Poszukiwania śladów dziadka. Archiwum PKP
3 miesiące temu
W Dubaju pomysłowość branży turystycznej nie zna granic. W ciągu pięciu lat liczba hoteli w emiracie co najmniej się podwoi. To
odpowiedź na rządowe plany osiągnięcia 20 milionów turystów rocznie jeszcze
przed 2020 rokiem.
Zgodnie z projektem, Dubaj już za trzy lata stanie się nie tylko najpopularniejszym kierunkiem wyjazdów turystycznych, ale najlepszym celem wyjazdów biznesowych.
Wizja została zatwierdzona w maju 2013 roku przez szejka Mohammeda bin Rashida Al Maktouma, władcę Dubaju, a zarazem wiceprezydenta i premiera Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA). Więcej na ten temat w moim artykule w Rzeczpospolitej:
Burmistrz Mediolanu, Giuseppe Sala chce ściągnąć do stolicy włoskiego biznesu i alta moda wojsko. Bandy uchodźców grasujące na peryferiach metropolii stają się bowiem z dnia na dzień coraz bardziej niebezpieczne. Mają na swoim koncie nie tylko grabieże i napaści, ale i ofiary śmiertelne. Dziś rano temu problemowi poświęcony był program Agora' na RAI 3, trzecim kanale państwowej telewizji włoskiej. Pokazano policyjny blitz w Rogoredo, na cieszącym się złą sławą najbardziej znanego we Włoszech placu, gdzie odbywa się handel heroiną i innymi używkami. W jego rezultacie aresztowano aż 65 mężczyzn, z czego 20 z Afryki Północnej. W programie wystąpił też młody mężczyzna, syn emigrantów, który od 14 roku życia związał się ze środowiskiem malagente, uchodźców czyniących z narkotyków i rabunków sposób na życie. Jednak dzięki południowoamerykańskiemu pastorowi, który w jednej ze świątyń na peryferiach Mediolanu prowadzi iście franciszkańską misję zbawiania ludzi, którzy zeszli na złą drogę, chłopak przejrzał na oczy i teraz regularnie uczęszcza do kościoła. To jednak niestety pojedynczy przypadek optymistycznego, budzącego nadzieję zakończenia.
Problem band zorganizowanych uchodźców jednak nie dotyczy jedynie obrzeży mojego ulubionego miasta. Młodzi przybysze z Afryki setkami wręcz okupują place w centrum. Na takie skupisko trafiłam już w zeszłym roku, gdy z lotniska Linate dotarłam shuttle busem przed Stację Główną. Ponieważ od hotelu dzieliło mnie zaledwie kilka przecznic, a ja bagaż miałam podręczny i zaopatrzony w solidne kółeczka, postanowiłam dystans pokonać na piechotę, upajając się atmosferą słonecznego popołudnia. Sielankowy nastrój pierzchł mi jednak w momencie, gdy minęłam budynek stacji i zza rogu wyszłam na plac przed wejściem do metra. Aż stanęłam, bo cały był czarny. Dziesiątki młodych mężczyzn, dobrze ubranych siedziało na nim bądź stało w grupkach rozmawiając,a zarazem taksując wzrokiem przechodzących w pobliżu Włochów. Nie wyglądali na głodnych i zagubionych ojców rodzin, tylko raczej na bandę cwaniaków szukających okazji do szybkiego zarobku bez zbytniego wysiłku. Jeden z nich bez skrępowania mył włosy nad studzienką kanalizacyjną, spłukując pianę wodą zaczerpniętą wcześniej puszką po Coca coli.
"Cyknęłam" mu szybkie zdjęcie, ale reakcja była niemal wroga, acz niema. Odechciało mi się dalszej zabawy w fotoreportera i potruchtałam szybko poza zasięg wzroku okupujących plac. Pomyślałam ze smutkiem, że to już nie jest mój Mediolan, w którym jak dotąd czułam się komfortowo bo bezpiecznie. Na tym zdjęciu zachwycam się nowoczesną architekturą miasta - ale właśnie tutaj, wczoraj też interweniowała policja.
W Mediolanie włoskie trattorie i restauracje wypierają kebabownie i bary samoobsługowe z hamburgerem w roli głównej, a nawet słynna cotoletta alla milanese alias nasz schabowy serwowany jest w towarzystwie frytek coraz bardziej, o zgrozo, smakujących Włochom.
Najlepszy
sposób na przyciągnięcie rzeszy zagranicznych turystów? Zorganizowanie im
Festiwalu Zakupowego połączonego na dodatek z konkursem, w którego puli są
nęcące nagrody. Tak teraz promuje się Japonia, a Japan Shopping Festival,
zainaugurowany przed miesiącem potrwa jeszcze kolejne dwa, do końca lutego 2014
r. Jest więc mnóstwo czasu, aby odwiedzić biorące w inicjatywie miasta: Tokio,
Osakę i Fukuokę.
Na przybyszów czeka ponad 5000 magazynów pełnych dóbr i
oferujących bajeczne ponoć zniżki - nawet do 70 proc. I, jak już wspomniałam,
każdy z uczestników Japan Shopping Festival może wygrać cenne nagrody, w tym
bilet do Japonii i wejście na „Tokyo Girl’s Collection”, pokaz mody z udziałem
znanych stylistów i modelek. Więcej szczegółów na stronie organizatora:
http://www.gojsf.com/
Rok
1991. U nas transformacja i ciuchy ze szczęk pod „PeKiN-em”, w Italii dobrobyt
aż kłuje w oczy, więc nawet na bazarkach ubrania wysokiej jakości. Mój Ojciec
stacjonuje akurat w Genui, gdzie w stoczni nadzoruje budowę jachtu dla
szwajcarskiego klienta. Dla mnie to trudna wizyta, bo od wielu lat nie jesteśmy
już rodziną, a ściślej Tata ma nową. Staramy się jednak oboje utrzymać kontakt.
Wymarzyłam sobie ten marcowy wyjazd ze względu na obchodzone w tym miesiącu
urodziny. Poza tym liczyłam, że w Ligurii będzie już wiosna. Rzeczywiście,
przez pierwsze dni świeci obłędne słońce, ale potem jakaś wyjątkowo paskudna
zadymka zaskakuje mnie „w mieście”. Paradoksalnie dzięki pogodowemu kaprysowi
trafiam na retrospektywę Salvadora Dali – rysunki i rzeźby. Napiszę z niej swój
pierwszy w życiu tekst dziennikarski, który zostanie opublikowany w Życiu
Warszawy jako korespondencja z Włoch. Niezły debiut, prawda? Peregrynując po
genueńskich zaułkach, odkrywam też uliczne bazarki, a na jednej z bancarelli,
uroczą mini w ciepłym, słonecznym kolorze. Zdobią ją dyskretne a la’ indiańskie
aplikacje i po przymiarce okazuje się jak na mnie szyta. To moja pierwsza tak
krótka szatka – do tej pory nosiłam się bardziej maxi. – To ty masz nogi! –
zauważa Ojciec. – I to bardzo fajne nogi! – dodaje mi odwagi, gdyż czuję się lekko
nieswojo. Na publikowanym w tym poście zdjęciu właśnie dumnie je prezentuję i
spódniczkę też. A w najbliższy czwartek zaprezentuję samą Italię, taką jakiej
nie można poznać podczas wycieczek z biurem podróży. Serdecznie zapraszam do Miejskiego
Ośrodka Kultury w Pruszkowie na godzinę 11: www.mok-kamyk.pl
O Royal Ascott Racecourse czli wyścigach konnych w Ascott słyszała chyba większość z nas, natomiast o Królewskich Regatach w Henley nad Tamizą - niewielu. Przynajmniej ja, dopóki w nich nie uczestniczyłam. Tymczasem również i tym zawodom patronuje Jej Wysokość Królowa Elżbieta II.
Dress code czyli wymagania co do ubioru są takie same w Henley jak w Ascott: panie muszą mieć koniecznie sukienkę za kolana, a dodatkowo, mile widziany jest kapelusz. Panowie - marynarkę i krawat.
Regaty mają długoletnią tradycję, ponieważ odbywają się od 1884 roku.
Początkowo było to wydarzenie jednodniowe - w tym roku trwa od 3 do 7 lipca i przyciąga 300 tysięcy widzów.
Jest to okazja do mega-pikniku na obu brzegach rzeki. Część osób, należąca do różnych klubów, stowarzyszeń, college'ów, uniwersytetów czy korporacji, zamknięta jest w specjalnych, VIP-owskich strefach. Tam bawią się pod namiotami, gdyż, jak wiadomo, angielska pogodna częściej niż bywa kapryśna. Każda strefa wyposażona jest w podesty, z których można obserwować zawody odbywające się na wodzie. A te trwają codziennie od rana do wieczora. Jednocześnie na samym brzegu, a więc najbliżej toru wyścigów rozsiada się miejscowa ludność, przybyli z dalszych miejscowości i turyści. Na kocach, materacach, karimatach.
Z koszami piknikowymi, butelkami z napojami mniej lub bardziej wyskokowymi. W pobliżu - liczne kramy z jedzeniem, często azjatyckim, bo tajskie, wietnamskie czy chińskie jedzenie dosłownie podbiło angielski rynek.
Regaty są okazją do prawdziwej rewii mody, gdyż dress code jest pretekstem do szczególnego zadbania o detale stroju. W przypadku pań szczególną rolę odgrywają kapelusze.
Zdobią one zarówno skronie młodszych, jak i starszych dam.
Niekiedy są to tylko stroiki: jakaś róża czy kokarda wpięta we włosy, kiedy indziej misterna konstrukcja zamówiona u modystki.
Panowie też prezentują się niezwykle elegancko, zwłaszcza ci starszej daty.
A skuszeni wodnymi wyczynami młodzieży, też decydują się na krótkie rejsy łódką, koniecznie w towarzystwie wybranki:
Niektóre damy rezygnują z nakryć głowy, innym, jak widać kapelusik gdzieś się zagubił, jak autorce tego posta :)
Dress code czyli wymagania co do ubioru są takie same w Henley jak w Ascott: panie muszą mieć koniecznie sukienkę za kolana, a dodatkowo, mile widziany jest kapelusz. Panowie - marynarkę i krawat.
Regaty są okazją do prawdziwej rewii mody, gdyż dress code jest pretekstem do szczególnego zadbania o detale stroju. W przypadku pań szczególną rolę odgrywają kapelusze.
Wiele pań decyduje się na zwykłe, letnie sukienki, natomiast zdarzają się też kontrowersyjne kreacje.
A ponieważ 24 wybiła, wszystkich pozdrawiam z Windsoru - nocuję dosłownie vis a vis zamku, a że na maszcie jego baszty łopocze flaga, jest to znak, że śpi w nim sama królowa. 
