Poszukiwania śladów dziadka. Archiwum PKP
1 miesiąc temu
Dziś będzie inaczej. Jestem ciekawa Waszej opinii. Mnie te obrazy zafascynowały. Namalował je włoski artysta współczesny Matteo Ciampica, urodzony w Perugii w 1975 r. I te cyprysy właśnie, będące leitmotivem, motywem przewodnim cyklu Afonia są jedynym odwołaniem się do rodzinnej ziemi. Bo cyprysy to Umbria (choć kojarzone są z Toskanią - vide gros widokówek).
Afonia to bezgłos, zanik głosu, niemożność jego wydobycia spowodowany nie tylko czy raczej nie zawsze przyczynami medycznymi, ale nierzadko wskutek jakiegoś silnego wstrząsu psychicznego. Marco Ciampica nazwał tak swój cały cykl realizowany od dekady.
Dlaczego? Co chciał przez to wyrazić? Z jakiego powodu sięga cały czas po ten sam motyw, a jednak za każdym razem przedstawia go w innym świetle, kolorystyce, nawet technice? Jestem bardzo ciekawa Waszej interpretacji, opinii, refleksji... Czekam na nie, zapraszam do dyskusji - te obrazy stwarzają dużo możliwości do puszczenia wodzy wyobraźni, skojarzeń, odwołań - może do filozofii antycznej, może do Kanta, a może zupełnie czegoś innego?
Studio artysty znajduje się w Castel Rigone, które administracyjne przynależy do znanej, turystycznej miejscowości nad jez. Trazymeńskim - Passignano sul Trasimeno. Można je zwiedzać, wcześniej naturalnie kontaktując się z malarzem mailem matteociampica.pictor@gmail.com. Jest też opcja kontaktu poprzez jego stronę https://matteociampica.onweb.it/it/contatti, gdzie są też kontakty telefoniczne. Artysta sam oprowadzi nas po swoim studio. Zainteresowani nabędą na miejscu jego obrazy, które już znalazły wielu prywatnych amatorów we Włoszech.
W drodze powrotnej do domu, która potrwa tym razem wyjątkowo długo. Z „mojego” zamku wyruszyłam o 7.30 – Fabrizio, właściciel posiadłości podrzucił mnie na stację kolejową w Perugii. Sprawnie i o czasie dojechałam do Torontoli-Cortony, gdzie miałam pierwszą przesiadkę. Poranne espresso postawiło mnie na nogi, a piadina z mozzarellą i rukolą dodała sił. Punktualnie zajechał też pociąg do Florencji, ale gdy wygodnie usadowiłam się w przedziale, konduktorka słodkim głosem rodem z reklamy czekoladek ogłosiła, że pojedziemy „z ograniczoną prędkością”. W praktyce oznacza, że wśród mgły jak mleko, uniemożliwiającej skutecznie oglądanie pięknej Toskanii, wleczemy się ślimaczo, a ja już wiem, że nie zdążę na „freccię” do Brescii. Dobrze, że mam kilkugodzinny zapas do odlotu, ale przecież jeszcze muszę dotrzeć na lotnisko w Bergamo. Jakże smutno za oknem, jakieś pola leżące odłogiem, drzewa położone wichurą i krzaczory. Ale oto wiadomość z ostatniej chwili – przyspieszamy, choć w praktyce poruszamy się tą samą prędkością co dotąd. O, przepraszam, hamujemy na stacji Cortona Comucia, nie ładniejszej niż nasze na dalekiej prowincji: zardzewiałe barierki, betonowy, bezpłciowy budyneczek kasy biletowej. I znów te chaszcze, przysłaniające perspektywę – ciągną się setkami kilometrów wzdłuż torów. Ktoś mógłby z tym coś zrobić. Italia się wyraźnie zaniedbała. Kryzys widzi się na każdym kroku. Jakoś nie odczuwam żadnej satysfakcji. Chciałabym, aby moje Włochy wróciły do kwitnących czasów lat. 80. Już pędzimy, co pozwala mi zacząć żywić nadzieję, że jednak dojadę o czasie. Ale będzie trudno, przyznała mi właśnie sama konduktorka – zaraz więc zamykam kompa i muszę przejść kilka przedziałów do tyłu, aby być bliżej przejścia na peron trzeci, skąd odjeżdża we Florencji mój kolejny pociąg do Brescii. Jak mi się nie uda, będę miała inny, za godzinę, ale z jeszcze jedną przesiadką, w Weronie. Jednym słowem podróż nie za jeden uśmiech.
Udało mi się! Jestem na pokładzie Frecciarossa i zmierzam do Brescii. To słynna Frecciarossa 1000, szczytowe osiągnięcie i duma Trenitalia, czyli włoskich kolei, które w tym roku były oficjalnym przewoźnikiem Expo 2015. Jednak dopiero 24 listopada br. A więc przed trzema tygodniami Frecciarossa 1000 osiągnęła rekord prędkości, 385,5 km/godz. Nie wiem, jak szybko porusza się akurat mój pociąg, ale na pewnych dystansach na tyle szybko, że zatykają mi się uszy. Zupełnie, jakbym była w samolocie. Frecciarossa ma też swój własny magazyn pokładowy, pełen kolorowych reklam – treści do czytania jest jednak jak na lekarstwo.
Minęliśmy Bolonię, a na pokładzie zrobiło się tak gorąco, jakbyśmy stacjonowali na plaży w Egipcie. Gdybym podróżowała polską koleją, to w takiej sytuacji obsługa zniknęłaby zapewne z pola widzenia. Tu jednak zaraz na stacji w Weronie objawił się pan w kolorowym kombinezonie, uzbrojony w śrubokręt i po prostu przykręcił grzanie. Tak więc do celu pomknęłam już w miłym chłodzie, jak się okazało blisko 200 km/godz. Można? Jak widać nawet w kryzysowych Włoszech jak najbardziej. Tu bowiem najbardziej liczy się człowiek. W Brescii wylądowałam o czasie. Przede mną jeszcze ponad pół doby podróży do Polski. Dlaczego tak długo? Najwięcej czasu zabierze mi czekanie na kolejne połączenia. Muszę się dostać na lotnisko z Bergamo czyli Orio al Serio. Z sąsiadującego ze stacja kolejową dworca autobusowego (30 stanowisk) kursuje praktycznie co godzinę-półtorej autokar. Bilet za 12 euro (zwykły) można kupić na przykład w Tabbaccaio czyli we włoskim kiosku ruchu (oznaczony literką T). Okolice bresciańskiego dworca, w przeciwieństwie do pozostałej części miasta nie wzbudzają entuzjazmu. Pełno to nic nie robiących uchodźców w wieku produkcyjnym. Chodzą całymi grupami, natarczywie przyglądają się przechodniom. Wokół same kebabownie. Naliczyłam ich chyba kilkanaście. Wreszcie dopadam jakiejś zakamuflowanej Trattorii Buca- skrytej za parkanem, z mało widocznym szyldem, gdyż oferuje menu przede wszystkim dla mieszkańców. Atmosfera zatem rodzinna - kelnerują zresztą wszyscy członkowie rodu, od staruszka do niemal oseska. Wybieram tagliatelle z grzybami chiodini i dostaję pastę fatta in casa czyli makaron zrobiony na miejscu.
Potem scampi i gamberi z grilla z miską insalata mista. Popijam kwaterką czerwonego wina za 3 euro.
Na koniec ostatnia kawa w Italii. Z całego serca polecam to miejsce! je się pysznie, zdrowo i tanio.
Zaraz odjeżdża mój autobus na lotnisko. Czekając na niego pilnie baczę na bagaże, bo znów wokół kręci się mnóstwo napływowych. Ewidentnie bezrobotni, szukają łatwej okazji. Oparci o barierki po prosu sobie stoją i obserwują.
Nigdy dotąd nie byłam rasistką, ale w tak licznym towarzystwie młodych mężczyzn z kompletnie innej nacji i kultury nie czuję się najpewniej. Na szczęście wreszcie nadjeżdża mój autobus. Kierowca żartując sprawdza bilety i równie nieufnie spogląda na "obserwatorów". Zamyka drzwi z wyraźną ulgą. Po godzinie jestem w Bergamo. Ryanair bezpiecznie dotransportuje mnie do Modlina, a stamtąd, kolejnym autokarem dojeżdżam do centrum Warszawy i taksówką do domu. Nareszcie!
Castel dell'Oscano
w nocy z Italian(n)ą
Emocji przyniesie za dwóch
Gdyż ciotka ma droga-
Dziennikarka sroga
W komnacie spać będzie, gdzie czai się duch
w nocy z Italian(n)ą
Emocji przyniesie za dwóch
Gdyż ciotka ma droga-
Dziennikarka sroga
W komnacie spać będzie, gdzie czai się duch
W zamczysku straszydeł
Po nocy spędzonej
Artykuł napisze raz dwa-
W Castel dell'Oscano
Kobiecie zmęczonej
Najlepiej z duchami w karty się gra.
Bowiem ItaliAnna
Ma humor wspaniały
I zamiast duchów się bać
Poprosiła je by z nią w karty zagrały,
By szybciej mogła iść spać!
Po nocy spędzonej
Artykuł napisze raz dwa-
W Castel dell'Oscano
Kobiecie zmęczonej
Najlepiej z duchami w karty się gra.
Bowiem ItaliAnna
Ma humor wspaniały
I zamiast duchów się bać
Poprosiła je by z nią w karty zagrały,
By szybciej mogła iść spać!
Dopiero zaś teraz, oglądając zdjęcia zobaczyłam na jednym, zrobionym w korytarzu dziwną, znacznie jaśniejszą plamę na ścianie w głębi. Jakby zarys połowy korpusu. Może to bohater książki Italo Calvino o przepołowionym wicehrabim. Kto wie?
A tak już poważnie, to właściciel zamku, Fabrizio Temperini proponuje nie tylko zwykły wypoczynek w otoczeniu kilkuhektarowego parku z drzewami przywiezionymi z różnych stron świata, ale i urządzanie wesel w wystawnych, umeblowanych antykami komnatach, organizację konferencji i wyjazdów motywacyjnych.
Tutejszy kucharz zaś wyczarowuje prawdziwe, gastronomiczne dzieła sztuki,
stąd oferowane w zamkowej restauracji okazjonalnie "Kolacje z morderstwem" mają wyjątkowy smak:
Można też spędzić w Castel dell'Oscano Święta Bożego Narodzenia.
A od wiosny rozkoszować się śniadaniami na świeżym powietrzu
Zamek znajduje się 10 km od Perugii. Z pierwotnej budowli, wzniesionej w średniowieczu, ostała się jedynie XIII-w. wieża. Sam zamek zaś został zbudowany przez Alessandra Bianchi, słynnego w II. poł. XIX w. karnisty specjalizującego się w sprawach przestępstw kryminalnych. Gdy ten stracił swoją fortunę, zmuszony był do sprzedaży posiadłości małżeństwu Telfner. John Telfner był inżynierem, który zaprojektował m.in. kolej przecinającą Rio de la Plata. W uznaniu zasług został mu nadany tytuł książęcy. Pokój, który teraz zajmuję należał do jego żony, Ady, Amerykanki pochodzącej z zamożnej rodziny Hungerfordów.
A ma z czego wybierać: domki różnej kategorii i rozległe pole namiotowe z bez przesady obłędnym widokiem na jezioro.
Marina i teatr na 300 miejsc.
O tym jednak w kolejnym poście :)
Tymczasem warto wspomnieć, że kemping jest dobrym miejscem wypadowym do wielu atrakcji turystycznych Umbrii i Toskanii, gdyż leży praktycznie na granicy tych dwóch regionów. Najbliżej stąd do Cortony, ale też do Perugii i Asyżu, a fascynaci historii obejrzą pobliskie pole bitwy z okresu II wojny Punickiej. To właśnie w Tuoro nad jeziorem Trazymeńskim 21 czerwca 217 r. p.n.e. starły się rzymskie legiony z wojskami Hannibala. Choć słowo bitwa właściwiej byłoby zastąpić rzeczownikiem masakra. Opowiem o tym wydarzeniu już wkrótce i pokażę zdjęcia z tego miejsca, dziś pokryte hektarami winnic. Dodam jedynie na końcu, że powstał specjalnie oznakowany Szlak Bitwy Hannibala z kolejnymi stacjami pełniącymi rolę punktów widokowych. Można przejechać go zarówno samochodem, jak i rowerem. Widoki zapierają dech w piersi.
Godzina 7.10. Wsiadłam do pociągu Frecciargento i zgodnie z
jego nazwą, jak strzała pomknęłam z Brescii do Florencji. Dzięki drobnemu zamieszaniu na
początku podróży mogłam lepiej obejrzeć
wagony. Musiałam bowiem zamienić numer trzy, znajdujący się na początku składu,
na piątkę. Naturalnie zaraz pomyślałam sobie o zazwyczaj mnie stresującym w
polskich pociągach przejściu między wagonami. Jednak tutaj nie ma nic takiego –
wagony łączy przestronny korytarz. One same zaś zapełnione są wygodnymi,
lotniczymi, tak wyprofilowanymi siedzeniami, że nie męczy się część lędźwiowa
kręgosłupa. Fotele są zgrupowane po cztery, wokół stolików, a miejsce na bagaże
znajduje się zarówno pod sufitem, w schowkach identycznych jak te w samolocie,
jak i za oparciami foteli. Podwieszone pod sufitem ekrany informują na bieżąco
o przebiegu podróży: prędkości, kolejnych stacjach i pogodzie, jaka czeka na
podróżnych w miastach na trasie w rozpisaniu na godziny.
„Moja” freccia sunie
cicho i miękko. Komfort jazdy niemal idealny poza jednym, istotnym jednak
szczegółem – miejsca na odnóża jest zdecydowanie za mało. Na przeciwko siedzi
siostra zakonna pogrążona w lekturze książki o św. Faustynie i biznesmen
uparcie sms-ujący. Z dziewczyną? Kto go tam wie J Za oknami zaś
powoli wyłania się z mroku nowy dzień. Na razie migają mi tylko za szybą korony
drzew, ale gdy tylko się rozjaśni, przestanę stukać w klawiaturę, ponieważ po prostu
szkoda widoków. Każda sekunda przybliża mnie do celu podróży, Umbrii, ale po
drodze aż dwa razy będę musiała się przesiąść. Najpierw w mieście Dawida, i
Hannibala Lectera, potem na stacji Terontola-Cortona. Cortona znajduje się w prowincji Arezzo, w toskańskiej dolinie Chiana. To niegdysiejsze miasto etruskie znajduje się już na granicy między Toskanią a Umbrią. Nota bene w Arezzo urodził się autor "Sonetów dl Laury" i teoretyk muzyczny, Guido zwany z Arezzo, wynalazca solmizacji (do-re-mi-fa-sol).
Po prawej słońce wschodzi w kolorach pomarańczowo-czerwono-szkarłatnych. Co za niepowtarzalny spektakl, jaki funduje mi przyroda. A na ekraniku pojawiła się tymczasem informacja o wszystkich, dalszych połączeniach z Rzymu z godzinami – mój pociąg bowiem kończy bieg w stolicy Włoch. Pasażer zatem nie musi nerwowo szukać we własnym telefonie, bo wszystkie potrzebne wiadomości dotyczące podróży dostarczy mu kolej. W cenie biletu, który jest jednak bardzo drogi. Koło 50 euro z Brescii do Perugii, gdzie wysiadam. Pięć godzin, które jednak zapewne miną mi jak z bicza strzelił, bo te przesiadki dostarczą sporo emocji. Dobrze, że mam czas na stacjach na wypicie cafeuccio. Dojechałam do Werony i zamykam komputer.
Na stacji Firenze Campo Marte czyli Pole Marsowe miałam moją pierwszą przesiadkę do Terontoli-Cortony. Sama stacja biedniutka tak, że wręcz nie przystaje do miasta sztuki.
Toalety, jako rzecz wstydliwą chyba, wyrzucono na sam koniec
budynku. Miałam całe pół godziny na bisognini i kupienie kanapki (smakowita z
chrupkiej bagietki z prosciutto i białym serkiem stracchino, za którym
przepadam).
Wyjazd ze stacji mną lekko wstrząsnął – widok bowiem blokują wysokie
ekrany, a zatem niente Firenze, a na tych ekranach graffiti współczesnych
artystów, nie na miarę tych zgromadzonych w galeriach Uffizi i Pitti. Teraz
siedzę co prawda w pociągu regionalnym i laptopa trzymam już nie na stoliku,
lecz na kolanach, ale fotele i tutaj są świetnie wyprofilowane, a przede
wszystkim jest mało osób w wagonie, stąd wreszcie mogą nogi wyprostować.
Poza
tym we Frecci wiało jednak po nogach, a tu miło przygrzewa. Przede wszystkim
zaś pociąg tak pędzi, że aż uszy zatyka. Za oknem słońce za lekką mgiełką. Cyprysy
pną się po łagodnych wzgórzach, a w tle masyw Apeninów. Niekiedy mignie jakiś zameczek., dziś za podwójną mgiełką, bo dochodzi okrutnie brudna szyba.
Żegnaj Toskanio, witaj Umbrio. Stęskniłam się za Tobą ociupinkę. Oglądam Cię przy akompaniamencie donośnego stukotu kół
po torach – już jednak nie ten standard jazdy, choć życzyłabym się tak „niskiego”
poziomu usług w naszej kolei. Już lada chwila wysiadam w Perugii.
Po prawej słońce wschodzi w kolorach pomarańczowo-czerwono-szkarłatnych. Co za niepowtarzalny spektakl, jaki funduje mi przyroda. A na ekraniku pojawiła się tymczasem informacja o wszystkich, dalszych połączeniach z Rzymu z godzinami – mój pociąg bowiem kończy bieg w stolicy Włoch. Pasażer zatem nie musi nerwowo szukać we własnym telefonie, bo wszystkie potrzebne wiadomości dotyczące podróży dostarczy mu kolej. W cenie biletu, który jest jednak bardzo drogi. Koło 50 euro z Brescii do Perugii, gdzie wysiadam. Pięć godzin, które jednak zapewne miną mi jak z bicza strzelił, bo te przesiadki dostarczą sporo emocji. Dobrze, że mam czas na stacjach na wypicie cafeuccio. Dojechałam do Werony i zamykam komputer.
Na stacji Firenze Campo Marte czyli Pole Marsowe miałam moją pierwszą przesiadkę do Terontoli-Cortony. Sama stacja biedniutka tak, że wręcz nie przystaje do miasta sztuki.
- Takimi właśnie flagami obwieszona była cała Matera w dniu przyjazdu specjalnej, europejskiej komisji, która wizytowała wszystkie miasta kandydackie - informuje mnie autorka zdjęcia Marta Erdini, na codzień mieszkająca właśnie w Materze licencjonowana przewodniczka regionu Basilicata, z którą od miesięcy klikamy sobie na FB. To Jej właśnie zawdzięczam informację o tym, że położona między Neapolem a Bari, w regionie Basilicata, a więc zdecydowanie na południu Włoch, Matera będzie Europejską Stolicą Kultury 2019. Pokonała nie byle jakich przeciwników, bo Cagliari, Lecce, Perugię wraz z Asyżem, Sienę oraz Rawennę). Komisja przez siedem godzin zwiedzała miasto, poznawała jego ofertę kulturalną i tradycje, gościła w domach pieciu rodzin, gdzie miała okazję skosztować lokalne przysmaki.
