Che storia! Na początku z dużą fantazją podrasowana. Zamczysko w Bracciano oddalone o 30 km na północ od Rzymu postawił w 1470 r. przedstawiciel jednej z licznych gałęzi przepotężnego, wpływowowego w średniowieczu i renesansie rodu Orsinich. Dał on stolicy apostolskiej trzech papieży: Celestyna III ( 1191-1198; zatwierdził założony w Palestynie w 1190 r. zakon krzyżacki), Mikołaja III (1277-1280; jemu zawdzięczamy Ogrody Watykańskie) i Benedykta XIII (1724-1730; Kanonizował Stanisława Kostkę), a poza tym 34 kardynałów i licznych, najemnych dowódców, czyli kondotierów. Orsini potrafili "zrobić sobie PR". Otóż swoje nazwisko Orsini wywodzili od mitycznego założyciela ich rodu o imieniu Ursus, którego miała wykarmić niedźwiedzica - podobnie, jak Romulusa i Remusa -wilczyca w legendzie założycielskiej Rzymu. Stąd w ich herbie znalazł się czarny niedźwiedź, a już od VI w. zwano ich filis Ursis, synami Ursusa. Natomiast historycy dowodzą, że u początku rodu stał niejaki Orsicino, jeden z dowódców legionów cesarza Konstantyna, który został usunięty ze stanowiska w wyniku oszczerstwa. Nie dziwi zatem, że Orsini postawili na bajeczne początki. Inżynierowie i architekci najwyższej próby pracowali przy wznoszeniu fortecy, która i dziś, czego mogłam doświadczyć odwiedzając ją wieczorem, robi wrażenie niezdobytej. Za ich bytności powstał dziedziniec honorowy, który pamięta króla Francji Karola VIII Walezjusza (roszcząc sobie prawa do Królestwa Neapolu, które odziedziczył po Andegawenach, zapoczątkował tzw. wojny włoskie). Krużganki dziedzińca przywiodły mi na myśl podobne, acz zdobniejsze i elegantsze na Wawelu czy Baranowie Sandomierskim. Schody z dziedzińca prowadziły do komnat reprezentacyjnych na piano nobile. Wśród nich wyróżnia się Sala Broni z imponujących rozmiarów freskiem ukazującym kondotiera Gentile Virginio Orsiniego służącego Królestwu Neapolu w pełni chwały, na czele niezliczonych wojsk ze wznoszacym się na skale, należącym do niego zamkiem w Bracciano. Gentile przedstawiony jest na nim jako wytrawny dyplomata negocjujący warunki pokoju z jadacym obok niego, konno Piotrem Medycejskim (zwanym Nieszczęśliwym z powodu odsunięcia go od władania Florencją po śmierci ojca). Mnie jednak zachwyciły najbardziej fresk z Komnaty Kobiecej ilustrujący w 18 scenach sposoby spędzania wolnego czasu przez damy dworu. Mam więc je przed oczyma pięknie ubrane, w tańcu, ale też łowiące ryby, bawiące się na plaży, płynące łodzią przy dźwiękach muzyki. Malowidła mogły zostać wykonane na zlecenie Bartolomei Orsini, która w 1496 r. wykazała się niezwykłą odwagą stawiając opór oblegającym zamek wojskom Borgiów, zyskując przydomek Gentil Donna Guerriera Gdy Paolo Giordano Orsini w 1558 r. poślubił Izabelę Medycejską, Bracciano stało się stolica księstwa o tej nazwie co rozpoczęło okres transformacji fortecy w rezydencję. Powstały loggie, łuki triumfalne, wiszące ogrody, a miłość mająca łączyć przedstawicieli obu znakomitych rodów została wyrażona w serii fresków w Apartamencie Prywatnym, którego obficie złocone sklepienie zdobi amor w powozie ciągniętym przez skrzydlate konie. Jak mówi legenda, Izabela nie była jednak mężowi wierna - w Czerwonej Komnacie przyjmowała podobno kochanków, aby po chwilach uniesień pozbyć się ich wrzucając do studni pełnej ostrzy. Można ją dzisiaj oglądać wraz ze studnią (już zamurowaną) w przyległym pomieszczeniu. Duch rudowłosej damy ponoć krąży po zamku podczas burzowych nocy, gdyż jak mówi inna legenda, Izabelę za niewierność mąż w końcu zamordował. Znamienne, że czarnym charakterem jest w tej opowieści Izabela, prawdziwa kobieta renesansu znajaca kilka języków, grająca na lutni, pisząca poezję. Z mężem nigdy nie stworzyła zgodnego stadła - wszak ich małżeństwo było wyłącznie polityczne. Para rzadko mieszkała razem - ojciec Izabeli zaniepokojony rozrzutnością ziecia, starał sie córkę i jej wiano trzymac przy sobie - kobieta mogła korzystać z tych pieniędzy, co na ówczesne czasy było ewenementem i nie wzbudzało entuzjazmu męża, który też zdradzał. W końcu XVII w. Orsini z Bracciano wymarli i forteca przeszła do rąk Odescalchich, którzy mają go w posiadaniu do dziś. Jest uważany za jedną z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych rezydencji renesansowych. Krążąc po nich podziwiam Salę do Tarota, dawną bibliotekę, przepastne łoża z badachimami w sypialniach, sale reprezentacyjne, ale też intymność wnętrz gabinetów, zaglądam do kuchni. Zamek można zwiedzać codziennie, przez cały rok, również w okresie okołoświątecznym - oto tegoroczna choinka https://odescalchi.it/ Fruwając po necie znalazłam też kontrowersyjną fotkę z tegorocznej iluminacji zamku w disneyowskim stylu: Castello di Bracciano jest modnym miejscem zawierania związków małżeńskich świata gwiazd. W 1949 r. "tak" powiedzieli sobie Tyrone Power i Linda Christian (rodzice Rominy Power), trzydzieści lat później Martin Scrosese i Isabella Rossellini (ich związek trwał jedynie trzy lata). W 1978 r. pobrali się tutaj Eros Ramazzotti i Michelle Hinziker. W 2006 r. odbył się natomiast ślub Toma Cruise'a z Katie Holmes - aktorka wystąpiła wówczas w sukni zaprojektowanej przez Giorgia Armaniego: Dwa lata wcześniej zamek zagrał w filmie "Wirginia, mniszka z Monzy" w reżyserii Alberta Sironi. Zamek otaczają tak szczelnie kamienne mury średniowiecznej części Bracciano, że mam wrażenie krążenia po jakimś labiryncie. Mdłe światełko stylowych latarenek wydobywa z ciemności klimatyczne lokaliki, w których można przysiąść wieczorem na dobre jedzenie. U podnóża twierdzy ściele się jezioro Bracciano. Powierzchnia jeziora wynosi 57,5 km². Głębokość dochodzi do 165 metrów. Jest ono jeziorem wulkanicznym, które powstało poprzez połączenie się kilku wygasłych wulkanów. Otacza go mnóstwo hoteli, gdyż jest to doskonały punkt wypadowy do Wiecznego Miasta. W sezonie - idealne miejsce do wypoczynku i kąpieli. Najwygodniej dojechać na miejsce samochodem, a w przypadku jego braku - linią kolejową FM3 ze Stazione Ostiense w Rzymie. Zdjęcia wnętrz - FB Castello di Bracciano

Umarł król – niech żyje król, czy raczej jego wspomnienie. Kilka dni temu odszedł Sean Connery, pierwszy odtwórca roli agenta 007. Tego samego wieczora TVP zmieniła ramówkę i zafundowała nam maraton filmowy – trzy pierwsze filmy o nieprawdopodobnych przygodach szpiega Jej Królewskiej Mości. Nie jestem fanką Bonda, więc szczerze mówiąc moja wiedza na temat tej serii jest bardzo wyrywkowa. Uznałam więc, że dla uczczenia pamięci wybitnego aktora warto poświęcić sobotnią noc na oglądanie. No cóż, Sean Connery broni się nawet i w tej roli, choć bardzo razi koncepcja macho, w której klepie swoje kolejne partnerki po pupach i sprowadza wyłącznie do roli obiektów seksualnych, w dodatku głupich gęsi. Natomiast począwszy od pierwszych Bondów, backgroundem dla wartkiej akcji są atrakcyjne turystycznie miasta świata. W tym Wenecja, która staje się tłem wydarzeń aż trzech filmów. Po raz pierwszy jej panorama z Placem św. Marka i Pałacem Dożów otwiera obraz „Pozdrowienia z Rosji” z 1963 r. w reżyserii Terence’a Younga, ale też go kończy, gdyż James w finałowych scenach, po rozprawieniu się z tajemniczą i wszechpotężną organizacją „Widmo” płynie gondolą z rosyjską agentką Tatianą Romanovą alias Danielą Bianchi pod Mostem Westchnień. Po raz drugi Wenecja staje się planem filmowym Bonda w „Moonrakerze” z 1979 r. w reżyserii Lewisa Gilberta. Tym razem tytułową rolę gra już Roger Moore, który w Wenecji, przy Piazetta dei Leoncini położonej tuż przy Bazylice św. Marka odbędzie pojedynek kendo. Aby walce dodać jeszcze emocji rozgrywa się ona w sklepie Venini. Ten butik produkujący cacka ze szkła będzie w przyszłym roku obchodzić 100-lecie działalności, na którą składa się tradycja mistrzów z Murano połączona z awangardowym designem i kreatywnością. Tu nadal szklane arcydzieła wyrabia się ręcznie, a sława tego miejsca dawno przekroczyła granice Europy. Link, który zamieszczam to nie kadry z Bonda, ale krótki footage reklamujący w niezwykły sposób manufakturę Venini – mnie kojarzy się z „czołówką” filmu o Medyceuszach – czy Wam również? https://www.venini.com/eu/en/ Wracając do 007-Moore’a, w Wenecji podobnie jak jego poprzednik też płynie gondolą, lecz w tym przypadku nie ma okazji tulenia się do kolejnej damy serca w opromienionych słońcem kanałach, zaś unika śmierci. Okazuje się, jakie niespodziewane niespodzianki może kryć łódź wioząca trumnę, ale też gondola. Tylko zobaczcie: https://www.youtube.com/watch?v=p-vM-4f9Vjk Jak już Moorowi udaje się zadziwić tłumy i goniących go bandytów, gdy wjeżdża w tak oryginalny sposób na Plac św. Marka, tu, z samego szczytu Torre dell’Orologio, przez szklaną tarczę zegara zrzuca w dół swojego prześladowcę. Oczywiście dla potrzeb filmu wykonano makietę tej części zabytkowego zegara na wieży . Po raz ostatni Wenecję w trakcie wykonywania swoich misji odwiedza Bond w skórze Daniela Craiga w „Casino Royal” z 2006 r. w reżyserii Martina Campbella. To okazja o pokazania wszystkich najpiękniejszych zabytków Wenecji „z wody”, w tym Placu św. Marka, Bazyliki św. Jerzego i Canale Grande, obok których przepływa 007 wraz z ukochaną Vesper Lynd alias Evą Green, po mistrzowsku sterującą romantyczną żaglówką. Zobaczmy to jeszcze raz na trailerze: https://www.youtube.com/watch?v=5DyvHwBl9vI

Trwa właśnie światowa premiera I odcinka "Medyceuszy" na RAI UNO, na którą się bardzo szykowałam. Niestety, jak się okazuje, serial mogą oglądać jedynie mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego oraz tych krajów, które zakupiły do niego prawa. Polska, jak się okazuje, nie. Ośmioodcinkowa koprodukcja włosko-brytyjska stworzona przez duet Frank Spotnitz i Nicolas Meyer, w reżyserii Sergia Mimica-Gezzana opowiada o objęciu rządów nad Florencją przez ród Medyceuszy. Role główne grają Dustin Hoffmann - patriarcha rodu, Jan i Richard Madden w roli Kosmy Medyceusza oraz mój ulubiony Alessandro Preziosi w roli Brunelleschiego. Do produkcji zaangażowano poza tym setkę innych aktorów i setki statystów. A zdjęcia kręcono głównie w Rzymie i Florencji. Pod tym linkiem można obejrzeć zwiastun oraz wywiady z aktorami na temat ich udziału w filmie https://www.youtube.com/watch?v=3E_0ORQXflA.

 Lubię czytać książki napisane przez znajomych. Zwłaszcza wybitnych jak pan Janusz Majewski, kojarzący się przede wszystkim jako reżyser i autor scenariuszy (wszyscy uwielbiamy go za "CK Dezerterów"). Przyznam, że do tej pory umknęło mej uwadze, że pisze on również książki. Dopóki w ręce  nie wpadła, dość nieoczekiwanie już trzecia pozycja powstała pod jego piórem - "Czarny mercedes". Pierwsze skojarzenie to "Mercedes Benz" Pawła Huelle, która mnie porwała swoim dynamizmem. Miałam wrażenie, że autor zabrał mnie na przejażdżkę, a dobra maszyna z każdym kilometrem nabiera prędkości.  "Czarny mercedes" Majewskiego jednak nie otwiera przed nami drzwiczek. On jest aktorem w tej niezwykle filmowej powieści o latach okupacji, gdzie tyle razy przedstawiane tematy: prześladowania Żydów i getta, konspiracji i kolaboracji, wojennej miłości podane są w sposób nowy, świeży i odkrywczy. Od tej książki nie można się wręcz oderwać, gdyż od razu przenosi do Warszawy roku 1941 r. Widzimy zaaferowanego mężczyznę z naręczem skoroszytów i teczek wychodzącego z kamienicy na Marszałkowskiej, będącej jeszcze nadal jedną z najelegantszych ulic Warszawy, przedwojennego Paryża północy. Dostrzegamy kątem oka biegnącego wyrostka, który wpada na tego mężczyznę i deszcz papierzysk spływających w wyniku tego zderzenia na chodnik. I z przerażeniem zauważamy wyrastającego nagle na trotuarze SS-mana...
Zaciekawieni? Miłe Panie i Panowie bardzo mili, zajrzyjcie zatem po ciąg dalszy na inną stronę tego bloga, do Wojaży intelektualnych. I naturalnie też do samej książki, bo warto

„Byzantium” Neila Jordana, „Człowiek, który spadł na ziemię Nicolasa Roega z Davidem Bowie z 1976 r., „Armia Frankensteina” Richarda Raaphorsta i „Big ass spider” Mike’a Mendeza – oba obrazy tegoroczne zobaczymy podczas festiwalu filmowego Trieste Science+Fiction. Impreza rusza dziś, w środę 30 października w Trieście i potrwa do niedzieli 3 listopada br. Więcej informacji w języku polskim: https://twitter.com/DiscoverFVG_PL, https://www.facebook.com/DiscoverFVGPoland