ItaliAnna w drodze - blog dziennikarki Anny Kłossowskiej: Brescia

News! Chiński Banksy piętnuje reżim w swoim kraju na wystawie w Brescii

Badiucao, nazywany chińskim Baksym to pochodzacy z Państwa Środka rysownik polityczny, artysta i działacz na rzecz praw, mieszkający w Australii. Uważany jest za jednego z najbardziej płodnych i znanych chińskich rysowników politycznych. Przyjął pseudonim, aby chronić swoją tożsamość. Ostatnią jego inicjatywą jest wystawa w północnowłoskim mieście Brescia. Umieszczone na ekspozycji prace bezlitośnie obnażają prawdę o reżimie panującym w Chinach od dekad: łamanie praw człowieka, cenzurę, bezpardonową walkę z przeciwnikami politycznymi, przemoc. Niejako symbolem wystawy jest obraz Deng Xiaopinga trzymającego w ręku karabin, na którym ten faktyczny, były przywódca Chińskiej Republiki Ludowej w latach 1978-89 dosiada... Misia Puchatka. Dineyowski pluszak już od kilku lat popadl w niełaskę u władz chińskich, które obsesyjnie każą go wymazywać z przestrzeni publicznej, ponieważ zbyt przypomina wyglądem właśnie Denga! Na wystawie Badiucao oddał też hołd doktorowi Li Wenliang z Wuhao, który jako pierwszy ujawnił wybuch pandemii koronawirusa - w symboliczny sposób naturalnie, rysując policjanta ściagającego protestujących. Wstrząsającym wspomnieniem masakry na Placu Tienanmen w 1989 r. są rysunki 64 zegarków - takich, jakie otrzymali w prezencie od chińskiego rezimu policjanci bioracy udział w tłumieniu protestu. Tarcze zegarków spryskane zostały własną krwia autora https://www.youtube.com/watch?v=W5lmhpUPBvs

Władze Chin od początku sprzeciwiały się wystawie w Brescii próbując zablokować jej premierę. Laura Castelletti, burmistrz Brescii otrzymała list z Ambasady Chińskiej Republiki Ludowej w Rzymie, której autorzy twierdzili, że przekaz płynący z wystawy Badicao jeset "pełen antychińskich kłamstw, przeinacza fakty, rozpowszechnia fałszywe informacje i obraża uczucia chińskiego narodu. Jednak wystawa zatytułowana "Chiny (nie) są blisko" została otwarta i cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Można ją oglądać w Museo di Santa Giulia do 13 lutego 2022 r.

(Źródła: Eturbonews.com, Italianinsiter.it, Badiucao Twitter, bresciamusei.com)

Czytaj dalej

Udostępnij |

Noblista maluje Chagalla

Art/Sztuka 04:53

Pierwszy zapis w tym roku. Za oknem wreszcie zima, jak się patrzy. A ja wracam myślami do Brescii, gdzie zaledwie przed miesiącem oglądałam niezwykłą wystawę dzięki zaproszeniu Bresciatorism.

Włosi mieli dobry pomysł na tę wystawę – to im trzeba przyznać. Komu bowiem przyszłoby do głowy połączyć Marka Chagalla z Dario Fo? A jednak. Do 15 lutego br. można oglądać w Brescii, mieście północnej Italii, dwie wystawy pod jednym dachem muzeum Santa Giulia – „Marc Chagall, lata rosyjskie 1907-1924” oraz dzieła współczesnego, włoskiego noblisty w dziedzinie literatury, Dario Fo. Obydwie zaskakujące i unikatowe, zainstalowane w miejscu równie nietuzinkowym, dawnym klasztorze Benedyktynek.

Ekspozycja pierwsza dokumentuje lata, kiedy Chagall jeszcze jako Mojsza Zacharowicz Szagałow odkrywa w sobie talent. A my odkrywamy, oglądając obrazy i szkice z tego okresu jego ziemię ojczystą, rodzinną wioskę Łoźna, a przede wszystkim pobliski Witebsk, dziś leżące w granicach Białorusi, ale wówczas należące do rosyjskiego imperium. Przy czym narrację snuje sam autor, ponieważ na wystawie, pod każdym obrazem zamieszczono odpowiednie fragmenty zaczerpnięte z biografii Chagalla „Moje życie”, co pomaga w zrozumieniu intencji autora skrytych za poszczególnymi pociągnięciami pędzla. A ten wyraźnie ma do siebie lekko ironiczny dystans: „mówiąc szczerze byłem zadowolony, że nie pozostaje mi nic innego jak zostać artystą. To był dobry pretekst, aby nie musieć zarabiać na życie”. Tak jak jego ojciec, przedstawiony na jednym z płócien w marynarce poplamionej tłuszczem ze śledzi, które sprzedawał. Pomarszczony niemniej niż matka, gdyż oboje marnie płatną pracą musieli utrzymać ośmioro pociech, z których właśnie Mojsza- Marc był najstarszy, więc szykowali go na urzędnika. Bez skutku, toteż mocno ich rozczarował. „Jeśli dla moich rodziców moja sztuka nic nie znaczyła, to dla mnie ich praca była źródłem natchnienia” – wyznawał po latach Chagall, wierny dokumentalista rosyjskiej prowincji początków XX w. „Malowałem wszystko, co mi wpadło w oko”: synagogę i pejsatego Żyda, wóz konny, ubożuchny sklepik kolonialny matki, obejścia, widok z okna przesłonięty częściowo wazonem zapełnionym łąkowym kwieciem, siostrę Mariasinkę.

Nostalgiczne wspomnienie dzieciństwa i młodości będą jednym z leitmotiwów jego dojrzałej twórczości, tak jak często obecny na jego obrazach, ukrzyżowany Chrystus symbolizujący ofiarę prześladowanych w carskiej Rosji, Żydów, a potem Holokaustu. Niemieckiego pogromu Witebska nie przeżył nikt z wyznawców judaizmu. Chagall ocalił dla potomności świat, którego już nie ma. Więcej na ten temat w kontynuacji mojego artykułu na stronie Magazynu Świat: http://magazynswiat.pl/18306/noblista-maluje-chagalla.html oraz na jego stronie FB: https://www.facebook.com/magazynswiat/

Czytaj dalej

Udostępnij |

200 km na godzinę czyli wracam do Brescii

Atrakcje Włoch 00:24

W drodze powrotnej do domu, która potrwa tym razem wyjątkowo długo. Z „mojego” zamku wyruszyłam o 7.30 – Fabrizio, właściciel posiadłości podrzucił mnie na stację kolejową w Perugii. Sprawnie i o czasie dojechałam do Torontoli-Cortony, gdzie miałam pierwszą przesiadkę. Poranne espresso postawiło mnie na nogi, a piadina z mozzarellą i rukolą dodała sił. Punktualnie zajechał też pociąg do Florencji, ale gdy wygodnie usadowiłam się w przedziale, konduktorka słodkim głosem rodem z reklamy czekoladek ogłosiła, że pojedziemy „z ograniczoną prędkością”. W praktyce oznacza, że wśród mgły jak mleko, uniemożliwiającej skutecznie oglądanie pięknej Toskanii, wleczemy się ślimaczo, a ja już wiem, że nie zdążę na „freccię” do Brescii. Dobrze, że mam kilkugodzinny zapas do odlotu, ale przecież jeszcze muszę dotrzeć na lotnisko w Bergamo. Jakże smutno za oknem, jakieś pola leżące odłogiem, drzewa położone wichurą i krzaczory. Ale oto wiadomość z ostatniej chwili – przyspieszamy, choć w praktyce poruszamy się tą samą prędkością co dotąd. O, przepraszam, hamujemy na stacji Cortona Comucia, nie ładniejszej niż nasze na dalekiej prowincji: zardzewiałe barierki, betonowy, bezpłciowy budyneczek kasy biletowej. I znów te chaszcze, przysłaniające perspektywę – ciągną się setkami kilometrów wzdłuż torów. Ktoś mógłby z tym coś zrobić. Italia się wyraźnie zaniedbała. Kryzys widzi się na każdym kroku. Jakoś nie odczuwam żadnej satysfakcji. Chciałabym, aby moje Włochy wróciły do kwitnących czasów lat. 80. Już pędzimy, co pozwala mi zacząć żywić nadzieję, że jednak dojadę o czasie. Ale będzie trudno, przyznała mi właśnie sama konduktorka – zaraz więc zamykam kompa i muszę przejść kilka przedziałów do tyłu, aby być bliżej przejścia na peron trzeci, skąd odjeżdża we Florencji mój kolejny pociąg do Brescii. Jak mi się nie uda, będę miała inny, za godzinę, ale z jeszcze jedną przesiadką, w Weronie. Jednym słowem podróż nie za jeden uśmiech.

Udało mi się! Jestem na pokładzie Frecciarossa i zmierzam do Brescii. To słynna Frecciarossa 1000, szczytowe osiągnięcie i duma Trenitalia, czyli włoskich kolei, które w tym roku były oficjalnym przewoźnikiem Expo 2015. Jednak dopiero 24 listopada br. A więc przed trzema tygodniami Frecciarossa 1000 osiągnęła rekord prędkości, 385,5 km/godz. Nie wiem, jak szybko porusza się akurat mój pociąg, ale na pewnych dystansach na tyle szybko, że zatykają mi się uszy. Zupełnie, jakbym była w samolocie. Frecciarossa ma też swój własny magazyn pokładowy, pełen kolorowych reklam – treści do czytania jest jednak jak na lekarstwo.
Minęliśmy Bolonię, a na pokładzie zrobiło się tak gorąco, jakbyśmy stacjonowali na plaży w Egipcie. Gdybym podróżowała polską koleją, to w takiej sytuacji obsługa zniknęłaby zapewne z pola widzenia. Tu jednak zaraz na stacji w Weronie objawił się pan w kolorowym kombinezonie, uzbrojony w śrubokręt i po prostu przykręcił grzanie. Tak więc do celu pomknęłam już w miłym chłodzie, jak się okazało blisko 200 km/godz. Można? Jak widać nawet w kryzysowych Włoszech jak najbardziej. Tu bowiem najbardziej liczy się człowiek. W Brescii wylądowałam o czasie. Przede mną jeszcze ponad pół doby podróży do Polski. Dlaczego tak długo? Najwięcej czasu zabierze mi czekanie na kolejne połączenia. Muszę się dostać na lotnisko z Bergamo czyli Orio al Serio. Z sąsiadującego ze stacja kolejową dworca autobusowego (30 stanowisk) kursuje praktycznie co godzinę-półtorej autokar. Bilet za 12 euro (zwykły) można kupić na przykład w Tabbaccaio czyli we włoskim kiosku ruchu (oznaczony literką T). Okolice bresciańskiego dworca, w przeciwieństwie do pozostałej części miasta nie wzbudzają entuzjazmu. Pełno to nic nie robiących uchodźców w wieku produkcyjnym. Chodzą całymi grupami, natarczywie przyglądają się przechodniom. Wokół same kebabownie. Naliczyłam ich chyba kilkanaście. Wreszcie dopadam jakiejś zakamuflowanej Trattorii Buca- skrytej za parkanem, z mało widocznym szyldem, gdyż oferuje menu przede wszystkim dla mieszkańców. Atmosfera zatem rodzinna - kelnerują zresztą wszyscy członkowie rodu, od staruszka do niemal oseska. Wybieram tagliatelle z grzybami chiodini i dostaję pastę fatta in casa czyli makaron zrobiony na miejscu.

Potem scampi i gamberi z grilla z miską insalata mista. Popijam kwaterką czerwonego wina za 3 euro.

Na koniec ostatnia kawa w Italii. Z całego serca polecam to miejsce! je się pysznie, zdrowo i tanio.

Zaraz odjeżdża mój autobus na lotnisko. Czekając na niego pilnie baczę na bagaże, bo znów wokół kręci się mnóstwo napływowych. Ewidentnie bezrobotni, szukają łatwej okazji. Oparci o barierki po prosu sobie stoją i obserwują.

Nigdy dotąd nie byłam rasistką, ale w tak licznym towarzystwie młodych mężczyzn z kompletnie innej nacji i kultury nie czuję się najpewniej. Na szczęście wreszcie nadjeżdża mój autobus. Kierowca żartując sprawdza bilety i równie nieufnie spogląda na "obserwatorów". Zamyka drzwi z wyraźną ulgą. Po godzinie jestem w Bergamo. Ryanair bezpiecznie dotransportuje mnie do Modlina, a stamtąd, kolejnym autokarem dojeżdżam do centrum Warszawy i taksówką do domu. Nareszcie!

Czytaj dalej

Udostępnij |

"Strzałą" do Umbrii

Arezzo 10:47

Godzina 7.10. Wsiadłam do pociągu Frecciargento i zgodnie z jego nazwą, jak strzała pomknęłam z Brescii do Florencji. Dzięki drobnemu zamieszaniu na początku podróży mogłam lepiej obejrzeć wagony. Musiałam bowiem zamienić numer trzy, znajdujący się na początku składu, na piątkę. Naturalnie zaraz pomyślałam sobie o zazwyczaj mnie stresującym w polskich pociągach przejściu między wagonami. Jednak tutaj nie ma nic takiego – wagony łączy przestronny korytarz. One same zaś zapełnione są wygodnymi, lotniczymi, tak wyprofilowanymi siedzeniami, że nie męczy się część lędźwiowa kręgosłupa. Fotele są zgrupowane po cztery, wokół stolików, a miejsce na bagaże znajduje się zarówno pod sufitem, w schowkach identycznych jak te w samolocie, jak i za oparciami foteli. Podwieszone pod sufitem ekrany informują na bieżąco o przebiegu podróży: prędkości, kolejnych stacjach i pogodzie, jaka czeka na podróżnych w miastach na trasie w rozpisaniu na godziny.

„Moja” freccia sunie cicho i miękko. Komfort jazdy niemal idealny poza jednym, istotnym jednak szczegółem – miejsca na odnóża jest zdecydowanie za mało. Na przeciwko siedzi siostra zakonna pogrążona w lekturze książki o św. Faustynie i biznesmen uparcie sms-ujący. Z dziewczyną? Kto go tam wie J Za oknami zaś powoli wyłania się z mroku nowy dzień. Na razie migają mi tylko za szybą korony drzew, ale gdy tylko się rozjaśni, przestanę stukać w klawiaturę, ponieważ po prostu szkoda widoków. Każda sekunda przybliża mnie do celu podróży, Umbrii, ale po drodze aż dwa razy będę musiała się przesiąść. Najpierw w mieście Dawida, i Hannibala Lectera, potem na stacji Terontola-Cortona. Cortona znajduje się w prowincji Arezzo, w toskańskiej dolinie Chiana. To niegdysiejsze miasto etruskie znajduje się już na granicy między Toskanią a Umbrią. Nota bene w Arezzo urodził się autor "Sonetów dl Laury" i teoretyk muzyczny, Guido zwany z Arezzo, wynalazca solmizacji (do-re-mi-fa-sol).
Po prawej słońce wschodzi w kolorach pomarańczowo-czerwono-szkarłatnych. Co za niepowtarzalny spektakl, jaki funduje mi przyroda. A na ekraniku pojawiła się tymczasem informacja o wszystkich, dalszych połączeniach z Rzymu z godzinami – mój pociąg bowiem kończy bieg w stolicy Włoch. Pasażer zatem nie musi nerwowo szukać we własnym telefonie, bo wszystkie potrzebne wiadomości dotyczące podróży dostarczy mu kolej. W cenie biletu, który jest jednak bardzo drogi. Koło 50 euro z Brescii do Perugii, gdzie wysiadam. Pięć godzin, które jednak zapewne miną mi jak z bicza strzelił, bo te przesiadki dostarczą sporo emocji. Dobrze, że mam czas na stacjach na wypicie cafeuccio. Dojechałam do Werony i zamykam komputer.
Na stacji Firenze Campo Marte czyli Pole Marsowe miałam moją pierwszą przesiadkę do Terontoli-Cortony. Sama stacja biedniutka tak, że wręcz nie przystaje do miasta sztuki.

Toalety, jako rzecz wstydliwą chyba, wyrzucono na sam koniec budynku. Miałam całe pół godziny na bisognini i kupienie kanapki (smakowita z chrupkiej bagietki z prosciutto i białym serkiem stracchino, za którym przepadam).

Wyjazd ze stacji mną lekko wstrząsnął – widok bowiem blokują wysokie ekrany, a zatem niente Firenze, a na tych ekranach graffiti współczesnych artystów, nie na miarę tych zgromadzonych w galeriach Uffizi i Pitti. Teraz siedzę co prawda w pociągu regionalnym i laptopa trzymam już nie na stoliku, lecz na kolanach, ale fotele i tutaj są świetnie wyprofilowane, a przede wszystkim jest mało osób w wagonie, stąd wreszcie mogą nogi wyprostować.

Poza tym we Frecci wiało jednak po nogach, a tu miło przygrzewa. Przede wszystkim zaś pociąg tak pędzi, że aż uszy zatyka. Za oknem słońce za lekką mgiełką. Cyprysy pną się po łagodnych wzgórzach, a w tle masyw Apeninów. Niekiedy mignie jakiś zameczek., dziś za podwójną mgiełką, bo dochodzi okrutnie brudna szyba.

Żegnaj Toskanio, witaj Umbrio. Stęskniłam się za Tobą ociupinkę. Oglądam Cię przy akompaniamencie donośnego stukotu kół po torach – już jednak nie ten standard jazdy, choć życzyłabym się tak „niskiego” poziomu usług w naszej kolei. Już lada chwila wysiadam w Perugii.

Czytaj dalej

Udostępnij |

Zastrzęsła się ziemia. Brescia, godzina 1.15

Brescia 09:39

Trudno powiedzieć, że już spałam. Raczej przewracałam się w szerokim jak wycieczkowiec łóżku, na drugim piętrze sympatycznego hotelu "Orologio" w centrum Brescii.

Po kilku godzinach mimo wszystko męczącej podróży i zbyt obfitej kolacji na wieczór trudno mi było jeszcze oderwać się od rzeczywistości.

I właśnie gdy już zamknęłam oczy na dobre, poczułam TO. Gwałtowny wstrząs, jakby jakiś olbrzym chwycił w objęcia nasz budynek i poruszył nim intensywnie tak, że prawie zatrzeszczał w posadach. Podświadomie wiedziałam, że musi to być wstrząs sejsmiczny, gdyż miasto znajduje się na terenie dosyć aktywnym pod tym względem. Jednak bardzo chciałam sama siebie oszukać, a tym samym uspokoić, więc dopuściłam szybko inną możliwość czyli metro. Może właśnie jego linia przebiega pod hotelem? Jednak w hotelu byłam już dobrych kilka godzin i nic takiego wcześniej miejsca nie miało. Czekałam więc na drugi wstrząs, który nie nastąpił. Gdyby tak się stało, już pędem biegłabym na dwór. Mocne to moje powitanie z Italią tym razem. Bardzo mocne! Dopiero rano zajrzałam do Internetu. Potwierdziły się moje przypuszczenia. 13 km od Brescii został odnotowany wstrząs o sile 2,9 w skali Richtera. Obyło się bez ofiar czy rannych, ale emocje sięgnęły Zenitu. Twitter dosłownie oszalał : "Matko Boska, ale mam stracha!", "zbudził mnie huk i wstrząs", "ale zatrzęsło" - takich wpisów pojawiły się setki. Obcy ludzie przy śniadaniu w hotelu, a potem na ulicy pytali się siebie na wzajem: a Ty czułeś ten wstrząs? Tej samej nocy w wyniku podziemnego wstrząsu zafalował też środkowy Adriatyk, 2,3 w skali Richtera. Po południu zaś, a dokładnie o 16.38 zadrżała ziemia w prowincji Salerno. Po raz pierwszy - 3 w skali Richtera, a po niecałej godzinie raz jeszcze, słabiej, 2 w skali Richtera. Jeden z tutejszych sejsmologów wyjaśnił mi niedawno, że niewielkich, takich niewyczuwalnych przez mieszkańców wstrząsów Włoskie Centrum Meteorologiczne odnotowuje dziennie w Italii zaskakująco dużo. Polecam tę stronę: http://www.centrometeoitaliano.it/terremoti-in-tempo-reale-italia-mondo-ingv/?refresh_cens, gdyż monitoruje nie tylko wstrząsy w Italii, ale na całym świecie. Nasza ziemia drży cały czas...

Czytaj dalej

Udostępnij |