Czy Leonardo da Vinci wymyślił rower? Istnieje wiele niepotwierdzonych teorii na ten temat. Rysunek otwierający ten post został znaleziony podczas konserwacji Kodeksu Atlantyckiego, czyli największego zbioru notatek i szkiców Leonarda da Vinci, który powstał w latach 1489-92, a przechowywany jest Bibliotece Ambrosiana w Mediolanie. Nie jest pewne, że rysunek roweru wyszedł spod pióra mistrza, ale jeśli nawet nie on sam, to ktoś z jego uczniów, osób z nim współpracujących mógł być autorem szkicu. A może stworzył go wedle wskazówek tego geniusza renesansu? W każdym razie niebywałe jest to, że pomysł powstał cztery wieki wcześniej niż pierwszy bicykl, który wymyślił Anglik John Kemp Starley i nazwał go Rover! Drewniany model tego XVI-w. jednośladu obejrzałam i mogłam nawet dotknąć w minioną sobotę na wystawie "Da Vinci Multi Sensory Exhibition" prezentowanej właśnie w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Stworzona przez zespół historyków sztuki, speców od multimediów i inżynierów dźwięku, stanowi część światowych obchodów 500 rocznicy śmierci mistrza i nim dotarła nad Wisłę, gościła we Florencji, Mediolanie, Pekinie, Szanghaju i za oceanem. Bardzo długo na nią czekałam. Zwłaszcza, że nie udało mi się jej zobaczyć we Włoszech. Czy mi się podobała? Wkrótcę rozwinę tego posta o moje opinie. Na razie tylko jedna sugestia - otwórzcie szeroko portfele, bo wystawa jest droga. Niby przez eBilet można nabyć go od 35 zł, ale to cena dla dzieci i młodzieży w wieku 6-19 lat. Już student czy emeryt musi wydać 45 zł w tygodniu i 55 zł w weekend, a bilet "normalny" to odpowiednio 55 zł i 65 zł https://wystawadavinci.pl/index.php/bilety/ Wejście na wystawę nie inspiruje - przesłonięte czarną kotarą, którą każdy dotyka - mnie raczej zniechęca. W pierwszej sali zgromadzono wszystkie odtworzone na podstawie rysunków Leonarda modele jego wynalazków obrazujące różnorodność zainteresowań i wszechstronność talentów mistrza. Spora część z nich to rozmaitego rodzaju machiny wojenne, w tym prototyp czołgu: A oto autentyczny rysunek "czołgu" pokazany na wystawie: Są też prototypy lotni, a nawet samolotów: Zafascynował mnie mechaniczny lew. Szkic tej zabawki zamówiony został przez... papieża Leona X dla króla Franciszka I Walezjusza na początku XVI w. Ruchomy lew miał... chodzić i rzucać francuskiemu monarsze kwiaty do stóp. Niestety moim zdaniem zbyt duże skupienie eksponatów tylko w jednej sali moim zdaniem sprawiło, że nie robiły takiego wrażenia, jak powinny. Moim zdaniem każdy model powinien być umiejscowiony osobno, specjalnie wyeksponowany i doświetlony, a niekiedy nawet ogrodzony - o części machin po prostu się potykałam. Poza tym informacje na ich temat w języku polskim były zaprezentowane na małych, też nierzadko kiepsko widocznych, niewielkich stosunkowo tabliczkach, podczas gdy ten sam tekst po angielsku aż bił po oczach, gdyż przedstawiono go na wielkich, iluminowanych panelach. Z kolei przedstawienie w tej właśnie sali "Ostatniej wieczerzy" w oryginalnych rozmiarach zasługuje na pochwałę. Wreszcie miałam możliwość spokojnego obejrzenia obrazu - w refektarzu mediolańskiego klasztoru Dominikanów przy bazylice Santa Maria delle Grazie, gdzie znajduje się oryginał, tego czasu niestety jest jak na lekarstwo, bo ze względu na tłumy, które napierają ilekroć tam byłam, mogłam tylko zerknąć i już musiałam wychodzić. Zachwyt natomiast wzbudziła we mnie druga sala, w której pokaz multimedialny wyświetlany na wielu ścianach sprawiał wrażenie, jakbym oglądała dzieła Leonarda siedząc w ogromnej katedrze. Sama zresztą kompozycja tego widowiska jest bardzo nastrojowa i piękna, uwodzi obrazami, które płyną, przeplatają się, wychodzą jeden z drugiego tworząc sugestywną opowieść o twórczości Leonarda da Vinci. Jedynym minusem, acz dotkliwym dla osób z wrażliwym słuchem jest zdecydowanie zbyt głośna muzyka, a przecież pop klasyka nie musi dudnić! Ostatnia część ekspozycji poświęcona została najsłynniejszym obrazom i rysunkom, wśród których naturalnie nie mogło zabraknąć Mony Lizy i Damy z łasiczką, a ściślej Damy z gronostajem, bo tak brzmi właściwa nazwa płótna. Nieporozumienia odnośnie do tego, które właściwie zwierzątko trzyma bohaterka obrazu, Cecylia Gallerani wynikają z tego, że właściwie trudno na nim zidentyfikować czy jest to gronostaj czy jednak łasiczka. Diabeł tkwi w szczegółach, czyli w symbolice, gdyż kochanek damy, Ludovico Sforza był Kawalerem Orderu Gronostaja. Mnie natomiast zachwycił precyzją detalu autoportret mistrza wykonany, gdy był już panem w starszym wieku. Jak długo musiał studiować swoją twarz, aby oddać ją w tak najdrobniejszych szczegółach. Mogłam być pewna - On właśnie tak wyglądał: Do odwiedzenia wystawy bardzo zachęcam. Celowo dałam Wam tylko przedsmak przyjemności, bo ta z pewnością Was czeka mimo tych kilku słów krytyki, od których nie mogłam się powstrzymać.

Praga jest jednym z najbardziej wyjątkowych i różnorodnych obszarów dzisiejszej Warszawy. Warszawska Organizacja Turystyczna, by zainteresować Polaków, zagranicznych turystów, ale i mieszkańców miasta odkrywaniem uroków dzielnicy, stworzyła multimedialny przewodnik „Praga odNova – historyczna moc atrakcji turystycznych warszawskiej Pragi”. Przewodnik dostępny jest w formie aplikacji na telefon oraz multimedialnej tablicy, która została zainstalowana na terenie Galerii Wileńskiej. W odróżnieniu od lewobrzeżnej części miasta, Praga nie została bardzo zniszczona w trakcie działań wojennych, dzięki czemu zachowały się całe kwartały przedwojennej zabudowy przybliżające klimat dawnej stolicy. Zostało to dostrzeżone m.in. przez reżyserów umiejscawiających fabułę swoich filmów w sceneriach przed ostatnim konfliktem światowym. Praga cieszy się również zainteresowaniem artystów i rzemieślników, którzy ulokowali tu swoje pracownie. Obszar ten wyróżnia różnorodność dziedzictwa kulturowego, do którego należy zarówno architektura, w tym detal praski, poprzemysłowy i wielokulturowy charakter wybranych miejsc, a także lokalna tożsamość wyrażająca się m.in. poprzez gwarę praską. Pomimo wielu lat powojennych zaniedbań i braku większych inwestycji urbanistycznych, teren ten oferuje szereg atrakcji o różnorodnym charakterze: liczne tereny zielone, praskie plaże oraz wyjątkowe obiekty o charakterze rekreacyjnym i turystycznym. W multimedialnym przewodniku „Praga odNova – historyczna moc atrakcji turystycznych warszawskiej Pragi” znaleźć można opis 30 atrakcji turystycznych. Dla turystów i warszawiaków przygotowano takie propozycje jak: poszukiwania krasnali, Monopol nie tylko dla Konesera, praskie safari, Praska Galeria Gwiazd. Można również poznać historię praskich kapliczek, cerkwi, bazyliki czy innych architektonicznych perełek. Ulice na Pradze-Północ stanowią zarazem lekcję historii, jak i wspomnienia o ludziach, którzy tu mieszkali czy ważnych wydarzeniach. Nie można także zapomnieć o… oryginalnych, praskich pyzach. Wszystkie te atrakcje zostały pogrupowane i zaprezentowane m.in. w ramach konkretnych szlaków tematycznych: szlak artystyczny, Praga wyznaniowa, Praskie fabryki a także Praskie Hollywood. Z biegiem czasu dołączą nowe propozycje, które pozwolą jeszcze bardziej poznać tę część miasta. Amatorzy autentycznych, lokalnych klimatów na pewno ucieszą się z nagrań społeczników z tej części miasta zawartych w aplikacji mobilnej. Wybrane rekomendacje zawartych w przewodniku atrakcji będzie można też znaleźć w mediach społecznościowych i materiałach promocyjnych udostępnionych w Punktach Informacji Turystycznej (w PKiN oraz w Koneserze). W pandemii wszyscy przykładamy większą wagę do bezpieczeństwa przy planowaniu podróży, dlatego też przewodnik promuje dodatkowo miejsca bardziej ustronne, spokojne i oddalone od punktów największej koncentracji ruchu turystycznego. Bliskości starówki, znakomite skomunikowanie transportem miejskim z resztą miasta oraz duża liczba atrakcji w różnych obszarach tematycznych powodują, że warszawska Praga jest znakomitym miejscem do odkrycia tego, co jeszcze w Warszawie nieodkryte. Zarówno dla turystów jak i mieszkańców stolicy. Osobiście bardzo się cieszę z tej inicjatywy i polecam nowy przewodnik. (Źródło i zdjęcia - oprócz ostatniego: Warszawska Organizacja Turystyczna)

"Królewska Wystawa Kwiatów" w Arkadach Kubickiego na Zamku Królewskim w Warszawie nie została dostatecznie zareklamowana w mediach. Czyżby znów wmieszała się polityka nie pozwalająca portalom sympatyzującym z opozycją pisać na temat tego wydarzenia, bo partnerami (z tych znanych) są tylko TVP, Polskie Radio i Stolica. Szkoda, bo tracą na tym mieszkańcy stolicy. Gdybym dziś nie wybrała się z Mamą do Muzeum Warszawy na zupełnie inną wystawę i przechodząc przez plac Zamkowy nie dostrzegła na frontonie zamku tablicy informującej o wystawie kwiatów, zapewne bym ją po prostu przeoczyła. Tymczasem skłoniła nas ona do zmiany planów i zamiast ku staromiejskiemu rynkowi podążyłyśmy spiesznie w dół, ulicą Grodzką ku ogrodom. Umiejscowiona w Arkadach Kubickiego ekspozycja, za którą bez względu na wiek należy uiścić opłatę 10 zł z miejsca nas oczarowała. Tylko żałowałyśmy, że nie możemy zdjąć maseczek, co pozwoliłoby się zanurzyć nie tylko w feerię barw, ale i zapachów otulających zwiedzających. "Ogród był zawsze nieodłączną częścią pałacu, a drzewa i krzewy wyznaczały granice zielonej przestrzeni, która otaczała monarszą rezydencję. Świat poddanych każdego stanu, zarówno arystokracji i szlachty, jak i mieszczan i chłopów był oddalony na odległość kwiatowych rabat i wypielęgnowanych trawników (...) Obecnie traktujemy zamkowe ogrody jako substancję zabytkową o tym samym znaczeniu, co stare mury i piękna architektura (...) Stają się wizytówką Zamku Królewskiego w Warszawie, który trwa i funkcjonuje w zgodzie z otaczającą go naturą" - napisał prof. dr hab. Wojciech Fałkowski, dyrektor placówki we wstępie do eleganckiego przewodnika o wystawie, który otrzymuje każdy, kto nabędzie bilet. Wystawa, którą z Mamą obejrzałyśmy była odzwierciedleniem tej idei. Podzielona na strefy tematyczne prowadziła nas drewnianymi pomostami poprzez łąki i dzikie zbiorowiska polnych kwiatów objawiając moc bioróżnorodności, pokazywała siłę i moc popularnych ziół - każde z nich nie tylko prezentując, ale opowiadając za pomocą tablic o ich właściwościach. Rozmarzyłyśmy się przy wielopiętrowych bukietach i kompozycjach nie tylko stojących, ale zwisających z sufitu: Zachwycił nas bogaty i róż-norodny świat róż w iście królewskiej oprawie - aranżacjach mistrzyń florystyki Małgorzaty Szwagiel i Beaty Bychowskiej. Poznałyśmy Królową Warszawy, czyli nową odmianę róży Zamku Królewskiego w Warszawie. 12 czerwca, czyli w sobotę w samo południe odbędzie się chrzest, czyli nadanie imienia róży "Królowa Warszawy". Aktu dokona sam prof. Wojciech Fałkowski, a chrzestnymi będą Małgorzata Walewska i Mireille Steil. Hodowcą tego okazu jest pan Łukasz Rojewski. Pół godziny później nastąpi oficjalne otwarcie Królewskiej Trasy Ogrodowej. Między godz. 13 a 16 zaplanowano konferencję "W zgodzie z naturą" oraz pokazy florystyczne, o godz. 16.30 dawne tańce dworskie wykona grupa La Dance, a przez całą sobotę będzie można kupować rośliny ogrodowe. Wróćmy jednak do samej wystawy. Zauroczyły nas florystyczne arcydzieła wykreowane przez grupę utalentowanych ludzi pod kierunkiem mistrza florystyki Macieja Krzusa. Nie mogłyśmy wyjść z podziwu, gdy stanęłyśmy przed żywymi obrazami z kwiatów, dla których wzorem były obrazy dawnych mistrzów, w tym Breugla Starszego. Wreszcie z chłodu Arkad wynurzyłyśmy się na "powierzchnię" i przeszłyśmy do samych ogrodów. Już wtedy wiedziałam, że to Grupie Park M z Brzezna warszawiacy zawdzięczają ich dzisiejszy wygląd, gdyż ta obecna na rynku od ćwierćwiecza firma dokonała ich kompleksowej rewaloryzacji (Park M ma swoje stoisko na wystawie!). W ogrodach przy okazji wystawy pojawiły się niezwykle rzeźby w kwiatowych krynolinach, które z racji upału ciągle spryskiwano wodą. Pełna wrażeń ległam na koniec na zielonej murawie w towarzystwie... owieczek, za pomocą których swoją ofertę reklamową prezentował Leroy Merlin, jeden z partnerów strategicznych wystawy. Wśród partnerów strategicznych znalazły się też m.in.: Totalizator Sportowy, Wody Polskie i właśnie Park M. Warto pamiętać, że mecenasem Zamku Królewskiego jest od 1971 r. KGHM. Królewska Wystawa Kwiatowa otwarta będzie do 13 czerwca br w godz. 10-20. Więcej informacji na stronach: www.zamek-krolewski.pl, www.ogrody-krolewskie.pl

Sezon wodniacki uważam za otwarty. Co prawda w bardzo luksusowym wydaniu, ale jednak. Dziś bowiem dzięki Warszawskiej Organizacji Turystycznej odbyłam półtoragodzinny rejs po Wiśle z widokiem na warszawskie atrakcje turystyczne po obustronach rzeki na pokładzie nowoczesnego katamaranu. To jeden z dwóch, jakie cumują na tyłach dużej przystani pływającej "Kurier", znajdującej się przy Bulwarze Jana Karskiego u stóp Zamku Królewskiego. Jednostki zostały ochrzczone bez zbytniej pompy, prostymi imionami "Kropka" i "Kreska". Kabina pasażerska mogąca pomieścić do 12 osób jest całkowicie przeszklona (niestety dach już nie), co oznacza, że można nią wypłynąć w każdą pogodę. Gdy na zewnątrz chłód i słota, przezroczyste ściany pozwalają na podziwianie widoków bez marznięcia, siedząc wygodnie na białych, skóropodobnych kanapkach. Przy słonecznej pogodzie na pasazerów czeka górny, już nie osłonięty niczym pokład, gdzie można opalać się na leżakach. Kabina wyposażona jest w mini-barek, luksusową toaletę na poziomie czterogwiazdkowego hotelu) i stanowisko nawigacyjne. Oferta rejsów obejmuje dwie propozycje: wycieczkę "5 mostów w godzinę", obejmującą trasę w formie pętli między mostem Dąbrowskim a Łazienkowskim (z mapki wynika, że na trasie są cztery mosty!) oraz "Rejs wieczorny". Niestety z powodu bezsensownych przepisów ten ostatni tak na prawdę odbywa się na granicy końca dnia, gdyż wypłynięcie ma miejsce pół godziny przed zachodem słońca, a cały rejs trwa raptem 45 minut. Jak się dowiedziałam, od pięciu lat właściciel jednostek zabiega o to, aby uzyskać pozwolenie na pływanie w późniejszych godzinach. I pomyśleć, że w innych, europejskich stolicach rejsy wieczorne, a nawet nocne to standard. Rejs dzienny pod mostami można odbyć codziennie od godz. 12 do zachodu słońca. Mrozi nieco cena zwykłego biletu, bo to 45 zł za godzinę przejażdżki, a 50% zniżki przysługuje tylko dzieciom do 15 roku życia, więc seniorów raczej nie będzie stać na tę przyjemność, a i przeciętnego warszawiaka również. Ważne - można wykorzystać bon turystyczny! Natomiast jest to dobra oferta dla zamożniejszego klienta, a dla cudzoziemca - propozycja wręcz darmowa, bo w przeliczeniu bilet kosztuje raptem 10 euro. Cena rejsu prywatnego, w grupie do 12-13 osób to też znaczny wydatek, bo 1300 zł za godzinę. Wliczone w nią są dwie butelki prosecco, nieograniczone spożycie napojów bezalkoholowych oferowanych przez jednostkę. Jest też możliwość wniesienia własnych procentów, słuchania przyniesionej ze sobą muzyki (system stereo jest na najwyższym poziomie), nagrywania własnym sumptem filmów i robienie zdjęć oraz catering za dodatkową opłatą. Mnie się przejażdżka podobała i z pewnością jest to ciekawa opcja otwarcia się Warszawy na rzekę, czego wciąż mi mało, ale jednak zdecydowanie dla osób z grubszym portfelem. www.po-wisle.pl, facebook.com/pwisle

Ostatnio koleżanki-przewodniczki po miastach włoskich prześcigały się w informacjach, w których miejscach Bel Paese stoją teraz rzeźby Igora Mitoraja. I jest ich całkiem sporo, "rozsypanych" w różnych punktach Półwyspu Apenińskiego, gdyż polski artysta, urodzony w 1944 r., od 1968 r. tworzący poza granicami kraju, wiele lat spędził w toskańskiej miejscowości Pietrasanta, gdzie od wieków istnieją pracownie kamieniarskie. On sam, po studiach w krakowskiej ASP u sanego Tadeusza Kantora i pierwszych sukcesach na Zachodzie zaczął pracować starą metodą toskanczyków czerpiąc materiał do rzeźb z tamtejszych złóż. Wzorował się na twórczości Michała Anioła i Antonia Canovy, czerpiąc garściami ze starożytnej mitologii, ale to, co wyróżniło jego dzieła to charakterystyczny "brak" czegoś. Każda z jego rzeźb nawiązująca do klasyki antyku celowo pozbawiona była bowiem jakiegoś organu,fragmentu, który był albo ucięty albo urwany czy postrzępiony. Jakby coś zabierał swoim dziełom, czegoś ich pozbawiał, czynił umyślną skazę na idealnym pięknie. Ten zabieg pozwalał na szereg interpretacji - na przykład rzeźby Mitoraja w Pompejach wspaniale współgrają ze zniszczonym miastem, są tak samo pozbawione członków jak tamto ongiś kwitnący pod Wezuwiuszem ośrodek, a mimo to trwają i budzą zachwyt. Warto jeszcze zwrócić uwagę na jeden szczegół - każda z rzeźb Mitoraja ma takie same usta - są one odwzorowaniem wag autora i stanowią jego nieformalny podpis. Wróćmy jednak do obecności Mitoraja w Warszawie. W 2004 r. przed szklanym budynkiem Centrum Olimpijskiego na Żoliborzu stanął "Uskrzydlony Anioł" - "Icaro Alato".W tym samym roku "Wielki Toskańczyk" - "Grande Toscano" wyrósł na wysokośc aż pieciu metrów przed budynkiem Spectra przy ul. Bobrowieckiej 6. To trzecia kopia tego samego dzieła. Dwie pozostałe stoją w paryskiej dzielnicy La Défence i w Mediolanie. W 2009 r. Mitoraj wykonał tzw. Anielskie drzwi do kościoła Matki Bożej Łaskawej na warszawskim Starym Mieście. Wcześniej podobne drzwi stworzył dla kościoła Santa Maria degli Angeli przy Piazza della Repubblica w pobliżu głównego dworca kolejowego Termini w Rzymie. Czy są jeszcze inne rzeźby Mitoraja w Warszawie? Podpowiedzcie proszę.

Jelcz 043 brzmi prawie jak J23, nie ma jednak z postacią PRL-owskiej wersji Bona nic wspólnego. To symbol fabryczny poczciwego "ogórka", autobusu produkowanego w latach 1959-86 przez przedsiębiorstwo Jelcz w mieście o tej samej nazwie, dziś Jelczu-Laskowicach koło Oławy w woj. dolnośląskim. Był to pojazd zbudowany na licencji czechosłowackiej. Na zewnątrz obłożony stalowymi blachami, wewnątrz wykończony lakierowanymi płytami pilśniowymi mieścił 42 pasażerów siedzących dwójkami na całkiem wygodnych kanapkach ze skaju. Szczerze mówiąc były o wiele bardziej komfortowe dla kręgosłupa i siedzenia przewożonych osób niż dzisiejsze, "luksiusowe" autobusy. Miałam okazję do tego porównania, bo wczoraj odbyłam nieco sentymentalną podróż do przeszłości właśnie w wiekowym Jelczu. Skorzystałam z oferty firmy WPT 1313 stworzonej przez grupę pasjonatów, którzy pokazują stolicę w alternatywny sposób proponując trasy turystyczne "objeżdżane" kultowymi pojazdami dawnej epoki: fiatami 125 i 126 p oraz właśnie "ogórkami". Ja wybrałam wycieczkę po Pradze w międzynarodowym gronie, bo połowę pasażerów stanowili Polacy, a resztę cudzoziemcy. Każda z grup miała swojego profesjonalnego przewodnika, a ja trafiłam wyjątkowo mogąc słuchać opowieści z ust kuzyna Stanisława Barei, Tomasza, który ma kapitalną wiedzę i dar narracji chyba po sławnym krewnym. Jest zresztą licencjonowanym przewodnikiem po Warszawie.
Wyruszyliśmy spod Pałacu Kultury i Nauki. Alejami Jerozolimskimi dojechaliśmy do mostu Poniatowskiego - palma na Rondzie de Gaulle'a sponiewierana nieco przez wiatry nie wywołała w cudzoziemcach takiego zdziwienia, jak ongiś w warszawiakach buntu przeciw jej obecności. Chyba nam się to "dzieło" pani Joanny Rajkowskiej w końcu opatrzyło,  choć cudem nie jest, a sprytne tłumaczenie angielskojęzycznego przewodnika, że w ten sposób zyskaliśmy bardziej jerozolimskie klimaty przypadło wszystkim do gustu, również mnie. Pierwszy przystanek mieliśmy na ul. Zamoyskiego przy najstarszej w Polsce fabryce czekolady - od 2010 r. Lotte Wedel, gdyż właścicielem jest japońsko-koreański koncern Lotte Group. Na szczęście zagraniczny inwestor nie sprawił, że smak wedlowskiej czekolady się popsuł. Mam wrażenie nawet, że teraz pomadki smakują lepiej niż za czasów, gdy firmą rządzili Brytyjczycy. Gorąca czekolada jaką wszyscy piliśmy - kapitalny pomysł Organizatora na słodki początek wycieczki, była odpowiednio gęsta, aromatyczna i nie za słodka. Następnie zatrzymaliśmy się przy neoklasycystycznej Bazylice Najświętszego Serca Jezusowego i tutaj dopiero przewodnik uświadomił mi, jak jest podobna do rzymskiej bazyliki Santa Maria Maggiore.


 Na tym nie koniec związków ze stolicą Italii. Marmurowe kolumny wspierające sklepienie wewnątrz kościoła pochodzą z Bazyliki św. Pawła za Murami - wykonane pierwotnie dla tamtej świątyni okazały się za krótkie, więc znana warszawska filantropka, Maria Radziwiłłowa z Zawiszów nabyła je po wcześniejszych negocjacjach i nakazała przewiezienie nad Wisłę. Transport nie odbył się bez przygód, bo akurat trwały działania Wielkiej Wojny, a pociąg z cennym ładunkiem przemierzał terytorium szczególnie zaciekłych walk, które rozgrywały się na granicy dzisiejszej Italii i Słowenii (12 bitew o rzekę Isonzo - w Gorycji warto obejrzeć ekspozycję poświęconą tamtym wydarzeniom) i został ostrzelany.


Gościliśmy też w Fabryce Wódek Koneser - tam sfotografowałam się z nowo poznaną koleżanką z Yorku, córką polskiego emigranta, Beverley.
Potem ruszyliśmy już w mniej znane mi rejony, czyli na Nową Pragę. Tam absolutnym odkryciem była dla mnie nie tylko wspaniała, kamieniczna architektura - tylko nóż mi się w kieszeni otwierał ilekroć widziałam między starymi budynkami plomby w postaci rosnących w górę, betonowych, bezpłciowych apartamentowców. Za co się płaci konserwatorowi zabytków, skoro pozwala na takie psucie cennej, bo jednorodnej architektonicznie substancji miasta? Ale to samo mamy też i na Żoliborzu, o Placu Zamkowym nie wspominając. Bardzo spodobał mi się Bareja Klub, z którego zdjęcia zamieszczam.


W nim rzeczywiście "pachnie" PRL-em. Są meble z epoki, wydawane wówczas książki - nota bene o niebo przyzwoiciej niż teraz: ach ten Słowacki oprawiony w płótno czy Ballady Mickiewicza z ilustracjami Szancera! Gierkowska władza wiedziała, że gdzieś trzeba zainstalować ten wentyl, aby odprowadzać gromadzące się emocje, stąd rozwój kultury, choć wszyscy pamiętamy, że pod kontrolą. A jednak wybuchł Sierpień.


Pełno jest rozmaitego rodzaju bibelotów, akwarelek i monideł, ale też szkła i zastawy z lat 50-80. Gra adapter UNITRA na winyle, które znów wróciły do łask. Co ważne, można tu kupić książki nawet po 5 zł. Dla mnie największą gratką był fakt, że mogłam słuchać opowieści z ust pana Tomka Barei.

Wycieczka trwa ok. 3 godzin.

W ofercie WPT 1313 znajdują się zarówno wycieczki dla grup, jak i osób indywidualnych oraz korporacji. Podczas tematycznych tras można poznać historię i kulturę dawnej i współczesnej Warszawy. Propozycje dla biznesu obejmują kreatywne imprezy integracyjne, gry miejskie i wycieczki dopasowane do potrzeb klienta. Wszystko realizowane jest z dużą dawką adrenaliny i dobrej zabawy. 
Ojcem całego projektu "Ogórkiem po Warszawie", obejmującym różne trasy jest p. Rafał Dąbrowiecki, licencjonowany przewodnik po stolicy, założyciel portalu Butem po Wawie i zwycięzca plebiscytu "Warszawiaki 2018" w kategorii Warszawiak Roku. 
Firma jest członkiem Warszawskiej Organizacji Turystycznej oraz Warszawskiej Izby Turystyki http://www.wpt1313.com/

• Pawilon Chemii to pierwsza przestrzeń handlowa, w której wykorzystano nowoczesne rozwiązania zagospodarowania pomieszczeń. Przeszklone stalowe konstrukcje sprawiły, że wnętrze sklepu przenikało się z ulicą.
  
• Pawilon efektownie prezentował się nocą, dzięki sztucznemu światłu rozświetlającemu ekspozycję sklepowej witryny.
  
• W czasie powojennej odbudowy miasta Pawilon Chemii uznano za symbol rozwoju i nowoczesności.
  

• Vitkac nawiązuje do wyglądu starszej budowli – Pawilonu Chemii.
  
• Czterokondygnacyjny luksusowy budynek wykończono: kwarcem, granitem, egzotycznym drewnem i stalą nierdzewną.
  
• Vitkac, wraz z restauracją Concept 13, tworzy Wolf Bracka – najbardziej luksusowy dom handlowy w kraju, ceniony w Europie.
  

• Dom Towarowy Braci Jabłkowskich uważany jest za jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej architektury początku XX wieku i symbol sukcesów polskiego biznesu.
  
• Bracia Jabłkowscy to pionierzy polskiego marketingu, którzy wprowadzili nowoczesne metody sprzedaży: katalogi, sprzedaż wysyłkowa, indywidualne podejście do klientów.
  
• Dom Towarowy Braci Jabłkowskich to pierwsze miejsce w Warszawie, gdzie pojawiła się szklana winda.
  
• W 2010-2011 roku do historycznego budynku dodano drugą część – Nowy Dom Towarowy Braci Jabłkowskich.

• Domy Towarowe „Centrum”, wybudowane pod koniec lat 60., na przestrzeni dekad nie przeszły diametralnej zmiany. Trudno wyobrazić sobie panoramę Warszawy bez tych kultowych budynków, w których niezmiennie kwitnie handel.
  
• Domy „Centrum” były jednym z pierwszych centrów handlowych w Polsce i stanowiły jedno z najwybitniejszych osiągnięć powojennej urbanistyki.
  
• W tym miejscu zamontowano schody ruchome – jedne z pierwszych w Polsce.
  
• Łączna długość budynków to ok. 350 m, zaś powierzchnia to aż 32 tys. mkw.
  
• Na parterze „Warsa” znajdował się jedyny w stolicy punkt, w którym rozlewano płyn do mycia naczyń Ludwik – pierwszy polski płyn do mycia naczyń.
  

• Mordor – to potoczne określenie biurowego zagłębia. Nazwę zaczerpnięto z „Wladcy Pierścieni” J.R.R. Tolkiena. „Orkami” zaś nazywa się pracowników Mordoru. Codziennie do pracy dojeżdża tu ponad 100 tysięcy osób.
  
• Teren korporacyjnego zagłębia zajmuje powierzchnię równą dziesięciu Pałacom Kultury i Nauki.
  
• Pierwszy biurowiec wzniesiono w połowie lat 90. przy ulicy Domaniewskiej i nosił on nazwę Galaxy. Tereny Służewca, ze względu na bardzo niskie ceny gruntów i dobry dojazd do wielu punktów miasta, były dla inwestorów najlepszym miejscem.
  
• Kolejne biurowce, które zapoczątkowały tworzenie Mordoru, to: Neptun, Sirius, Orion, Jupiter, Saturn, Mars, Mercury, Taurus. Budynki o kosmicznych nazwach należą do całego kompleksu biur EMPARK Mokotów Business Park, a całkowita zajmowana przez nie powierzchnia wynosi ponad 107 tys. mkw.
• 
  

• Hala Koszyki powstała w 1909 roku według projektu Juliusza Dzierżanowskiego – secesyjnego architekta.
  
• Hala Koszyki miała nawiązywać wyglądem do paryskich pasaży handlowych. Miała służyć jako miejsce handlu dla mieszkańców dynamicznie rozwijającej się południowej części miasta.
  
• Nazwa „Koszyki” wzięła się od wałów obronnych wybudowanych w XVIII wieku. Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski postanowił obronić miasto przed epidemią cholery właśnie dzięki okopom wzmocnionym wiklinowymi koszami.
  

• Przed wojną na terenie zajętym przez pałac znajdowało się ponad 160 budynków.
  
• Na potrzeby budowy zburzono część budynków, które przetrwały wojnę, oraz zlikwidowano ulice (np. linię tramwajową wzdłuż ulicy Żelaznej). Jedyną pamiątką po skrzyżowaniu Chmielnej i Wielkiej jest dziś tablica wmurowana w posadzkę placu Defilad.
  
• Jednymi z pracowników pałacu są koty, które mają za zadanie wyłapywać gryzonie w podziemnych kondygnacjach. Na początku na tym „wyjątkowym” etacie pracowało około 60 kotów. Na dachu Teatru Studio znajduje się zaś miejska pasieka pszczół.
  
• Dziś nieopodal pałacu mieszczą się liczne budynki biznesowo-handlowo-kulturalne, np. Złote Tarasy czy Złota 44.
  
• Tuż po premierze gry „Pokemon GO” okolice „Pekinu” – jak niektórzy nazywają pałac – można było spotkać dziesiątki graczy. Wokół budynku pojawiły się cenne okazy wirtualnych zwierzątek.