Krótkie wspomnienie dzisiaj. 27 kwietnia 2014 roku uczestniczyłam wraz z grupą, czyli jako pilotka w kanonizacji naszego papieża w Watykanie. Przyjechaliśmy naturalnie jak tysiące innych osób dzień wcześniej czy raczej wieczór wcześniej tak, aby zająć dobre miejsce. Mieliśmy szczęście, bo miejscówka okazała się wyjątkowo dobra - na trasie przejazdu papieża Franciszka. Natomiast ja ten czas pamiętam nie tylko jako wyjątkowe rekolekcje, ale też jeden z najpiękniejszych spacerów, jakie odbyłam po Rzymie. Nocą. Grupa została, a ja ruszyłam " w Wieczne Miasto". W pobliżu Watykanu wszystkie bary, knajpki i sklepy były otwarte - nastawione na "zarobienie" na pielgrzymach, ale dalej był już tylko pusty Rzym, zupełnie tak jak teraz i ja. Chodziłam po nim całą noc, ale podczas uroczystości kolejnego dnia nie czułam zmęczenia, tylko jakąś napędzającą mnie od środka radość.

Na ile papa Francesco i Światowe Dni Młodzieży przysłużyły się turystyce w Małopolsce? To pytanie nurtowało mnie już od pierwszych dni imprezy. A zwłaszcza, gdy na własne oczy zobaczyłam tłumy pielgrzymów opuszczające, niczym gigantyczne odnogi rzeki, Campus Misericoriae. Jak również tych, których zastałam w Krakowie. Nie uczestniczyłam w ŚDM, ale odbierałam z nich jedną z grup, aby przewieźć z grodu Kraka do stolicy. 48 Brazylijczyków w autokarze na przemian opowiadało mi swoje wrażenia. Byli jednoznacznie zachwyceni: Polską, naszą gościnnością, zabytkami i przyrodą. Spora część deklarowała, że jeszcze do nas powróci. Postanowiłam przeprowadzić zatem wywiad na temat "efektu Franciszka". Właśnie ukazała się w Aktualnościach Turystycznych POT: http://www.aktualnosciturystyczne.pl/wiadomoci-rot-i-lot/spodziewamy-sie-dlugofalowego-efektu-franciszka (Zdjęcie: MOT)

Jest taki piękny most, a właściwie akwedukt w Spoleto, łączący wzgórze Eliasza (Colle  Sant' Elia) z górą Monteluco. Pamięcią własną sięga czasów rzymskich, o czym pisze Goethe w mojej ulubionej lekturze, "Podróżach po Włoszech":" Dziesięć arkad wyrastających nad doliną, zbudowanych z kamienia,trwa bezpiecznie od wieków, podczas gdy pod nimi nieustannie przepływa woda z jednego krańca miasta na drugi". To rzeczka czy raczej strumień Tessino, którego, szczerze mówiąc nie dostrzegłam, gdyż Ponte dei Torri oglądałam nocą i nawet punktowe światła rozjaśniające masywną konstrukcję do niej nie docierały. Nie ma się co dziwić - most przerzucony jest 76 metrów nad nią i osoby z lękiem wysokości mogą mieć problem, aby na niego wejść, choć od porośniętej haszczami czeluści oddziela piechura kamienny parapet sięgający biodra. Po obu stronach, co sygnalizuje sama nazwa, tkwią wieże. Jedna należy do Fortilizio dei Mulini, średniowiecznego zameczku dziś w malowniczej ruinie, druga do imponującej, XIV- w. fortecy  Rocca Abornoziana, wieńczącej szczyt Colle Sant'Elia. Została zbudowana, jako jedna z całego szeregu fortyfikacji w środkowej Italii z rozkazu papieża Innocentego IV, który, przebywając jeszcze na wygnaniu w Awinionie, chciał tym samym przywrócić autorytet papieski na ziemiach stanowiących własność Stolicy Apostolskiej.
Pylony i arkady mostu, co nietypowe - nie są takie same - zwężają się w kierunku Monteluco.

To idealne miejsce przechadzek dla zakochanych - 230 metrów zawieszone w niebie, a wokół zieleń doliny. Na przestrzeni wieków zmieniła się jego funkcja, z użytkowej na estetyczną. A przecież ongiś biegła tędy woda zasilająca starożytne budowle, w tym wydobyty z mroków zapomnienia amfiteatr rzymskiej kolonii Spoletium, założonej w 241 r p.n.e. Ale podwaliny pod nią dali wcześniej Umbrowie i Etruskowie. Dzielne miasto oparło się oblężeniu Hannibala, który za to wyrżnął Rzymian nad jeziorem Trazymeńskim, o czym już wcześniej pisałam. Co roku, od blisko 60 lat odbywa się tu Festival dei Due Mondi, światowej ranggi wydarzenie artystyczne, łączące muzykę, taniec, spektakl i sztuki plastyczne http://www.festivaldispoleto.com/
Na Ponte dei Torri byłam jeszcze przed papieską podróżą do Polski, ale gdy Franciszek powiedział o budowaniu mostów między ludźmi, właśnie ta spoletańska konstrukcja przyszła mi na myśl. Jej solidność sprawiła, że przetrwała historyczne zawieruchy różnego kalibru, jak również trzęsienia ziemi, które Italię nawiedzały i nawiedzają. Czy jesteśmy w stanie stawiać takie mosty w relacjach międzyludzkich?

Ta na zdjęciu ma siedem metrów długości i przebyła morze Śródziemne w marcu 2014 r. Przewiozła dziewięciu uchodźców na wyspę Lampedusa. Wszystkie dotarły do niej żywe. W tych samych dniach, płynąc na podobnych barkach siedmiu uciekinierów z Syrii zatonęło na morzu Egejskim, czterdzieści dwie osoby z Jemenu skryły na zawsze wody zatoki Aden, dwieście pięćdziesiąt jeden uciekających z Konga zginęło w odmętach jeziora Alberta - pięćdziesiąt jeden z nich to były jeszcze dzieci. Oni wszyscy pragnęli zapomnieć o głodzie, wojnie, śmierci, gwałtach, jakie spotykały ich i ich bliskich w krajach rodzinnych. Pragnęli dobić do bezpiecznego portu i zacząć życie na nowo.


Barka, którą widać na zdjęciu pomalowana została na czerwono, a burtę opasuje biały pas, wnętrze zaś jest niebieskie. Albo było. Kolory wyblakły - poddały się w walce z morskim żywiołem. Ich resztkę spłukuje deszcz. Również dziś, kiedy stojąc przed Bazyliką św. Franciszka w Asyżu widzę tę barkę zacumowaną bezpiecznie przed wejściem.


Po raz pierwszy zaglądam do środka. Czego tam nie ma: skrawki materiałów, jakiś sparciały but, pogięta, plastikowa butelka po wodzie mineralnej. Resztki skromnego dobytku, jakie rodziny wzięły ze sobą na łódź. Serce się ściska.


Nie po raz pierwszy widzę tę barkę w Asyżu - pół roku temu umieszczona została przed choinką, nieopodal wejścia do dolnej części bazyliki. Jako szczególny dar dla nas, abyśmy nie zapominali o tych potrzebujących. Tak jak nie zapomina o nich Franciszek naszych czasów, obecny papież. I upomina się o ich przygarnięcie do krajów, które mogą to uczynić.
Kilka dni po tym, jak zobaczyłam "barkę nadziei" w Asyżu, w jedej z uroczych restauracyjek na Zatybrzu nawiązałam rozmowę z włoską rodziną mieszkającą gdzieś blisko, za rogiem. I pierwsze pytanie, jakie padło z ust głowy rodu, od razu w tonie oskarżycielskim było wręcz do przewidzenia:
- "Dlaczego Polska nie pomaga uchodźcom, dlaczego nie bierze ich do siebie, nie wywiązuje się ze zobowiązań wobec UE?". Jakbym słyszała brukselskich komisarzy, do których dociera bardzo jednotorowy przekaz. Zadałam więc pytanie, których uchodźców, skoro w ubiegłym roku przyjęliśmy blisko milion Ukraińców. Ich tragedię, zbrodniczą napaść zielonych ludzików i aneksję Krymu świat, Europa, UE zignorowały. A na Ukrainie nie jest spokojnie i bezpiecznie. Zapytałam też, czy zdają sobie sprawę moi sympatyczni rozmówcy, że mamy też zobowiązania wobec tych, co na Wschodzie. Rodzin wywiezionych "na białe niedżwiedzie". Dużo ich jest i każdy ma prawo powrotu do ojczyzny ojców i dziadów. Czy w związku z tym jednak jesteśmy zwolnieni od pomocy innym? Absolutnie nie. Jednak ta pomoc powinna być mierzona podług naszych sił i możliwości. A przede wszystkim rozwagi. Otworzyć granice, jak uczyniła to pani Merkel, jest najprościej, tylko co teraz dzieje się za naszą zachodnią granicą? Wpuścić wszystkich jak leci okazało się (o)błędem nie do naprawienia. Przed tym zresztą ostrzegają sami, prawdziwi uchodźcy - pamiętam jednego z nich lekarza z Syrii który przyleciał do nas z rodziną jeszcze chyba w ubiegłym roku. Na pytanie dziennikarzy TVP z jeszcze poprzedniego rozdania, którzy powielili to zadane mi przez Włocha z Zatybrza, odpowiedział, patrząc prosto w kamerę: "pomagajcie, ale bądźcie przy tym ostrożni, sprawdzajcie, kontrolujcie, bo nie każdy jest godny zaufania.". Ten lekarz z Syrii po to uciekł ze swojego kraju i wybrał Polskę, aby żyć w niej spokojnie i bezpiecznie. Aby nad Wisłą nie powtórzył się scenariusz terroru i strachu. A może się powtórzyć, jeśli nie zachowamy ostrożności i umiaru, choć tak trudno, gdy media pokazują zapłakane twarzyczki ocalonych z morskiej podróży dzieci.
Papa Francesco podczas rozpoczętej właśnie pielgrzymki do Polski apeluje o miłosierdzie, a więc i pomoc uchodźcom. Abyśy otworzyli serca na nich i ich potrzeby. I możemy to czynić na wiele sposobów, również spiesząc ze wsparciem humanitarnym do krajów w potrzebie, co zresztą Polska czyni. Pozostaje bowiem pytanie, czy jeśli wszyscy z nich wyjadą na "ziemie obiecane" to problem się rozwiąże? Nie sądzę.

Ulubione danie obecnego papieża? Okazuje się, że pizza. Tak przynajmniej wynika z wywiadu, którego udzielił w drugą rocznicę swojego pontyfikatu. Wyznał w nim między innymi, że jego marzeniem jest móc wymknąć się z Watykanu (nasz Jan Paweł II robił to ponad setkę razy!) i móc anonimowo, jak zwykły człowiek zjeść w spokoju pizzę poza  obrębem Spiżowej Bramy. (Źródło: www.thelocal.it/20150313/pope-craves-anonymity-to-eat-pizza). Jako kardynał Bergoglio uwielbiał krążyć po Wiecznym Mieście i wpadać do kafejek na caffe ristretto al banco. Jego menu nie było nigdy wyszukane. Najchętniej jadł kurczaka, sałatę i popijał kieliszkiem wina. (Fot. www.firstwefeast.com)

Rok 1997. Jestem na dziennikarskim stażu w redakcji Włoskiej Agencji Prasowej ANSA. Naturalnie w Warszawie, gdzie ma swój zagraniczny oddział. Za ścianą z kolei polska „placówka” Francuskiej Agencji Prasowej – AFP. Pracują w niej moi wykładowcy na podyplomowych studiach dziennikarskich, więc kilka razy dziennie tam zaglądam. Z niekrytym podziwem pomieszanym z zazdrością oglądam akredytacje na papieskie „imprezy” Michela Viatteau, zamknięte pod szybką i wiszące nad jego biurkiem. Wówczas „pan redaktor”, dziś po prostu Michel, pozostaje dla mnie do dziś jednym z nielicznych, zawodowych guru. I właśnie wtedy Iza Zawadzka z ANSY, również żurnalistyczny fachura proponuje mi, abym dołączyła do ekipy obsługującej czerwcową pielgrzymkę Jana Pawła II do ojczyzny. Mam asystować jako tłumaczka koledze „z centrali” ANS-y czyli z Rzymu. Skany moich dokumentów wędrują drogą elektroniczną do Watykańskiego Biura Prasowego, a Franco Pisano, czyli „mój” dziennikarz z ANS-y (na zdjęciu ten w czapeczce) wręcza mi błękitną akredytację Volo Papale na lotnisku we Wrocławiu, dokąd przylatuje na pokładzie papieskiego samolotu. Puchnę z dumy – jestem w tzw. „locie papieskim” czyli wśród elity żurnalistów podróżujących z papieżem po świecie. Oficjalnie jako tłumacz, ale w praktyce Franco szybko orientuje się, że będę mu pomocna również merytorycznie. To nic, że moi dwaj dziennikarze z polskich mediów (nie wymienię nazwisk, bo to nie ma sensu) nie mówią mi nawet cześć – no bo przecież ja jestem „tylko” tłumaczką, a oni reprezentują wiodące tytuły i są już „znani”. Ważniejsze jest dla mnie, że witają się ze mną rzeczywiście znani na całym świecie koledzy po fachu Franca i traktują jak swoją. I tak już będzie potem, bo Franco zażąda w centrali, abym to ja pomagała mu przy kolejnych pielgrzymkach Jana Pawła II do Polski. Weźmie mnie też ze sobą na Ukrainę, gdzie również odbyła się wizyta Jana Pawła II. Z Frankiem i już po pewnym czasie przyjaciółmi z La Repubblica, Il Messaggero, telewizji RAI i innych włoskich mediów spotkamy się na Kubie, w Izraelu, w Indiach. A potem, gdy nastanie Benedykt XVI – w Turcji. Obsługiwanie papieskich podróży to ogromny trud (na końcu każdy z nas po prostu padał ze zmęczenia), ale i niezwykłe przeżycie. Niezapomniane i budujące. Oglądam 10 akredytacji z w sumie 10 pielgrzymek, przy jakich mi było dane pracować i już cieszę się na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Bo ten nowy papież, z równie dalekiego dla zachodniej Europy kraju, jakim w przypadku Jana Pawła II była Polska, to kolejny lider Kościoła, który wymyka się schematom. Namawia młodych na Copacabanie, aby stali się rewolucjonistami, ale on sam nim jest. Można powiedzieć - człowiekiem na właściwym miejscu na te czasy.