Bim – bam. Rytmiczny, czysty jak kryształ dźwięk dzwonu wyrywa mnie z głębokiego snu.
- Gdzie ja jestem?
Z półmroku wyłania się skromny pokoik – nad wąskim łóżkiem, w którym leżę przykryta cienkim, wełnianym kocem i prześcieradłem wisi krzyż. Na bosaka, jeszcze częściowo w objęciach Morfeusza drepczę do łazienki i coś mi się dalej nie zgadza. To nie mój dom! Z kolejnym uderzeniem dzwonu mój mózg teleportuje się do rzeczywistości – znajduję się w północnych Włoszech, w Eremo San Giorgio. W tym klasztorze kamedułów zawieszonym wysoko na skale nad jeziorem Garda dałam się dobrowolnie zamknąć, aby wyciszyć się, odpocząć od „wrzasku” stresującej codzienności. Przez okienko ogarniam wzrokiem dachy mnisich domków, a w tle strzelające w górę cyprysy. Czeka mnie pięć dni wyjątkowo blisko raju. Wybrałam izolację dobrowolnie. Pomysł "chodził mi" po głowie już co najmniej od kilku lat, ale ciągle go odkładałam. Podczas Wigilii redakcyjnej National Geoographic niespodziewanie się skonkretyzował - naczelna Agnieszka Franus spytała mnie wprost: - Ania, nie napisałabyś takiej relacji z pobytu za murami klasztornymi?
Jasne! Zwłaszcza, że jestem osobą wierzącą, praktykującą, więc byłoby to dla mnie duchowe doładowanie akumulatorów.
I tak się stało. Po pół roku wylądowalam w miejscu absolutnie niezwykłym, co pokazują poniższe zdjęcia, począwszy od bramy wjazdowej do eremu: Uroda, a zarazem prostota natury po prostu mnie urzekły. Tak jak dzieło człowieka, który starał się jak najmniej w nią ingerować. U Kamedułów miałam możliwość na tyle zwolnić tempo, żeby dojrzeć również braci mniejszych przy pracy: Te schodki zapewne wymagają naprawy, ale czy to jest najważniejsze? Najważniejsze są "modlitwa i praca", obrabianie hektarów wiekowych sadów oliwkowych schodzących tarasami ku jezioru. A do roboty jest tylko 12 mnichów... Więcej na ten temat w moim artykule w najnowszym, bieżącym numerze National Geographic Traveler.

Od 22 maja rusza nowe połączenie Wizz Air z Warszawy Modlina do Rimini, a od 9 czerwca z Katowic do Rimini - poinformował Andras Rado, szef komunikacji Wizz Air Hungary 23 kwietnia 2026 r. na konferencji prasowej promującej turystykę we włoskim regionie Emilia - Romania. To idealny czas, bo Rimini kojarzy się Polakom przede wszystkim z letnim wypoczynkiem na plażach. Warto dodać, że Rimini jest niejako królową całej Riwiery Emilii-Romanii liczącej 110 km dobrze wyposażonych plaż, do których odwiedzenia zavhecała podczas konferencji Elisabetta Caprino, dyrektor zarzadzająca Włoskiej Izby Handlowo-Przemysłowej w Warszawie. Na Riwierze można wybierać spośród 1430 ośrodków plażowych, 3023 hoteli i innych miejsc zakwaterowania oraz 15 parków rozrywki, w tym 7 parków wodnych. Na tym jednak nie koniec dobrych wiadomości dla amatorów podniebnych podróży wybierajacych się w tym kierunku. Działa już bowiem połączenie Wizz Aira z Lotniska Chopina w Warszawie do Bolonii. Od 31 marca również PLL LOT wprowadził do siatki połączeń czwarty włoski kierunek, właśnie z Warszawy do Bolonii - czego dowiedzieliśmy na konferencji się my, dziennikarze od Krzysztofa Moczulskiego, rzecznika PLL LOT. Nic tylko pakować bagaże i na pokład. Do Bolonii można więc dotrzeć z Warszawy, Krakowa i Wrocławia liniami LOT, Ryanair i Wizzair. Do Rimini dostępne są połączenia z Krakowa i Wrocławia (od 29 marca) linią Ryanair oraz z Katowic (od 8 czerwca) i Warszawy-Modlin (od 21 maja) linią Wizzair. Bolonia to jedno z miast sztuki. Na tutejszym uniwersytecie Mikołaj Kopernik studiował prawo kanoniczne. W murach najstarszej w Europie alma mater nauki pobierali też nasz dziejopis Wincenty Kadłubek i autor "Trenów" Jan Kochanowski. Bolonię z innymi pełnymi zabytków miastami regionu łączy ponaddwutysieczna droga Via Aemilia zbudowana jeszcze przez Rzymian. Są na niej: Piacenza ze swoja katedrą pw św. Justyny z Padwy i Wniebowzięcia NMP (wnętrze kopuły zdobią freski Guercino i Morazzone) oraz Parma kojarząca się melomanom z urodzonym w jej sąsiedztwie Giuseppe Verdim i smakoszom (Parmiggiano Reggiano i Prosciutto di Parma). Na Via Aemilia znajdują się również Reggio Emilia, gdzie Józef Wybicki napisał "Mazurka Dąbrowskiego" - nasz hymn, Modena - mnie zawsze przypominająca słynne koncerty Pavarottiego w Parco Novi Sad, Imola z torem Formuły 1, Ferrara otoczona renesansowymi murami i Rawenna lśniąca od bizantyjskich mozaik.
Lista UNESCO obejmuje w regionie aż 17 różnych miejsc. Najdłużej na niej bo od 1995 r. znajduje się starówka w Ferrarze. W tym prestiżowym katalogu najważniejszych obiektów kulturowych i przyrodniczych figurują ponadto m.in.: wspomniane mozaiki w Rawennie, Delta Padu, Apenin Toskańsko-Emiliański, Międzynarodowe Muzeum Fajansu w Faenzy. Emilia Romania to nie tylko bajeczne plaże i krajobrazy pełne słońca. To również region, który z dumą inwestuje w nowoczesną, zrównoważoną mobilność – z myślą o wszystkich miłośnikach dwóch kółek. Emilia-Romania oferuje 9000 km szlaków rowerowych, w tym ponad 20 tras regionalnych wiodących przez miejsca atrakcyjne przyrodniczo, miasta sztuki i urokliwe miasteczka. Po drodze można wybierać z 500 bike-friendly miejsc noclegowych. Z kolei 22 szlaków pieszych i pielgrzymich to propozycja dla amatorów niespiesznej turystyki, na których czeka 3500 km przygody! Nie można pominąć Motor Valley, gdzie rozsiadły się legendarne marki samochodowe: Ferrari, Lamborghini, Dicati, Maserati, Pagani i Dallara. Eksplorując to samochodowe zagłebie poznaje się nie tylko historię powstania ikonicznych modeli, ale dzieje ich twórców, podziwia muzea i tory wyścigowe. Nie zapomnę emocji jakich doświadczyłam w Muzeum Ferrari w Maranello. Warto je przeżyć! Emilia-Romania to różnorodność wyboru - podkreślał na konferencji Luigi Ripamonti, zastępca szefa misji Ambasady Republiki Włoskiej w Warszawie.
I rzeczywiście. Region ma tyle propozycji w zanadrzu, że każdy znajdzie coś dla siebie: historia, zabytki, rzemiosło, samochody, jedzenie, przyroda, plażing i aktywny wypoczynek. Stąd nie dziwi, że w 2025 r. region odwiedziło o 20,4% więcej turystów niż w 2024 r. – wynika z danych włoskiego urzędu statystycznego Istat. Turystyka z Polski odpowiada za 5,7% przyjazdów oraz 5,9% noclegów w całkowitym ruchu turystów zagranicznych w regionie. Najważniejszym obszarem turystycznym regionu pozostaje adriatyckie Wybrzeże Romanii, gdzie odnotowano 6,3 miliona turystów i 28,5 miliona noclegów. Rimini niezmiennie jest miastem o największej liczbie noclegów na całym wybrzeżu Adriatyku – 15,62 miliona. Wśród miast sztuki odnotowano ponad 4,5 miliona turystów, a Bolonia zajmuje pierwsze miejsce z ponad 3,17 miliona przyjazdów i 7,18 miliona noclegów. Wyraźny wzrost odnotowano również w Apeninach, gdzie liczba turystów wzrosła o 12,7%. Polska zajmuje pierwsze miejsce wśród rynków zagranicznych pod względem dynamiki wzrostu oraz trzecie miejsce pod względem liczby turystów i noclegów – po Niemczech i Szwajcarii oraz Francji. Nic, tylko wsiadać w samolot i lecieć.
Konferencja odbyła się w Warszawie w Leonardo Royal Hotel przy ul. Grzybowskiej. Została przygotowana przez Agencję Infinity przy współpracy z Regionem Emilia-Romania i Włoską Izbą Handlowo-Przemysłową w Warszawie. Zdjęcia FB (Wizz Air, In Emilia Romagna, PLL LOT) oraz Autorki.

Rzym został założony przez Romulusa 21 kwietnia 753 r. po tym, jak zamordował swojego brata, Remusa. Ta data narodzin Wiecznego Miasta została zaakceptowana przez większość antycznych historyków, a zaproponował ją jeden z najbardziej wykształconych Rzymian, legat, pretor, dowódca wojsk Pompejusza w Hiszpanii, Marek Terencjusz Warron (116-27 r. p.n.e.). Obliczył ją przy pomocy wybitnego astrologa i matematyka Lucjusza Tariutiusza Firmanusa, który dokonał stosownych kalkulacji kierując się układem gwiazd w czasie narodzin Romulusa i założenia miasta nad Tybrem. Ustalenia Warrona stały się podstawą rzymskiej chronologii - ab urbe condita, liczenia lat od założenia Rzymu.
Co roku Wieczne Miasto hucznie obchodzi kolejne anniversario, a uroczystości rozpoczęły się już w sobotę 19 kwietnia. Wszystkich odwiedzających stolicę Włoch w tych dniach zachęcam do udziału w zabawie. 21 kwietnia o 17.30 na znanych placach Rzymu będzie można podziwiać występy grup muzycznych... służb mundurowych. I tak na Schodach Hiszpańskich zagra Band Włoskiej Armii Lądowej, na Placu Kapitolińskim zaprezentuje się grupa policji rzymskiej, na Piazza San Silvestro zobaczymy koncert w wykonaniu orkiestry Włoskiej Marynarski Wojennej, a na Piazza Pia - dadzą myzyczny popis lotnicy wojskowi. Na tym nie koniec. Warto zajrzeć na Piazza San Lorenzo in Lucina aby posłuchać występów karabinierów, na Piazza di Pietra - policji i na Piazza di S. Ignazio - koncertu służby więziennej! https://culture.roma.it/2779-natale-di-roma/ Przewidziano też przedstawienia z udziałem grup rekonstrukcyjnych w antycznej części miasta. Ponadto wstępy do części muzeów, w tym Muzeów Kapitolińskich będą gratis.

Z pewnością kojarzycie Ołtarz Ojczyzny w Rzymie, zwany też prześmiewczo maszyną do pisania czy tortem. Nazywany również Pomnikiem Narodowym Wiktora Emanuela II lub Vittoriano, został wzniesiony w stylu eklektycznym z białego marmuru na część pierwszego króla zjednoczonych Włoch. Mieści się w nim Grób Nieznanego Żołnierza. Spoczywa w nim ciało poległego w czasie I wojny światowej wojaka symbolizującego 600 tys. poległych i zaginionych na polach bitewnych, a zarazem jedność Włoch. Żołnierz został tu pochowany 4 listopada 1921 r. Dopiero niedawno, podczas pobytu w Akwilei dowiedziałam się, w jaki sposób jego ciało zostało wybrane i przez kogo. Była to Maria Magdalena Blasizza Bergamas (1867-1953) z Gradisca d'Isonzo, której syn, Antonio również poległ podczas Grande Guerra w 1916 r., zaś ona nigdy nie odnalazła jego szczątków. Urodzony w 1981 r. mężczyzna był w cywilu nauczycielem w szkole podstawowej. Jako, że w tamtym czasie rodzinna miejscowość znajdowała się w granicach Austro-Węgier, Antonio zozstał umieszczony na liście poborowej do wojska austriackiego, z którego szybko zdezerterował, przekradł się do Italii i tam zaciągnął jako wolontariusz do piechoty II batalionu brygady "Re". Brał udział w ciężkich walkach w okolicach wzgórza Podgora (Monte Calvario). Już w randze podporucznika stawał na polach kolejnych, krwawych starć. Przybrał fikcyjną tożsamość - Antonio Bontempelli. Zginął podczas słynnej ofensywy austro-węgierskiej, tzw. Ofensywy Wiosennej. Cmentarz, na którym został pochowany został następnie zbombardowany - matka nie mogła więc pogrzebać syna. 28 października 1921 r. Maria poproszona została, jako reprezentantka wszystkich matek, które straciły synów na froncie I wojny światowej, aby w Bazylice w Akwilei, gdzie zgromadzono 11 trumien z ciałami niezidentyfikowanych żołnierzy wybrała jedną. Maria opowiadała potem prasie, iż przeczucie nakazało wskazanie właśnie tej a nie innej. Podobno łudziła się, że może w niej znalazł się jej syn. Trumna pojechała koleją do Rzymu, a na każdej stacji witały ją tłumy wzruszonych Włochów. Dziś do Akwilei nie prowadzi już kolej, ale stacyjka pamiętająca tamte wydarzenia jest właśnie remontowana i będzie pełnić rolę muzeum: Odtworzono już fragment starych torów - w oddali widać wieżę świątyni, gdzie miała miejsce opisana przeze mnie uroczystość: Pobliską wieżyczkę-komin zdobi mural przedstawiający Marię Bergamas oraz napis upamiętniający stulecie wydarzeń. Również w Gradisca d'Isonzo na domu Marii i Antonia znajdują się stosowne tabliczki https://www.thewalkofpeace.com/locations/bergamas-house/
(Zdjęcie Marii Bergamas i Antonia: Wikipedia)

127 lat historii marki San Pellegrino to szmat czasu i kawał fascynującej historii. Woda, którą można kupić już i w naszych marketach (chociażby w Carrefour) narodziła się jako produkt w miejscowości San Pellegrino położonej w iście pocztówkowej Val Brembana nad rzeką Brembo (północny region Włoch - Lombardia, prow. Bergamo).
Na rok przed nadejściem nowego stulecia powstało przedsiębiorstwo Sanpellegrino, które zaraz "weszło" na giełdę. W pierwszym roku działalności wyprodukowano 35 343 butelek alpejskiej wody źródlanej, z czego 5 562 pożeglowało "za morze". W 1901 r. zostają oficjalnie otwarte Termy San Pellegrino i miasteczko awansuje do roli renomowanego kurortu turystycznego, ulubionej mety europejskiej arystokracji, która już od 1906 może korzystać z luksusów nowootwartego Grand Hotelu i kasyna w stylu Art Nouveau. Zamieszczona niżej kartka z epoki pokazuje, jak eleganckie wnętrza miał Grand Hotel. Niestety obiekt zamknięty jest na głucho od 1979 r. i podobno trwają prace remontowe, o czym wspomina "Echo Bergamo", ale znając Włochów nie zostanie otwarty w zapowiadanej dacie 2030 r.
Nie mija dekada od debiutu wody San Pellegrino, a już kupowana jest w Kairze, Kalkucie, Szanghaju, ale też miastach obu Ameryk i Australii.
Pierwsze 30 lat. działalności firmy stoi pod znakiem ambitnej, kreatywnej reklamy w mediach, gdzie San Pellegrino kreowana jest na "bezdyskusyjną królową stołu", idealną wodę "bez bakterii". W 1932 r. wjeżdża na stołach pierwsza oranżada, Aranciata San Pellegrino, która dzięki kreatywności jej pomysłodawcy, chemika Ezia Grazianellego, nowego właściciela firmy od 1924 r. łączy mineralną wodę San Pellegrino i sikiem wyciśnietym z pomarańczy z włoskiego Południa. San Pellegrino świętuje pierwszą pięćdziesiątkę w wielkim stylu wypuszczając na rynek serię gazowanych oranżad owocowych. Dołączają do nich wkrótce gorzka Aranciata Amara San Pellegrino oraz popularne do dziś Chinotto i Limonata. W 1957 r. firma San Pellegrino kupuje spółkę kolejnej, znanej wody mineralnej, tym razem z Toskanii - Aqua Panna. Koniec lat 50. XX to milion sprzedanych butelek San Pellegrino rocznie. Pojawiają się kolejne smaki. W 1998 r. włoską firmę kupuje szwajcarski koncern Nestle' umieszczając San Pellegrino w obrębie oddziału Nestle' Waters, jednak produkcja i "tożsamość" wody pozostają włoskie. Dziś jednak przyszłość firmy stoi na rozdrożu. O kontrolę nad Nestle' Waters, której Nestle' chce się pozbyć stanęli bowiem w szranki dwaj ważni gracze: francuski fundusz Pai Partners i amerykański Clayton, Dubiliers & Rice. Francuzi mają mocną kartę przetargową w postaci długoletniej współpracy z Nestle' Waters, ale to nie przesądza o wyniku pojedynku. San Pellegrino jako marka ma nadal świetną pozycję na międzynarodowym rynku i dobrą reklamę, co widać na załączonym niżej zdjęciu. Pozostaje pytanie, czy nowy właściciel zachowa szacunek do jej tradycji. (Zdjęcia FB Sanpellegrino)