Dwanaście godzin zajęła mi podróż z Warszawy do San Marino. Wystartowałam kwadrans po dziewiątej rano z Dworca Gdańskiego, skąd wygodne Koleje Mazowieckie dowiozły mnie do Dworca Kolejowego w Modlinie. I tu cofnęłam się co najmniej do czasów Gierka, bo naturalnie o windach nikt nie pomyślał, a zamiast chodnika ktoś obdarzony wyjątkową inwencją twórczą wymyślił "kocie łby". Ciągnięcie po nich jakiegokolwiek bagażu stanowiło wyczyn nie lada. Cała stacja w Modlinie zresztą to Chandra Unyńska. Natomiast trzeba przyznać, że kolej doskonale zgrana jest z autobusem dowożącym na samo lotnisko - nie ma mowy o tym, aby kierowca uciekł podróżnym sprzed nosa. Wręcz przeciwnie, czeka na ostatniego, nawet najbardziej guzdrzącego się pasażera. Lotnisko w Modlinie czyściutkie i ceny jakby niższe od Okęcia vel Chopina. Najmilsze zaskoczenie przeżyłam natomiast w Ryanairze, Nie tylko dlatego, że ta linia zasponsorowała mi lot do Bolonii. Odprawa przebiegła wyjątkowo sprawnie i nikt nie czepiał się ponad wymiarowej torebki. Szybko też przewieziono pasażerów do samolotu, zawczasu przewidując, że nie cały bagaż podręczny zdołają wziąć ze sobą na pokład - dlatego już na lotnisku pracownik Ryaniaira oznaczył torby nadprogramowe, które trzeba było zostawić na wózeczku przed wejściem do Boeinga - moją różową walizeczkę zobaczyłam dopiero na pasie bagażowym w Bolonii, gdzie nikt na szczęście nie pastwi się nad torbami (nie ma mowy o rzucaniu czy kradzieży, czego nie mogę już niestety powiedzieć o stołecznym porcie). Bardzo spodobał mi się nowy design wnętrza samolotu z dominacją słonecznego żółtego. Co najmniej piątkę z plusem postawiłabym natomiast za menu, które przypomina wyglądem komiks.



W Bolonii szybciutko wsiadłam do autobusu lotniskowego kursującego na główną stację kolei i z powrotem (przejazd 6 euro) i po pół godzinie wpadłam w popłoch zdając sobie sprawę, że mogę nie zdążyć na ostatni autobus odchodzący z Rimini do San Marino. Okazało się bowiem, że połowa pociągów na trasie Bolonia-Rimini została tego popołudnia odwołana lub była znacznie opóźniona. Mimo to kupiłam bilet i wysiadłam nad Adriatykiem modląc się o cud, który się zdarzył.

Okazało się bowiem, że jest jeszcze jeden autobus na Górę Tytana, który nie był odnotowany w rozkładzie jazdy w Internecie. Zobaczyć San Marino po 20 latach i to jeszcze o zachodzie słońca, gdyż dotarłam na miejsce po 21 - chyba nie znajduję dziś odpowiednich słów. Kolację - moje ulubione, jedzone tylko na Górze Tytana strozzapreti alla boscaiola z prawdziwkami i groszkiem, popijane kieliszku tutejszego, czerwonego wina stołowego Castelli Sammarinesi, zjadłam w hotelowej restauracji Bellavista.
Tutaj bowiem makaron robiony jest na miejscu, a widok z blanków średniowiecznego muru, o który wspierałam zmęczone wielogodzinną podróżą plecy, był obłędny.
Potem, już po zapadnięciu zmroku błądziłam jeszcze przez pół godzinki po uliczkach, bez trudu odnajdując stare szlaki.

A teraz, w pokoiku hotelu Bellavista, łowię z okna tysiące światełek, które migoczą, rozświetlając czarną niczym smoła noc. Naprawdę jestem znów w moim San Marino.

Tylko co tu robią wampiry?

Podobno Stephanie Meyers, lokując królewską rodzinę wampirów Volturich w Volterrze nigdy w niej wcześniej nie była. Gdy rozmawiam przy kolacji z przedstawicielką lokalnej organizacji turystycznej, przyznaje, że saga "Zmierzch" bardzo spopularyzowała to toskańskie miasto. Zwłaszcza wśród młodych wielbicieli powieści, którzy przybywają tu z całego świata i domagają się wręcz wycieczek tematycznych po zaułkach oraz miejscach utrwalonych przez pisarkę, a następnie w filmie. Dlatego, wiedziona ciekawością postanawiam i ja ruszyć wieczorem wampirzym tropem, a aura jak najbardziej wydaje się sprzyjać moim zamiarom.

Po zachodzie słońca temperatura, w południe sięgająca 20 stopni, spada do zaledwie kilku powyżej zera. Od kamiennych, średniowiecznych murów ciągnie przenikliwy chłód. Ulice dosyć szybko pustoszeją, a oświetlenie raczej słabe. W jakiejś bramie miga mi twarz Edwarda - jednak to tylko plakat w sklepie z pamiątkami. A gdzie Aro, Kajusz i Marek? Zapewne ruszyli w świat, aby sprawdzić, czy podległe im, bezkrwiste hordy przestrzegają praw, jakie Aro ustanowił. Niewykluczone też, że wygnały ich w świat ostatnie, silne ulewy, które spowodowały poważne osunięcia murów obronnych w centrum miasta.

Tymczasem ja wychodzę niespodziewanie na wspaniale zachowane pozostałości amfiteatru rzymskiego datowanego mniej więcej na czas narodzin Chrystusa.

Odkryte w latach 50. ubiegłego stulecia przez tutejszego historyka Enrica Fiumi, zostały wydobyte na światło dzienne dzięki wsparciu niezwykłej siły roboczej, bo pacjentów miejskiego szpitala psychiatrycznego. Odwracam się, a tuż za plecami mam witrynę pełną złotej biżuterii inspirowanej, jak się potem okazuje autentyczną sztuką etruską z Velàthri. Taką nazwę etruską nosiła bowiem kiedyś Volterra, nim stała się miastem rzymskim. Butik opatrzony jest szyldem Fabula Etrusca ma, zgodnie z nazwą bajecznie wyżyłowany cennik za 18-karatowe cacka. Para kolczyków, które świetnie pasowałyby mi do "małej czarnej" kosztuje, bagatela 620 euro.

Żałuję jednak, że Edward wybrał Bellę, bo chłopak miał gest, a ja nie odmówiłabym podarku.