Otrząsnęłam się ze spojrzeń i zaraz zajrzałam do plecaka, gdzie zostawiłam portfel, aby nie brać go ze sobą w góry. Pieniądze i karta były na szczęście na miejscu! Wzięłam głęboki oddech i podeszłam do pary Włochów. Okazali się tacy młodzi – dziewczyna bardziej wyciszona, chłopak – w okularach intelektualisty i delikatnym wąsikiem pod nosem – rezolutny. – Mieliśmy szczęście, że mogliśmy się z wami zabrać do Stavanger! – powiedział. – Poinformowano nas mylnie w biurze podróży, że ostatni autobus odjeżdża później niż okazało się potem w Preikestolen. I tak biegliśmy całą drogę w górę, a potem w dół – niewiele mieliśmy czasu na podziwianie widoków – dodał młodzieniec, ubrany stylowo w dresy Adidasa – chyba jednak nie podróby. Był taki naturalny, spontaniczny, wzbudzał zaufanie. – Drogo tutaj – zauważyła tymczasem dziewczyna. – Nie spodziewaliśmy się, że aż tak! A my chcielibyśmy tyle zobaczyć… - Byliście już na lodowcu? – zapytałam.
- Jakim lodowcu? – błękitne oczy dziewczyny zrobiły się okrągłe ze zdziwienia jak spodki. – Myślę o Folgefonna, my byliśmy tam dwa dni temu – poinformowałam. – To w Norwegii są jakieś lodowce – nie wiedzieliśmy, prawda Bruno? – zwróciła się do chłopaka partnerka. A mnie przypomniały się tak wielokrotnie zadawane przez Włochów goszczących w Polsce pytania: - To wy macie morze? Jeziora? Góry też?
I jak tu czasem w stosunku do obcych nacji nie generalizować? Bo choć przecież młodzi Baresi okazali się niegroźni, w niczym nie przypominając cierpiącego na kleptomanię pokolenia swoich babek, to ich zupełny brak zainteresowania światem potwierdził moje wcześniejsze, wielokrotnie poczynione obserwacje, iż mieszkańcy buta są jednak ignorantami. Czy jednak my też nimi nie jesteśmy w innych dziedzinach? W końcu prawdę mówi stare, włoskie przysłowie - „Tutto il mondo (e’) paese”.
