i założył firmę zajmującą się sprzedażą innowacyjnych półproduktów z recyklingu tworzyw sztucznych. Nie sam, ze wspólnikiem, poważnym inwestorem, którego udało się Simonowi przekonać, że warto włożyć kilkaset tysięcy złotych w projekt 23-latka. I udało się. Start-up już po dwóch miesiącach od debiutu osiągnął milion przychodu netto. Rok potem niczym halny, w światowe rynki uderzył kryzys, zmiatając wiele potężnych firm z rynku. Firma Simona straciła miliony, ale nie padła, bo sam Simon się nie poddał i zrealizował swój, wspomniany na wstępie american, a właściwie polish dream. Może dlatego, że, jak podkreśla, kierował się zawsze uczciwością i szczerością, zasadą fair play w interesach. Przede wszystkim zaś głęboką wiarą w Boga i wartościami, tak teraz wyśmiewanymi przez środowiska laickie: https://www.youtube.com/watch?v=70PnLDJgpf0 


Poza prowadzeniem własnego biznesu jest  mówcą – należy do Stowarzyszenia Profesjonalnych Mówców i w ubiegłym roku zajął I miejsce na najlepszą mowę biznesową w tym gronie, choć znajdują się w nim osoby z pierwszych stron gazet. https://www.youtube.com/watch?v=OHdkSUelbvc  Odbiorców oczarował prostotą oraz swadą, z jaką opowiada. Ma kapitalne poczucie humoru i spory dystans do siebie. 



Przyznaje, że angielskim włada teraz lepiej niż polskim, co nie oznacza, że zapomniał rodzinną mowę – raczej ma tendencję do wrzucania w zdania obcych słówek. Natomiast na szczęście nie popełnia tego błędów co gros osób „medialnych” – nie mówi po polsku z amerykańskim akcentem, co zresztą jest teraz bardzo modne (odnoszę wrażenie, że połowa naszych „telewizorów” tak właśnie czyni – łącznie z kilkoma kucharzami, modelkami i aktorkami). Bez wątpienia, oprócz rodziny, którą bardzo kocha – głębsze uczucia żywi również do Ameryki, którą przemierzył wzdłuż i wszerz. Jednak może właśnie dlatego nie wielbi tego kraju bezkrytycznie, choć tam właśnie, w Las Vegas wziął ślub (naturalnie z Polką), a jego „wymarzonym” miastem jest Santa Barbara w Kalifornii.

Innym, ukochanym miejscem na kuli ziemskiej jest San Sehastian w Hiszpanii, skąd pochodzi jego przyjaciel z czasów studenckich, Juan Moreno – stąd kraj corridy jest jego częstym kierunkiem podróży.

 Uwielbia też Czechy, a zwłaszcza Morawy – za piwo i otwartość mieszkających tam ludzi, dlatego nauczył się czeskiego. Służbowo też podróżuje – do Goeteborga, Kopenhagi i Hamburga, natomiast na narty wybiera austriackie Kaprun – w dzieciństwie szalał na stokach Szczyrku, a w USA – w Kolorado.

Jednak najlepiej czuje się w Mikołajkach i we wspomnianym Brasławiu, gdzie dotąd żyje dalsza część jego rodziny, która po wojnie zdecydowała się zostać na ziemi przodków. Od ośmiu lat mieszka w Warszawie i tu jest jego dom. Gdy czuje potrzebę, jeździ do Karmelitów Bosych ma medytacje – nigdy nie wstydził się wiary i regularnie chodzi do Kościoła, choć to teraz niemodne. Gdyby nie Bóg – powtarza- nigdy nie osiągnąłby takich sukcesów w życiu zawodowym i prywatnym. Dlatego stara się też wspierać ten zakon podobnie jak Salwatorianów.

Ma dwa marzenia. Jednym z nich jest otwarcie i sfinansowanie fundacji, która będzie wyławiać młodych geniuszy ze środowisk wiejskich i małych miasteczek. 

Na mniejszą skalę robi to już dziś. Pragnąłby także w przyszłości, gdy jego dzieci dorosną, latem wyruszać w podróż po Europie i utrzymywać się tylko z gry na gitarze.

 Więcej o Simonie na jego stronie: http://simon.dziak-czekan.pl/pl/ , na FB: Facebook.com/simon.dziak oraz blogu: http://strefageniuszu.pl/ (zdjęcia: archiwum Simona)