Moby, naturalnie od słynnej powieści "Moby Dicka" Melville'a to nazwa firmy przewoźniczej, która obsługuje rejsy promowe pomiędzy Sardynią, Korsyką, Elbą i lądem stałym. Nowocześnie wyglądające, wielopiętrowe promy, opatrzone disneyowskimi fotosami, a przede wszystkim samego Moby, czyli błękitnego wielorybka, oferują na swoich pokładach basen z solarium, restauracje, bary, a nawet lodziarnię. W sezonie Moby ma pływać częściej (np. z Genui na Olbię nie tylko w dzień, ale również nocą) i szybciej. A także taniej - rejsy z Elby od 11 euro, z Korsyki 25 euro, a z Sardynii 32 euro. Więcej szczegółów, rozkład rejsów i cennik na stronie: www.mobylines.com (w pięciu wersjach językowych).

Muzea płatne dla wszystkich od 25. roku życia, ale wejścia gratis w każdą pierwszą niedzielę miesiąca - takie zmiany zapowiedział od 1 lipca br. Dario Franceschini, szef resortu Dóbr i Działalności Kulturalnej oraz Turystyki. Od tej daty zatem na darmowe bilety mogą liczyć młodzi do 18 lat oraz przedstawiciele wybranych kategorii zawodowych, w tym nauczyciele. Utrzymano zniżki dla osób, które nie przekroczyły 25 lat, natomiast zniesiono darmowe wstępy dla seniorów mających ponad 65 lat. Ci jednak będą mogli zwiedzać muzea bezpłatnie w każdą pierwszą niedzielę miesiąca, tak jak zgodnie z nowymi przepisami wszyscy pozostali. Kolejną nowością jest przepis, że dwa razy w roku wszystkie muzea i stacje archeologiczne będzie można zwiedzać za 1 euro. Jak również to, że w każdy piątek wielkie muzea jak Pompeje, Galeria Uffizi we Florencji czy rzymskie Koloseum będą otwarte do 22. (Źródło ENIT Warszawa)

Miałam pisać dziś zupełnie o czym innym, ale KLM zainspirował mnie do wspominek starszej daty aniżeli ostatnie wakacje. Od tej linii bowiem dostałam komunikat o tym, że holenderski przewoźnik na trasach z Amsterdamu na Karaiby będzie sobie latał na biopaliwie otrzymanym ze zużytych olejów spożywczych. Wybór padł na Arubę i Bonaire, gdzie ląduje KLM-owski Airbus 330-200, bo obie wyspy wchodzące w skład wulkanicznego archipelagu  Małych Antyli objęte są programem zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z nim mają być wolne od emisji dwutlenku węgla do 2020 r.  Nazwa Aruba wyciąga zawsze jednak z szufladki mojej pamięci niczym z albumu kilka kadrów. Pierwszy to ten, gdy samolot, którym na tę wyspę leciałam wraz z wycieczką z biura Rainbow Tours (program udany, pilotka już mniej). Widok Karaibów zza chmur skojarzył mi się niemal z rajem. Jednak, gdy maszyna zniżała się do lądowania, przeżyłam coś w rodzaju rozczarowania, gdyż wyspę spowijał szaro-bury kokon mgły. Kolejne zaskoczenie - gdy już przebijaliśmy się autokarem przez ciasne uliczki stolicy, Oranjestadu, które okalały bajecznie kolorowe, nierzadko kiczowate domki będące w części podróbkami oryginalnej zabudowy kolonialnej. Bo położona tylko 24 km od wybrzeży Wenezueli, malutka (32x10 km) Aruba sama jest sobie sterem - blisko 30 lat temu oddzieliła się od Antyli Holenderskich, uzyskując Status Aparte. Ma więc własny system prawny, edukacji oraz walutę, zaś gubernator Królestwa Holandii, z którym jest stowarzyszona, zajmuje się kwestiami obronności i polityki zagranicznej.

Przybijające do wybrzeży Aruby wycieczkowce cumują przy wspomnianej, kolonialnej części wybrzeża - z dala od nowoczesnych wieżowców-mrowiskowców, wzniesionych przez światowe sieci hotelarskie, tak, aby nie zanieczyścić iście pocztówkowych, złotych, szerokich plaż (nota bene takie szerokie plaże są na Karaibach rzadkością - palmę pierwszeństwa dzierży w tym zakresie bodaj Dominikana).

Aby nie "skazić" raju, ale tego stworzonego przez człowieka, jaki w tak udany sposób wyśmiewa bardzo udana (choć nienowa) reklama  Lavazzy: https://www.youtube.com/watch?v=XzadBByqiOE Taki raj komercyjny, w rzeczywistości z odpicowaną fasadą i brudem oraz ubóstwem od kuchni. Czy obecne programy ekologiczne pomogą tę kuchnię uporządkować? Więcej na temat mojej podróży po Karaibach w zakładce Podróże małe i duże.

Takie byłyśmy z Mariją 20 lat temu. Przede wszystkim o tyle młodsze, pełne nadziei i radości życia. Mimo wszystko. Marija dopiero co opuściła swoją ojczyznę, Jugosławię, która na jej oczach rozpadła się na części. I na naszych - wszystkich uczestników kursów włoskiego w Santa Margherita Ligure, którzy z tego raju na ziemi, w którym się znaleźliśmy, śledziliśmy z rosnącym niepokojem wydarzenia w kraju,  nie tak przecież od nas odległym. Od samego początku czyli gorącego lata 1991 r., kiedy po raz pierwszy w tym tak bardzo multinarodowym składzie spotkaliśmy się w Santa. Były wśród nas zarówno wnuki włoskich emigrantów za chlebem osiadłych w Ameryce Południowej, ale i silna grupa arabska z Tunezji i Algierii, młodzież ze wszystkich chyba zakątków Europy. Była też Marija i jeszcze jeden kolega z Jugosławii. Na początku nie miało znaczenia, że ona jest Serbką, zaś on Chorwatem. Potem sytuacja diametralnie się zmieniła. Pamiętam jeden wieczór, gdy większość z nas szalała na dyskotece zorganizowanej spontanicznie w akademiku i Mariję, siedzącą pośród rozbawionego tłumu na kolanach jednego z wykładowców, szlochającą na głos. Nie miałam odwagi podejść i zapytać o przyczynę tej rozpaczy, dopiero chyba sama Marija wyjaśniła mi, że od tygodnia nie miała wiadomości z domu, a jej miasteczko zostało spustoszone przez Chorwatów w jakiejś akcji odwetowej za ataki Serbów. Marija tylko na krótko pojechała wtedy po kursach do domu - jej rodzina na szczęście nie ucierpiała. Spakowała walizki, wróciła do Italii i zamieszkała ze wspomnianym wykładowcą, który wtedy był już jej partnerem, a wkrótce został mężem. Gościłam w ich uroczym mieszkanku na genueńskiej starówce dwukrotnie: po zakończeniu kursów w 1993 r. i pół roku później, w marcu 1994. Razem hucznie obchodziliśmy moje urodziny - niewykluczone, że tańce nasze wspólne z Mariją pląsy są właśnie z tej okazji. Zapewne poprawiłyśmy sobie humory dobrym winem i pastą, czyli makaronem - może z sosem orzechowym, który moja koleżanka tak doskonale przyrządzała? Ja wtedy również byłam wtedy pełna nadziei. Z dyplomem z Santa wydawało mi się, że będę przenosić góry.  Potem straciłyśmy kontakt na wiele lat i odnalazłyśmy się właśnie dzięki FB. A dziś Marija przysłała mi właśnie roztańczoną fotkę. Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień...

Do Wenecji tym razem nie dotarłam. Mimo najszczerszych chęci, czyli załatwienia sobie powrotnego biletu z lotniska Venezia Marco Polo. Sądziłam, że wyruszając rankiem autobusem z Lignano Pineta dojadę spokojnie do celu przed południem, zostawię bagaże w przechowalni i choć przepłynę się vaporetto po Canale Grande, aby zerknąć na ukochaną Bazylikę San Giorgio Maggiore. Nie zawiódł mnie jednak transport publiczny, zaskakująco tani (za jedyne 5,90 euro - przejazd dla backpackersa!) i punktualny, bo autokar przyjechał na miejsce co do minuty. To ja w ostatnim momencie postanowiłam pozostać do południa w hotelu, aby pożegnać się jeszcze z morzem. Czyżbym podświadomie zbierała siły na zapas? Czekało mnie bowiem według wstępnych obliczeń 12 bitych godzin podróży do Polski: trzy w autobusie, trzy kolejne na lotnisku, a potem dwa rejsy z przesiadką we Frankfurcie. W rzeczywistości zamiast jednak stanąć na progu domu po 23, zrobiłam to dopiero 11 godzin później. A wszystko z powodu małego, głupiego pakunku, który ktoś porzucił czy zapomniał na weneckim lotnisku. Już miałam wchodzić do samolotu - przy bramce z napisem Francoforte zapalił się właśnie napis "boarding". Wraz z tłumem innych pasażerów zajęłam miejsce w kolejce - zaraz obok nas uformował się drugi, dłuższy "ogonek" lecących do Neapolu. I... nic. Szklane drzwi prowadzące do rękawów pozostały zamknięte. Tymczasem zauważyłam, że hala zapełnia się znaczną liczbą policjantów, którzy dyskretnie acz w nieco chaotyczny sposób opróżniają jego znaczną część, nakazując zamknięcie kilku butików i baru kawowego. Właśnie ten brak koordynacji działań pomiędzy poszczególnymi mundurowymi mnie zaciekawił. Miałam wrażenie, że chcą coś robić, ale nie bardzo wiedzą co i jak. Znaczna część uformowała rodzaj niespójnego kordonu, oddzielającego pustą i zapełnioną podróżnymi część hali. Policjanci nie sprawiali przy tym wrażenia szczególnie przejętych. Wręcz przeciwnie, panie z panami flirtowały na potęgę, popijano sobie espresso - w tym celu pozwolono wrócić na stanowisko barmanowi i od czasu do czasu rozmawiano przez komórki. Na pytania pasażerów, co się dzieje odpowiedź padała zawsze jedna, bardzo pogodna i zwięzła: Nic! Nasze dwa frankfurcko-neapolitańskie "ogonki" zatem nadal stały: 10, 20 minut, pół godziny. Nikt nie chciał siadać, aby potem nie stracić miejsca w kolejce, a co za tym idzie szansy szybszego zajęcia fotela w samolocie. Po godzinie alarm odwołano, a mój samolot odleciał do Frankfurtu. Niestety, z powodu opóźnienia nie zdążyłam już na kolejny lot, do Warszawy. I tym razem Lufthansa stanęła na wysokości zadania (por. http://italiannawdrodze.blogspot.com/2014/06/przystanek-w-monachium-jak-nie-popisaa.html)  Nie tylko pilot wielokrotnie i w bardzo eleganckiej formie przepraszał pasażerów za opóźnienie, choć nie było w tym żadnej winy niemieckiego przewoźnika. Wyjaśnił też, że jego powodem był ów wspomniany przeze mnie pakunek, w którym, jak podejrzewano początkowo i mylnie, miała znajdować się bomba, a zawierał po prostu czyjeś brudne ciuchy! Na lotnisku we Frankfurcie wraz z innymi pasażerami samolotów, na które nie zdążyli - przebukowano nam loty, a następnie zapewniono nocleg w hotelu oraz dwa posiłki: kolację i śniadanie. Spałam zatem co prawda nie we własnym, ulubionym łóżku, ale w nadzwyczaj muszę przyznać komfortowym, dwuosobowym - choć i trzy by się na nim zmieściły - w InterCityHotel Frankfurt Airport: http://en.intercityhotel.com/Frankfurt/InterCityHotel-Frankfurt-Airport

Należy on do jednej z moich ulubionych grup hotelowych Steigenberger Hotel Group: www.steigenbergerhotelgroup.de i wkrótce opiszę go na stronie Hoteli niebanalnych, bo w pełni na to zasługuje. Tak długo z Italii samolotem jeszcze nie leciałam!

Już jutro czyli w piątek 27 czerwca rozpoczynają się 14. Ogrody Muzyczne Evviva l’arte .Gościem Honorowym tegorocznego festiwalu będą Włochy, które dnia 1 lipca 2014 roku obejmują Prezydencję w Unii Europejskiej. „Włoskie” Ogrody Muzyczne w Warszawie, to największe opery i najsłynniejsze prezentacje baletowe, umiejętne łączenie świata muzyki klasycznej z muzyką lekką, wydarzenia i projekcje filmów opowiadających o typowej włoskiej radości życia i wiele, wiele innych ważnych muzycznych i artystycznych tematów.Ideą naczelną festiwalu jest prezentowanie zjawisk oryginalnych, mało znanych w Polsce. O związkach polskiej kultury z kulturą Włoch będą mówili goście festiwalu, znakomici polscy pisarze, artyści i podróżnicy. Festiwal Ogrody Muzyczne to jednak jak zwykle i przede wszystkim: opera, balet, film, koncerty i widowiska muzyczne, czyli po prostu… dobra muzyka: na żywo i na ekranie. W repertuarze operowym 14. Ogrodów znajdą się dzieła Pietra Mascagniego, Giacoma Pucciniego, Gioacchina Rossiniego. ‘Cavalleria rusticana’ Mascagniego – sycylijska wioska, ciepły czas Wielkanocy, wino i pojedynki – żywiołowość charakteru Włochów. ‘Tosca’ Pucciniego – podobnież werystyczna opera o kolejach życia ludzkiego. ‘Turek we Włoszech’ Rossiniego – humor inspirowany Neapolem, pasja miłości, pasja do trunków, pasja życia. Będzie to transmisja z najpoważniejszego w Europie festiwalu operowego w Aix-en-Provence. Na końcu bajkowość historii ‘Kopciuszka’ według Rossiniego – któż z nas nie chciałby szczęśliwych zakończeń. Prezentowana w roku 2013 pozycja ta została uznana głosami widzów najciekawsza projekcja festiwalu i otrzymała w plebiscycie publiczności nagrodę Złotej Konewki, której wręczenie znanemu producentowi włoskiemu  Andrei Andermannowi będzie miało miejsce w czasie tegorocznej edycji.  Ogrody Muzyczne, to także ważne i istotne projekcje filmów. Filmy w tym roku mają nie tylko tematykę muzyczną, ale sięgają nieco głębiej – do istoty charakteru włoskiego. Filmy dokumentalne o rejonach i miastach włoskich: o Portofino, opiewanym przez Magdę Umer, Sławę Przybylską czy Katarzynę Groniec, filmy o urodzie Toskanii, o romantyczności Włoch... ‘Historia wielkiej orkiestry – Accademia Nazionale di Santa Cecilia’, to film o najstarszej akademii-instytucji na świecie. Założona w XVI wieku akademia muzyczna do dnia dzisiejszego prowadzi ożywioną działalność i nie spoczywa na laurach – rozwija się i przyciąga nowościami kolejne pokolenia. Opowiadać o niej będzie znakomita postać światowej opery - Antonio Pappano. Na uwagę zasługuje film muzyczny Lang Lang przedstawia Herbie Hancocka – gdzie Herbie Hancock niemalże wyskakuje z tortu na urodzinach Lang Langa. ‘Pavarotti – głos stuleci’ jest doskonałym przykładem na połączenie świata klasycznego ze światem rozrywkowym, w filmie zobaczymy duety Luciana Pavarottiego, serca włoskiej pieśni, wraz z sercami światowej rozrywki: Stingiem, Bono, czy Erikiem Claptonem. Również świetny Bobby McFerrin zostanie wspomniany w filmie z ukraińskiego Alfa Jazz Festival i wprowadzi nas w świat emocji programem koncertu ‘SpiritYouAll’. Bloody Daughter Martha Argerich, film dokumentalny – portret  wielkiej pianistki w reżyserii jej córki. I wreszcie ‘Włochy – kochaj albo rzuć’… w tych słowach zawiera się sens kultury włoskiej. Ażeby dobrze ją zrozumieć i poznać  - zapraszamy na film. Warto wspomnieć, że od wielu lat repertuar filmowy i operowy festiwalu dobiera dla Ogrodów Barbara Pietkiewicz – Dyrektor Programowy  Festiwalu. Evviva l’arte! Tegoroczna edycja Ogrodów nie mogłaby obyć się bez wyjątkowych spektakli baletowych i widowisk muzycznych, których w tej edycji znajdzie się kilka. Są wśród nich: ‘Śpiąca królewna’ w inscenizacji Matthew Bourne’a, który uczcił choreografią 25. urodziny swojego zespołu. Zobaczymy tam zarówno klasyczną opowieść o drzemiącej 100 lat królewnie, ale także postaci z bajek Charlesa Perraulta. ‘Rojo Tango’ – gratka dla tych, którzy lubią pogranicza artystyczne: światowej sławy baryton Erwin Schrott wkrada się w świat pojedynków ulicznych, kocich kroków tanga Piazzoli i zmysłowości rumby Jobima. Wspaniałe przedstawienie emocjonalnej muzyki tanecznej głosem rodem z opery. I wreszcie ‘Sen nocy letniej’, według pomysłu polskiej choreograf Isadory Weiss, która będzie gościem specjalnym projekcji. Kostiumy Gosi Baczyńskiej, muzyka Gorana Bregovica. Evviva l’arte!Warto podkreślić, że od lat rolę dyrektora muzycznego Ogrodów pełni wybitny polski kompozytor współczesny Zygmunt Krauze. Inauguracja Festiwalu odbędzie się pod znakiem pór roku. W specjalnym wydarzeniu inauguracyjnym, usłyszymy m.in. wzbudzające ostatnio powszechne zainteresowanie ‘The Four Seasons Recomposed’ Maxa Richtera. Klasyczny utwór, przełamujący wszelkie bariery. Tutaj odkryty na nowo (polska premiera). Gustownie przekomponowana wersja dzieła mistrza Vivaldiego, bez przesad i świętokradztwa. Wykonania utworu podejmie się wyśmienity skrzypek młodego polskiego pokolenia, Janusz Wawrowski oraz utytułowana wieloma nagrodami polska orkiestra kameralna AUKSO i dyrygent Marek Moś. Wydarzeniem specjalnym będzie również koncert 30 czerwca – Giovanni Sollima i Orchestra Popolare. Artyści są oklaskiwani na wielu międzynarodowych festiwalach, na których organizatorzy nie boją się łączyć tradycji ze światem współczesnym. W tym roku zaprezentują wystrzałowy program La Notte della Taranta – program z największego włoskiego festiwalu muzycznego o tym samym tytule, który w Europie traktowany jest jako jedno z najważniejszych wydarzeń promujących muzykę tradycyjną. Na festiwalu usłyszymy również koncert z cyklu ‘Mistrz i Uczeń’ - chwytające za serca wykonania duetów włoskiego kompozytora Luciano Berio. Wykonają je nauczyciele i uczniowie warszawskich i podwarszawskich szkół muzycznych I i II stopnia. Koncertem specjalnym będzie wydarzenie zorganizowane z okazji uczczenia 40-lecia zainstalowania zegara na Wieży Zegarowej Zamku Królewskiego – wykonany zostanie ‘Kwartet na koniec czasu’ Oliviera Messiaena.  Dyrektor generalny Festiwalu, Ryszard Kubiak, który jest inicjatorem, pomysłodawcą i głównym realizatorem festiwalu, od czternastu już lat niezłomnie propaguje idee letniego salonu muzycznego dla warszawiaków i nie tylko dla nich. Ogrody Muzyczne rokrocznie przyciągają kilkadziesiąt tysięcy osób i są wytchnieniem dla mieszkańców, po całym sezonie ciężkiej pracy. Ryszard Kubiak, niestrudzony animator kultury, zaprasza wszystkich na tegoroczne wydarzenia. L’appetito vien mangiando – po pierwszym koncercie każdy widz będzie z niecierpliwością czekał na kolejne wydarzenie.  Organizatorem Festiwalu jest Fundacja Ogrody Muzyczne, jego Gospodarzem – Zamek Królewski w Warszawie a Współorganizatorem – Stołeczna Estrada. Gość Honorowy to Włochy, reprezentowane  przez:  Ambasadę Włoską i Włoski Instytut Kultury. Patronat medialny objęła grupa Agora: Gazeta Wyborcza, Gazeta.pl, dziennik Metro, radio TOK.fm. Projekt został dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta Stołecznego Warszawy, przy finansowym wsparciu naszych partnerów: Fundacji Sahakian, PKP Intercity, Fererro Polska, Salini Polska, No Limit, Astaldi.  Więcej informacji: www.ogrodymuzyczne.pl

 

 

CzechTourism zachęca do odwiedzenia zabytkowego miasta Kroměříž. Tutejszy renesansowy pałac był do  1948 r. rezydencją arcybiskupów ołomunieckich. Razem z wczesnobarokowym Ogrodem Kwiatowym i Ogrodem Pałacowym znajdują się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Warto popłynąć w rejs kanałem wodnym Tomasza Baty, założyciela słynnej firmy obuwniczej. Wzdłuż kanału wiedzie trasa rowerowa, można więc zabrać rowery na łódź i połączyć rejs z poznawaniem okolicy na dwóch kółkach. W Luhačovicach, perełce uzdrowisk morawskich, uwagę przykuwają secesyjne budynki z początku XX wieku, dzieło znanego architekta Dušana Jurkoviča,  zaś woda źródlana ma właściwości lecznicze. W Rožnovie pod Radhoštěm znajdziemy najstarszy skansen w środkowej Europie. Odbywają się tu najróżniejsze imprezy folklorystyczne, na przykład Święto Rožnova czy Jarmark Wołoski. Pałac Buchlovice, klejnot architektury w stylu baroku włoskiego otacza ogród tarasowy i park angielski. 

Jednym z symboli pałacu są fuksje, których tutejszy zbiór liczy 1200 gatunków! Velehrad należy do najważniejszych miejsc pielgrzymkowych  w Czechach.  Związany jest z misjonarską działalnością w IX wieku Apostołów Słowian, świętych Cyryla i Metodego. To jedno z czterech katolickich sanktuariów na świecie, którym papież Jan Paweł II ofiarował Złotą Różę. Propozycje wycieczek po regionie Moraw Wschodnich  znajdziemy na stronie: www.vychodni-morava.cz (Źródło i zdjęcia: CzechTourism)

Dokąd wróci obraz ukradziony przez Napoleona? Co robi Placido Domingo w Maceracie? Jakie efekty multimedialne zastosowano w Muzeum Archeologicznym w Ankonie? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć na stronie https://www.facebook.com/marchemusei Gromadzi ona wszystkie aktualne informacje na temat wydarzeń i repertuaru w ponad 400 muzeach, galeriach, ale i na scenach teatralnych oraz operowych Regionu Marche. Choć w języku włoskim, warto na nią zajrzeć przed wyjazdem do tego zakątka Italii, gdyż znajdują się na niej linki do stron w innych językach.

17 maja br. wraz ze swoją żoną, Nives Meroi zdobyli Kanczendżongę: www.mountainblog.it/tag/nives-meroi/ , www.montagna.tv/cms/60471/kangchenjunga-sud-in-vetta-anche-nives-meroi-e-romano-benet Dziś Romano Beneta poznałam w prowadzonym przez parę słynnych alpinistów sklepie sportowym w Tarvisio w regionie Friuli-Wenecja Julijska, gdzie mają również swój dom. On - skromny, uroczy, już snujący plany dokończenia Korony Himalajów i Karakorum. Na koncie obojga znajduje się bowiem 12 z 14 ośmiotysięczników należących do niej. Wielki Finał zaplanowany na przyszły rok. Najpierw jednak Nives i Romano muszą zebrać środki na wyprawę. Niestety nie należą do grona celebrytów, którzy mogą liczyć na sponsorów. Rozmawialiśmy o Wandzie Rutkiewicz, której nie miał możliwości osobiście poznać i Kindze Baranowskiej, której siła, odwaga i determinacja zrobiły na Romano duże wrażenie. I pomyśleć, że to był dopiero pierwszy dzień mojego włoskiego press touru - Prowincja Udine przyszykowała dla dziennikarzy z Polski niejedną jeszcze niespodziankę!

Nieoczekiwany początek podróży: w pięć minut po tym, jak wyłączyłam budzik - zadzwonił telefon. Zbyt zaspana aby odróżnić sygnał o wstrząsającej chyba dla każdego godzinie piątej rano, pomyślałam, że to nadal budzik. Tymczasem dzwonił Marek, kolega-dziennikarz z Krakowa, z którym wraz z grupą innych żurnalistów wybieraliśmy się na press tour do regionu Friuli-Wenecja Julijska. Informacja, jaką przekazał mi w bardzo telegraficznym skrócie, na chwilę mnie sparaliżowała: strajk kontrolerów na lotnisku w Trieście, a więc naszym docelowym. - Co robimy? Lecimy? - pytał. - Naturalnie! - już pozbierałam myśli. Trzeba jechać na lotnisko, przebukować bilety. Na szczęście się udało i to tak dla nas korzystnie, że dzięki późniejszemu odlotowi do Triestu mogliśmy zabawić dłużej w Monachium czyli po prostu pojechać do miasta, a nie tylko, jak zgodnie z poprzednimi planami, tylko wypić kawę w szybkim marszu między jednym a drugim gatem. Zgodnie jednak z międzynarodowymi przepisami Lufthansa, będąc akurat naszym przewoźnikiem na całej trasie, powinna nam zrekompensować blisko siedmiogodzinne opóźnienie. Udaliśmy się zatem do jej stanowisko na lotnisku i tu jaki było nasze zaskoczenie, gdy urzędnik wręczył nam, mętnie zresztą napisaną instrukcję, jakie prawa przysługują pasażerom w przypadku opóźnienia. I odesłał z kwitkiem twierdząc, że możemy ich dochodzić "potem", korespondencyjnie! Nie mieliśmy ochoty się wykłócać, wybierając spacer po stolicy Bawarii. Niesmak jednak pozostał. Niefajnie Lufthanso :(

Tylko przepakowałam walizkę i już jutro znów wsiadam do samolotu lecącego do Italii. Tym razem "lufa" via Monachium (jak ja lubię to lotnisko!) dotransportuje mnie do Triestu. Tam dwa noclegi naszą dziennikarską grupą - same zacne pióra - spędzimy w hotelu Astoria i w międzyczasie pobuszujemy po okolicach: Tarvisio, Sutrio, monte Lussari i Akwileja. Potem zaś już mkniemy nad Adriatyk. I tu niespodzianka dla mnie podwójna, bo zatrzymujemy się w tym samym hotelu, w którym ja potem zostaję na wakacje. Tylko martwi mnie prognoza pogody - czasem słońce, czasem deszcz, a nawet burze :( Jak będę miała ochotę, to coś popiszę, ale jak wakacje to wakacje :)

Ponad milion turystów odwiedza rocznie Bolonię- wynika ze wstępu burmistrza tego miasta, Virginia Meroli do miejskiego informatora. Książeczka w wymiarze kieszonkowym, elegancko wydana z powodzeniem może zastąpić przewodnik. Oprócz zabytków i czasowych wystaw (dlaczego dosłownie koło nosa przeszła mi "Dziewczyna z perłą" czyli retrospektywa holenderskiego malarstwa?) są wizytówki wiodących hoteli i restauracji, mapa centrum oraz sugestie, gdzie można udać się za miasto. Jednym słowem publikacja idealna. Co z tego, gdy rzeczywistość nie jest już tak piękna? Gdy zdrożona, po pół godzinie jazdy na stojąco, w upale, gdyż wentylacja działała raczej kiepsko, dotarłam autobusem z lotniska na dworzec główny - zastałam tam chaos kompletny. Kasy biletowe nie działały, połowę pociągów tego popołudnia akurat odwołano. Mogłam więc sobie pobiegać czy raczej poprzedzierać się w tłumie równie poirytowanych co ja, ludzi od stanowiska do stanowiska, reprezentującego rozmaitych przewoźników, aby dowiedzieć się, czym tak na prawdę mogę dotrzeć do Rimini. Próbowałam też zasięgnąć informacji na ten temat na pobliskim dworcu autobusowym, wyjętym żywcem z PRL - tak jeśli chodzi o wygląd jak i obsługę, ale po kolejnych biegach od Annasza do Kaifasza, wróciłam na dworzec kolejowy.

 Dwa dni później, już po powrocie z San Marino, znów wylądowałam na tym samym brudnym, chaotycznym dworcu, aby jak najszybciej z niego uciec. Była niedziela, więc, jak się okazało, całe centrum miasta wyłączono z ruchu kołowego - z walizką mogłam, znów w upale, albo zasuwać kilometrami na piechotę, albo wydać co najmniej 10 euro na taksówkę. Popołudnie, po zainstalowaniu się w hotelu Best Western City (kapitalna, futurystyczna architektura, elegancki design wnętrz)

wyruszyłam na zwiedzanie miasta zdominowanego najwyraźniej przez azjatyckie ale i afrykańskie nacje,

Moda na wystawach eleganckich sklepów też wydała mi się jakaś niewłoska - piękne modele zastąpiły szmaty.

Główne zabytki, akurat w renowacji, przesłonięto białymi planszami,

a słynne dwie wieże, symbol Bolonii skrywa tak gęsta sieć trolejbusowych przewodów, że psuje cały efekt.

Szybko wróciłam do hotelu, rozczarowana i smutna, łowiąc jeszcze kilka widoczków niegdyś luksusowych palazzi, z których całymi płatami odchodziła farba i odpadał tynk.

Dziękuję liniom Ryanair za ufundowanie biletów lotniczych do Bolonii na tę uroczystość, jak również sieci Best Western na możliwość spędzenia nocy w hotelu Best Western City Bologna. Nie dziękuję natomiast polskiemu PR tej sieci (litościwe przemilczę jego nazwę), którego brak profesjonalizmu jest po prostu porażający!