Indie. Tak wiele mieszanych uczuć powstaje we mnie, gdy słyszę nazwę tego azjatyckiego kraju. Spędziłam w nim dwa tygodnie niczym barwny film, obfitujący w zwroty akcji i dramatyczne, ale i zabawne sytuacje.
Już sam czas pobytu był nadzwyczajny, gdyż wraz z moim fotoreporterem z "Tygodnika Solidarność", pierwszej gazety, w której po studiach rozpoczęłam etatową prace dziennikarską, wybraliśmy się aby relacjonować wizytę papieża Jana Pawła II. Przylecieliśmy do Bombaju nocą tak ciemną, że wcześniej głębszego odcienia ciemności nie widziałam. Wtedy jeszcze międzynarodowy dworzec lotniczy przypominał stację kolejową w jakimś zapomnianym, PRL-owskim miasteczku. Linoleum na podłodze, poobijane biurka sprzed wielu dekad i setki ludzi, zbity tłum, którego służby celne nawet nie starały się ogarnąć. A potem rikszą do hotelu, który okazał się pełen pcheł, z łazienką o zardzewiałym kranie i nie zamykających się drzwiach. Następnego mieliśmy wsiąść do pociągu do New Delhi i udało nam się to tylko dlatego, że jakiemuś "konikowi" (czy jak go można nazwać) odpaliliśmy czterokrotną cenę biletu. Pomyślałam wtedy, że to dziki kraj. Przeraziły mnie slumsy, brud, krowy leżące na ulicach, trędowaci. A jednocześnie zachwyciła kuchnia uliczna - pierożki smażone w głębokim tłuszczu i serwowane na liściach bananowca.

Wspomniane kursowanie rikszami, które miały ogłuszające piskiem klaksony. Kobiety w tęczowych sari i z biżuterią tak misterną, że aż nie do opisania.


A wczoraj zobaczyliśmy się znów, na promocji tego pięknego kraju w Warszawie, o której piszę dzisiaj w Rzeczpospolitej http://www.rp.pl/artykul/706099,1214993-Indie-w-Warszawie-polecaja-turystyke-luksusowa--medyczna-i-aktywna.html?p=1
 Indii odmienionych z nowoczesnymi lotniskami, ekskluzywnymi hotelami w fortach i pałacach maharadżów, Bollywoodu, ajurwedy i jogi, może już nieco skomercjalizowanego Festiwalu Kolorów Holi, którego głównym punktem jest dyngus różnobarwnymi farbami, turystyki aktywnej z raftingiem i tej wspominającej czasy, gdy kraj był perłą w koronie brytyjskiego imperium, a w polo grało się na słoniach.

Mam nadzieję, że już w przyszłym roku, na wiosnę wybiorę się do Indii, dzierżąc w dłoni elektroniczną wizę i korzystając z bezpośredniego połączenia ze stolicy, o ile LOT i Air India dogadają się w tym względzie. Chcę znów zanurzyć się w tym niezrozumiałym dla mnie, szalonym chaosie, który tak świetnie oddaje film "Drugi Hotel Marigold"goszczący od maja na polskich ekranach. Miłe Panie i Panowie bardzo mili też, proszę obejrzeć choć zwiastun: http://www.telegraph.co.uk/culture/culturevideo/filmvideo/cinema-trailers/11021026/The-Second-Best-Exotic-Marigold-Hotel-trailer-first-look.html (zdjęcia: Incredible India)

 
„Lukka nie ma dzisiaj dobrej prasy w przewodnikach i książkach turystycznych” - zauważył już  Jarosław Iwaszkiewicz w swoich „Podróżach do Włoch”. I dodał: „-Szkice Heinego powinny wystarczyć do ustalenia sławy tego miasta”. Jak widać, nie wystarczyły. Lukka pozostaje nadal w cieniu pizańskiego Piazza dei Miracoli, Placu Cudów z bynajmniej nieprzereklamowaną Torre Pendente czyli Krzywą Wieżą oraz Katedrą-Duomo, utrwaloną w pierwszych kadrach filmu „Good morning Babilonia”. A już z pewnością „kasuje” ją na wstępie pyszniąca się swoimi skarbami Florencja. Tymczasem gdy przekroczyłam granice Lukki, urzekła mnie jej niezwykła atmosfera – gdzieś w powietrzu wisiały strofy Gabriele D’Annunzia o Miastach ciszy.

W tym naturalnie o Białej Lilii, Ilarii del Carretto, pochowanej w Chiesa di San Martino- kościele św. Marcina. Jej dzieje przypominają poniekąd inną historie miłosną, która wydarzyła się tysiące kilometrów stąd, w Indiach. Ale po kolei. Pan Lukki Paolo Guinigi, władający miastem przez pierwsze trzy dziesięciolecia XV wieku słynął jako obyty w świecie – przebywał kolejno w Londynie i Flandrii – kolekcjoner sztuki, zwłaszcza arrasów i damasceńskiej stali oraz kobiet. Do czasu, gdy w progu jego pałacu nie pojawiła się młodziutka Ilaria del Carretto, potomkini markizów Savony. Paolo, już wcześniej raz żonaty, stracił dla ślicznej dziewczyny głowę od pierwszego wejrzenia i ochoczo ją poślubił. Zwłaszcza, że sam pochodził nie z tak dobrej rodziny jak Ilaria. Ich pożycie układało się szczęśliwie. W rok po zawarciu związku małżeńskiego Ilaria wydała na świat syna Ladislao, Władysława, w następnym nosiła już pod sercem córeczkę. Niestety, zbyt szybka druga ciąża przyniosła nieoczekiwane komplikacje i jakkolwiek córeczka, której pośmiertnie dano imię Ilaria, przeżyła, matka już niestety nie. Oszalały z bólu Paolo zamówił pośmiertny pomnik nagrobny u samego największego mistrza epoki, Jacopo della Quercia. Wyrzeźbił on z białego, karraryjskiego marmuru prawdziwe arcydzieło uważane za największe osiągnięcie sztuki funeralnej tamtych czasów. Postać Ilarii w powłóczystej szacie wydaje się bowiem pogrążona w śnie: delikatnie uchylone wargi, oczy przykryte powiekami, sprawiające wrażenie, że za chwile się otworzą. Zwłaszcza, że u stóp pani czuwa – gotowy do zabawy - wierny piesek. Sarkofag został ozdobiony po raz pierwszy motywem putti, aniołków tak potem popularnym w renesansie. Marmurowa Ilaria przetrwała szczęśliwie sześć stuleci, a we współczesności dorobiła się nawet własnej strony internetowej.
Podobnie jak indyjski Tadź Mahal w Agrze, który przecież Szachdżahan z dynastii Wielkich Mogołów wzniósł dla przedwcześnie zmarłej żony, Mumtaz Mahal. Ona też, podobnie jak Ilaria nie przetrzymała trudów porodu, tyle, że tym razem… czternastego z rzędu. (Zdjęcia: Visit Tuscany).

1000 filmów rocznie kręconych jest w Bollywood, hinduskich studiach filmowych w Bombaju. W poszukiwaniu nowych pejzaży tamtejsi reżyserzy coraz częściej wypuszczają się poza Azję. W ich filmach grają już Hiszpania, Wielka Brytania, Szwajcaria, ale również Polska. Na przykład nasze Tatry doskonale udawały góry Kaszmiru, a Kraków okazał się interesującym tłem dla filmu szpiegowskiego. Piszę o tym w tekście dla Turystyki rp.pl: http://www.rp.pl/artykul/706827,1055052-Bollywood-wypromuje-Polske.html