Jak wiosna, to i kwiaty. Imprez z ich udziałem na Półwyspie Apenińskim będzie więc mnóstwo i zapewne jeszcze niejeden raz będę polecać kolejne, "pachnące" wydarzenia. Dopiero co wspominałam o targu kwiatowym w toskańskim Grosseto, aby teraz namawiać do udziału w Brixiaflorum, targu kwiatowym w Brescii. Jego dwie odsłony są przewidziane na najbliższą niedzielę 6 kwietnia oraz 4 maja. Jeśli zatem ktoś z Miłych Pań i Panów bardzo miłych też znajdzie się w Lombardii, zachęcam do przyjazdu do Brescii, skąd już tylko godzinka nad zjawiskowe jezioro Garda. Targ kwiatowy w starej części miasta może być niecodziennym preludium do odkrywania bezcennych starożytności (a i "wynalazków" nowoczesności), jakich i ja się nie spodziewałam, gdy po raz pierwszy zwiedzałam Brescię: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/12/brescia-na-cztery-pory-roku.html, http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/12/metro-w-brescii.html  (źródło i zdjęcie: Bresciatourism)

Serdecznie zapraszam wszystkich zainteresowanych moimi dziennikarskimi podróżami z Janem Pawłem II do Bielańskiego Ośrodka Kultury w Warszawie już 2 kwietnia, w najbliższą środę o godz. 18!

W kwietniu w tym najbliżej Polski położonym regionie Włoch szykują się dwa niezwykłe, kulinarne festiwale. Na pierwszy z nich, Sagra delle Rane, trzeba się wybrać do Usago di Travesio w prowincji Pordenone w drugi lub trzeci weekend nadchodzącego miesiąca (12-13 lub 19-21 kwietnia br.), aby spróbować żab smażonych w głębokim tłuszczu. Drugi, w Trivignano Udinese koło Udine, proponuje w końcówce maja (23-26 maja br.) Sagra dai càis czyli Święto ślimaków, sprowadzające się głównie do ich degustacji pod różnymi postaciami: w ziołach, po rzymsku, po francusku escargot à la bourguignonne czy w omlecie. (Źródło: www.turismofvg.it, fot. Sagre nei borghi)

Trzy kilometry długości, 20 wież i kształt sześciokąta mają XV-wieczne mury obronne toskańskiego Grosseto, przez co budzą automatycznie skojarzenia z Lukką. Jednak do starej części miasta nie prowadzą "kocie łby" z epoki, a stalowy, ultranowoczesny most.

W obrębie murów czekają inne, architektoniczne niespodzianki: liczne wille i palazzi w stylu liberty, a także pamiątki po czasach faszystowskich - najwymowniejszym przykładem jest Szkoła Techniki Przemysłowej, wzniesiona na planie litery M, od pierwszej litery nazwiska Duce - Mussoliniego. Natomiast na rynku głównym można akurat, tak jak ja, trafić na targ kwiatowo- roślinny.

Pośrodku placu stoją rzędem cytrynowe i pomarańczowe drzewka, a zaraz obok zioła - wszystkiego zaś pilnują "zmasowane" siły policyjne w liczbie dwóch funkcjonariuszy na koniu.

Grosseto bowiem stwarza wrażenie zasobnego, eleganckiego (ach, te włoskie buty na wystawach!) i spokojnego centrum toskańskiej Maremmy. Więcej na ten temat na blogu http://rete.comuni-italiani.it/blog/geo/053011

Dziś rano w Miejskim Ośrodku Kultury "Kamyk" w Pruszkowie opowiadałam o moich dziennikarskich podróżach z Ojcem Świętym.

Przypomniałam ostatnie trzy Wizyty Apostolskie Jana Pawła II w Polsce, ale także trzy "trudne" pielgrzymki: na Kubę, do Ziemi Świętej i na Ukrainę, które relacjonowałam dla polskich mediów.

Sala była pełna, jak zresztą zwykle w PUTW, gdzie na słuchaczy można liczyć. I na ich niekiedy bardzo żywe reakcje :) (Zdjęcia: PUTW)

Wczoraj w stołecznym hotelu Hilton włoski region Friuli-Wenecja Julijska prezentował swoje turystyczne atuty. Bezdyskusyjnym numerem jeden jest kurort Lignano Sabbiadoro nad Adriatykiem, słynący z szerokiego pasa złocistej plaży, ciągnącego się osiem kilometrów!

Więcej na ten temat w moim artykule w Rzeczpospolitej: http://www.rp.pl/artykul/706099,1096980-Friuli-stawia-glownie-na-plaze.html (fot: Pentaphoto, Massimiliano Zambelli/FVG)

Bilety PKS-Polonus, jednego z największych przewoźników autokarowych, obsługującego  połączenia ze stolicy do 22 miast Polski, można już kupić przez wyszukiwarkę E-podróżnik. Poza tym na jego pokładach można bezpłatnie poczytać miesięcznik podróżniczy "Świat Podróże Kultura", a w nim artykuły, reportaże, impresje z najdalszych zakątków świata, ale i z nad Wisły.

Redakcja pisma stawia na dobre pióra i artystyczne zdjęcia, o czym można się przekonać, podróżując Polonusem, ale i zaglądając na stronę on-line magazynu: http://www.magazynswiat.pl/  Namawiam do jego lektury, ponieważ z nim współpracuję. Namawiam do lektury mojego tekstu "Ketchup do pasty? Basta" w numerze lutowym 2014, w którym piszę o "grzechach" głównych, jakie popełniamy w przypadku włoskiej kuchni.

Z kolei w edycji zimowej 2013/2014 zachęcam do wycieczki ze mną po zaułkach Lukki i obejrzenia niezwykłej sesji fotograficznej, jaką zrobiłam zupełnie przypadkowo parze młodej na półce skalnej Preikestolen. Wspiąć się na nią w białej sukni to dopiero wyczyn. A w następnym numerze znajdą się dwa moje artykuły poświęcone aktualnej sytuacji za naszą wschodnią granicą i w Afryce Północnej.

Od dziś czyli od 24 marca br. w telewizji włoskiej RAI1 startuje 8-odcinkowa seria "Passeggiate per i Musei Vaticani" (Spacery po Muzeach Watykańskich). Będzie on emitowany w obrębie bloku programowego La Vita in diretta i pozwoli poznać lepiej najsławniejszą kolekcję dzieł sztuki na świecie (Źródło i więcej informacji: http://lavitaindiretta.blog.rai.it/2014/03/24/passeggiate-per-i-musei-vaticani/)

Nie wiem dlaczego, ale Wzgórza Dylewskie wyobrażałam sobie jako jeden-dwa pagórki, na których stoi Hotel Spa dr Ireny Eris. Tymczasem tych morenowych wzniesień, znanych również pod nazwą Garbu Lubawskiego jest całkiem sporo. Ciągną się kilometrami w południowo-wschodniej części Pojezierza Chełmińsko-Dobrzyńskiego, otaczając niejako ośrodek ze wszystkich stron. Tutejsze, lekko kręte jednopasmówki okalają szpalery drzew. To olsze, a ich konary splatają się nad drogą tworząc jakby sklepienie krzyżowo-żebrowe, niczym w gotyckiej katedrze.

Sam ośrodek dysponuje znacznymi terenami, na których prócz części mieszkalnej (hotel i siedliska) są jeszcze stajnia, zagroda dla danieli oraz gospoda na imprezy. Ja zamieszkałam na piętrze głównego domu, zdobionego murem pruskim, gdzie mieści się też spa.

Wieczór autorski, mój główny cel podróży, odbył się w sobotę o godz. 17. Już kilka dni wcześniej Kasia Szymkiewicz, konsultant PR Hoteli Spa dr. Ireny Eris, zamieściła na stronie obiektu informację o spotkaniu ze mną.

W holu głównym, na tablicy przywitały mnie też plakaty zapraszające na wieczór autorski. Największym jednak, bardzo miłym zaskoczeniem było to, że menu tutejszej restauracji zostało w ten dzień zgrane tematycznie z moim występem, a więc królowała kuchnia inspirowana Włochami: zupa-krem ze świeżych pomidorów z nutą... ginu wyjątkowo przypadła mi do gustu.

Przyznam się, że nie spodziewałam się tak dużej frekwencji - jeden z uczestników spotkania okazał się prawdziwym amatorem Toskanii, który ten region pokonał na rowerze! Sympatyczną niespodzianką był też inny gość, który kupił aż trzy moje książki "do kompletu", ponieważ wcześniej już znał mnie z publikacji "Europa za pół ceny"! www.facebook.com/erisspa?fref=ts

Jutro wybieram się na Wzgórza Dylewskie czyli do Hotelu Spa dr Ireny Eris. Będę tam miała wieczór autorski, podczas którego opowiem o moich ostatnich wrażeniach z Toskanii. A przy okazji zwiedzę sobie ten znany ośrodek i moje wrażenia opiszę naturalnie na blogu. Bez wątpienia jest to bowiem hotel niebanalny. Tymczasem zaś życzę wszystkim Miłym Paniom i Panom bardzo miłym też dobrej nocy. Niech ten widoczek z Castiglione della Pescaia w prowincji Grosseto sprowadzi tylko miłe sny...

Już wróciłam z Toskanii, ale pod powiekami mam nadal jej niezmącony niczym obraz. Zielone nawet na przedwiośniu wzgórza z domami na szczytach, do których prowadzą, lekko kręte drogi wysadzane strzelającymi w górę cyprysami. Kwitnące w ogrodach magnolie, mimozy i skrzące w słońcu kule pomarańczy na rachitycznych drzewkach. Łażące niemal stadami koty: czarne, bure, pręgowane. I dziki wyglądające niemal z każdej reklamy agroturystyki, bo mięso z nich to tutaj rarytas. Oliwa z Lukki oraz wino, nie tylko Nobile z Montepulciano. Będę za Tobą tęsknić, Toskanio...

Czasem jednak warto wybrać się na spacer po mieście z przewodnikiem. Choć wyznam, że osobiście szczerze tego nie znoszę, bo zazwyczaj oznacza to poruszanie się w grupie, a ja wolę własne, zawsze przyspieszone rytmy. Jednak ostatni tour po Toskanii odbywałam właśnie w większym towarzystwie - touroperatorów i dziennikarzy z Polski, Republiki Czeskiej i Słowacji, a że był on zorganizowany, w każdym miejscu na trasie czekał na nas guida. W Lukce trafiliśmy na... Wandę. - Nie jestem tą, która nie chciała Niemca - zażartowała zaraz na wstępie, gdy spotkaliśmy się z nią w holu hotelu Ilaria. - Mało tego, jak widać na załączonym obrazku nie jestem Polką, choć mam imię silnie kojarzone z Waszą historią bajeczną - dodała nobliwa, starsza już, aczkolwiek bardzo żwawa w ruchach pani o krótkiej, modnie ostrzyżonej, siwej czuprynce, reprezentująca typ sportowej elegancji. Urodzona pośród "lukkijskich wzgórz" Wanda była tym rzadkim typem przewodnika, który nie ględzi, ale opowiada tak, że nie chce się go przestać słuchać. Dzięki niej odkryłam zupełnie nieznaną mi dotąd Lukkę. Naturalnie bowiem zajrzeliśmy na Plac Amfiteatru, o którym już wcześniej pisałam i, ku mojej zgrozie zrezygnowaliśmy z katedry, gdzie spoczywa moja ubóstwiana Ilaria del Carretto (też poświęciłam jej już posta). Całkowitym zaskoczeniem było jednak spotkanie z Madonną z torebką od... Gucciego. Tak dowcipnie przedstawiła nam wizerunek Matki Boskiej, Wanda, nie mając zamiaru obrażać niczyich uczuć religijnych. Znajduje się on na ścianie przeciwległej do domów okalających Piazza dell'Anfiteatro, z tej jedynej ich strony, gdzie można jeszcze dostrzec fragmenty dawnych, antycznych murów. Dlatego też zazwyczaj jest przez turystów niezauważony. Naturalnie rzekoma torebka od Gucciego przy bliższej analizie tego zakrytego szkłem fresku okazała się po prostu szkaplerzem. Torebek znanych projektantów w eleganckiej, żyjącej na wysokiej stopie Lukce jednak nie brakuje.
Podobnie jak kieszonkowych piesków, ubranych w drogie obróżki, które mogą wchodzić nawet do najdroższych butików,

a ich właściciele wożą miniaturkowych przyjaciół z fasonem w koszykach zawieszonych na kierownicach rowerów. - Moje miasto zawsze umiało sobie radzić, mimo wszelkich kryzysów - kiedyś przez wieki żyło z jedwabiu, a teraz z papieru toaletowego miękkiego jak jedwab - podsumowała Wanda dowcipnie na koniec naszej wycieczki.

Ilekroć wracam z Włoch, tym bardziej doceniam naszą infrastrukturę hotelową. Nowobudowane obiekty, poza kilkoma wyjątkami, są naprawdę interesujące i funkcjonalne. Ciekawy design, wkomponowany zgrabnie w otoczenie, tak modne teraz rozwiązania proekologiczne, wykorzystujące naturalne materiały - Polska nie ma się czego wstydzić. Nie odstajemy bynajmniej od zachodniej Europy, a wręcz przeciwnie. We wspomnianej Italii gros infrastruktury hotelowej jest przestarzałe. I nie chodzi mi o obiekty w zabytkach, bo te siłą rzeczy muszą być wiekowe, ale chociażby o wystrój łazienek. Tam zatrzymano się w dużej liczbie przypadków na latach 80. - z tego  czasu pochodzą chociażby glazury czy armatura. I to nawet w hotelach czterogwiazdkowych w Toskanii! Choć naturalnie są i nowe inwestycje. Po tej dygresji wracam jednak na nasze poletko i po niedawno prezentowanym Doublee Tree we wrocławskim OVO, dziś polecam uwadze nowe opus. To Budynek Centrum Kulturalno-Rekreacyjnego w istniejącym już Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu. Oparty na koncepcji trzech żywiołów: ognia, wody i sfery sacrum, przyszłych gości hotelowych przyjmie w recepcji usytuowanej pomiędzy dwoma kominkami, a ścianą lasu wyglądającą przez gigantyczną ścianę-szybę.

Pokoje natomiast ulokowane zostaną bezpośrednio nad strefą spa. Projekt stworzyło konsorcjum firm: Consultor Sp. z o.o. z Poznania i Ahor Pracownia Anita Horowska z Tarnowa Podgórnego. O jego szczegółach piszę w Rzeczpospolitej: http://www.rp.pl/artykul/705174,1094479-Trzy-zywioly-w-skansenie-w-Sierpcu.html (zdjęcie: Ahor Pracownia Anita Horowska)

Tylko do 20 marca można kupić bilety Air France i KLM w niższej cenie do trzech wybranych amerykańskich miast. Do Chicago polecimy już od 1699 PLN, do Waszyngton od 1899 PLN, a do Cincinatti w stanie Ohio od 1999 PLN. Oferta dotyczy lotów realizowanych od 18 marca do 30 października br., z wyłączeniem okresów opisanych na stronie www.airfrance.pl (Źródło: Air France/Sigma)
  

Towarzyszy nam każdego dnia jako niezbędny składnik śniadania. Z niego robimy kanapki do szkoły i pracy. Chleb, bułka, rogalik - pieczywo ma wiele nazw w zależności od szerokości geograficznej. Rozmaite są też jego smaki i receptury, według których jest przyrządzane. Niektóre z nich będzie można poznać podczas Festiwalu Chlebów Świata już w najbliższy piątek 21 marca br. w Warszawie. Największą atrakcją imprezy będą "laboratoria piekarnicze", w których pokazywane będą sposoby przygotowywania: Rogali Świętomarcińskich z Poznania, piady z włoskiego regionu Emilia-Romania, chlebów z Bułgarii, Francji, Australii i Oceanii, Chin, Indonezji i in. 
Więcej informacji na stronie: http://festiwalchlebow.pl (Źródło: Stowarzyszenie Polskich Mediów).

Podobno Stephanie Meyers, lokując królewską rodzinę wampirów Volturich w Volterrze nigdy w niej wcześniej nie była. Gdy rozmawiam przy kolacji z przedstawicielką lokalnej organizacji turystycznej, przyznaje, że saga "Zmierzch" bardzo spopularyzowała to toskańskie miasto. Zwłaszcza wśród młodych wielbicieli powieści, którzy przybywają tu z całego świata i domagają się wręcz wycieczek tematycznych po zaułkach oraz miejscach utrwalonych przez pisarkę, a następnie w filmie. Dlatego, wiedziona ciekawością postanawiam i ja ruszyć wieczorem wampirzym tropem, a aura jak najbardziej wydaje się sprzyjać moim zamiarom.

Po zachodzie słońca temperatura, w południe sięgająca 20 stopni, spada do zaledwie kilku powyżej zera. Od kamiennych, średniowiecznych murów ciągnie przenikliwy chłód. Ulice dosyć szybko pustoszeją, a oświetlenie raczej słabe. W jakiejś bramie miga mi twarz Edwarda - jednak to tylko plakat w sklepie z pamiątkami. A gdzie Aro, Kajusz i Marek? Zapewne ruszyli w świat, aby sprawdzić, czy podległe im, bezkrwiste hordy przestrzegają praw, jakie Aro ustanowił. Niewykluczone też, że wygnały ich w świat ostatnie, silne ulewy, które spowodowały poważne osunięcia murów obronnych w centrum miasta.

Tymczasem ja wychodzę niespodziewanie na wspaniale zachowane pozostałości amfiteatru rzymskiego datowanego mniej więcej na czas narodzin Chrystusa.

Odkryte w latach 50. ubiegłego stulecia przez tutejszego historyka Enrica Fiumi, zostały wydobyte na światło dzienne dzięki wsparciu niezwykłej siły roboczej, bo pacjentów miejskiego szpitala psychiatrycznego. Odwracam się, a tuż za plecami mam witrynę pełną złotej biżuterii inspirowanej, jak się potem okazuje autentyczną sztuką etruską z Velàthri. Taką nazwę etruską nosiła bowiem kiedyś Volterra, nim stała się miastem rzymskim. Butik opatrzony jest szyldem Fabula Etrusca ma, zgodnie z nazwą bajecznie wyżyłowany cennik za 18-karatowe cacka. Para kolczyków, które świetnie pasowałyby mi do "małej czarnej" kosztuje, bagatela 620 euro.

Żałuję jednak, że Edward wybrał Bellę, bo chłopak miał gest, a ja nie odmówiłabym podarku.