Od 28 do 31 maja 2026 roku powracają Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie. Również w tym roku odwiedzających w przestrzeniach Stadionu PGE Narodowego czeka bogaty program wydarzeń.
Pawilon włoski – numer 1/D13 – będzie gościł stoiska czterech włoskich wydawnictw: Giunti / Bompiani, White Star, Terre di mezzo Editore oraz Libreria dello Studente, księgarnię prowadzoną przez polską księgarnię Italicus, oferującą wybór książek w języku włoskim oraz ich tłumaczeń na język polski, a także punkt informacyjny dotyczący włoskiego sektora wydawniczego oraz działań promujących język i kulturę włoską w Polsce.
Program spotkań z autorami obejmuje:
Sobota, 30 maja:
14:00-14:50 – Paris B Hall: spotkanie z filozofką Ilaria Gaspari w rozmowie z Pauliną Szulim (tłumaczka).
17:00-17:50 – Main Stage: spotkanie z pisarzem Gianrico Carofiglio w rozmowie z Mauro Tucciarelli (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie).
Niedziela, 31 maja:
12:00-12:50 – Paris B Hall: spotkanie z rysownikiem komiksów GUD (Daniele Bonomo) w rozmowie z Tomaszem Skockim (Uniwersytet Warszawski).
13:00-13:50 – Main Stage: spotkanie z pisarką Aurora Tamigio w rozmowie z Elżbietą Szymkowską (dziennikarka).
Udział Włoch jest możliwy dzięki współpracy Ambasady Włoch w Warszawie, ICE Agenzia – Biura w Warszawie oraz Włoskiego Instytutu Kultury w Warszawie.

Toskania to jeden z najbardziej rozpoznawalnych regionów świata — marka kojarzona z kulturą, krajobrazem, stylem życia i najwyższą jakością. W Toskanii jedzenie nigdy nie istnieje w oderwaniu od miejsca. Jest częścią lokalnej tożsamości i krajobrazu, o czym pisałam już w moim przewodniku o Italii ponad dekadę temu oraz wielokrotnie na łamach National Geographic Traveler: Oliwa, sery czy dojrzewające wędliny są tu nie tylko produktami spożywczymi, ale elementem wielowiekowego modelu produkcji opartego na konkretnym miejscu, lokalnych odmianach i tradycyjnym know-how. To dlatego Toskania — od tyrreńskiego wybrzeża po wzgórza Chianti i doliny Val d’Orcia — pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych regionów Europy: tu podróżowanie i jedzenie od wieków pozostają częścią tego samego doświadczenia. Sukces czasami bywa przekleństwem. Marka „Toskania” kojarzy się na całym świecie z najwyższą jakością, luksusem i autentycznością. To potężny kapitał, który zamiast przyciągać wyłącznie koneserów, kusi również oszustów. Chęć szybkiego zysku sprawia, że rynek zalewają tanie podróbki, żerujące na renomie regionu. Zjawisko to określa się mianem Italian sounding i stanowi realne zagrożenie zarówno dla autentycznych producentów, jak i dla konsumentów. Oznaczenie Geograficzne) są odpowiedzią na to zagrożenie: europejskim systemem certyfikacji, który gwarantuje, że produkt pochodzi z określonego miejsca, jest wytwarzany według ściśle zdefiniowanych zasad i podlega niezależnej kontroli. Właśnie dlatego certyfikacja to dziś nie biurokracja, a regularna walka o przetrwanie toskańskiej tożsamości. Kiedy konsument widzi te symbole na etykiecie, ma pewność, że wybiera produkt prawdziwie włoski, prawdziwie toskański. Nad zachowaniem tego stanu rzeczy czuwają konsorcja ochrony. Konsorcjum ochrony to nie pojedyncza firma ani prywatna marka handlowa — to organizacja uznawana przez państwo włoskie i Unię Europejską, której zadaniem jest ochrona nazwy produktu, kontrola przestrzegania zasad produkcji, promocja na rynkach krajowych i zagranicznych oraz zachowanie związku produktu z jego terytorium pochodzenia. Odpowiadają one za nadzór nad zgodnością produkcji ze specyfikacją na wszystkich etapach — od hodowli i upraw po przetwarzanie, dojrzewanie i pakowanie. W praktyce oznacza to nie tylko kontrolę jakości, ale też ochronę lokalnych odmian, tradycyjnych metod produkcji i ciągłości rolnictwa regionalnego. W przypadku takich produktów jak Pecorino Toscano ChNP, Prosciutto Toscano ChNP, Finocchiona ChOG, Cinta Senese ChNP czy oliwy Toscano ChOG i Terre di Siena ChNP kluczowe znaczenie ma pochodzenie surowców oraz miejsce produkcji. Poszczególne etapy muszą odbywać się zgodnie ze szczegółową specyfikacją, a cały proces podlega kontroli i identyfikowalności. Pecorino Toscano ChNP czerpie swój charakter z mleka owczego, lokalnych pastwisk bogatych w dzikie zioła i wielowiekowych tradycji serowarskich. Prosciutto Toscano ChNP zawdzięcza swój smak naturalnemu procesowi dojrzewania w warunkach toskańskiego klimatu — morskiej bryzie i górskiej ochronie Apeninów. Finocchiona ChOG wyróżnia się wykorzystaniem dziko rosnącego kopru włoskiego, obecnego w lokalnej tradycji kulinarnej od stuleci. Cinta Senese ChNP to wyjątkowy produkt oparty na rodzimej rasie świń hodowanych półwolno w lasach i na pastwiskach Toskanii, łączący ochronę bioróżnorodności z autentycznością smaku. Obie oliwy — Toscano ChOG i Terre di Siena ChNP — opierają się na lokalnych, autochtonicznych odmianach oliwek i pełnej kontroli produkcji: od zbioru po butelkowanie. Choć produkty objęte oznaczeniami DOP (ChNP) i IGP (ChOG) mają często wielowiekową historię, współczesny system jakości opiera się na precyzyjnych regulacjach i pełnej identyfikowalności produkcji. W części produktów stosowane są specjalne oznaczenia i kody umożliwiające prześledzenie pochodzenia produktu — od gospodarstwa lub gaju oliwnego po finalne opakowanie. Dzięki temu produkt certyfikowany jest nie tylko wyrazem tradycji, ale też gwarancją jej ciągłości. Podróżując przez Toskanię, trudno nie natknąć się na te produkty w ich naturalnym kontekście — na straganach wiejskich targów, w wiejskich agriturismo czy podczas kolacji z widokiem na toskańskie wzgórza. Doświadczenie Toskanii przez jedzenie jest dziś promowane przez platformy takie jak Visit Tuscany — oficjalny serwis turystyczny regionu — czy Vetrina Toscana , regionalny projekt łączący restauracje, producentów, sklepy z żywnością i agriturismo w jedną sieć, w której każdy produkt jest zaproszeniem do konkretnego miejsca na mapie regionu. System oznaczeń geograficznych odgrywa istotną rolę gospodarczą dla całego toskańskiego sektora rolno- spożywczego. Konsorcja zrzeszające producentów oliwy, serów i tradycyjnych wędlin wspierają ochronę lokalnych łańcuchów produkcji, rozwój regionalnych gospodarstw oraz promocję toskańskich produktów na rynkach międzynarodowych.
Każde z sześciu konsorcjów stanowi odrębny, ale równoważny filar toskańskiego systemu jakości. Pecorino Toscano ChNP produkuje rocznie ponad 1,5 mln kręgów sera o łącznej wartości rynkowej przekraczającej 50 mln euro, z rosnącym udziałem eksportu do Europy i Stanów Zjednoczonych.
Prosciutto Toscano ChNP notuje dynamiczny wzrost sprzedaży produktów krojonych i pakowanych (+8,92% w 2025 roku), a jego głównymi rynkami zagranicznymi są Niemcy, USA i Kanada.
Finocchiona ChOG odnotowała w 2025 roku rekordową produkcję ponad 1,036 mln sztuk, a segment pakowany rośnie w tempie +34,9%.
Cinta Senese ChNP obejmuje 70 gospodarstw i 3165 certyfikowanych zwierząt — liczby te odzwierciedlają konsekwentne działania na rzecz ochrony ginącej rasy i rozbudowy łańcucha produkcji.
Toscano ChOG zrzesza blisko 8 tys. członków w całej Toskanii, a ponad 60% jego produkcji trafia na eksport — głównie do Niemiec, Francji, krajów nordyckich, USA i Japonii.
Terre di Siena ChNP, produkowane wyłącznie w prowincji Siena, reprezentuje 170 podmiotów łańcucha dostaw i jest obecne na europejskich konkursach branżowych oraz międzynarodowych programach promocyjnych. Produkty objęte oznaczeniami ChNP i ChOG trafiają dziś do konsumentów na całym świecie, odpowiadając na rosnące zainteresowanie żywnością o potwierdzonym pochodzeniu i wysokiej jakości. Polska pozostaje jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się rynków Europy Środkowej w segmencie produktów premium i regionalnych. Produkty ChNP i ChOG to jednak nie tylko gwarancja jakości — to zaproszenie do odkrycia miejsc, w których powstają.
Toskania oferuje możliwość bezpośredniego spotkania z tradycją: odwiedzenia tłoczni oliwy, mleczarni, gospodarstw hodowlanych i małych producentów, którzy od pokoleń pielęgnują lokalne rzemiosło. Kultura jedzenia i wina jest tu integralną częścią doświadczenia podróżniczego. Więcej informacji o toskańskich smakach i producentach dostępnych w regionie: visittuscany.com/en/interests/food-and-wine/ 27 maja w Warszawie odbyło się wyjątkowe spotkanie z udziałem włoskich konsorcjów, które stoją na straży toskańskiej tradycji kulinarnej. Swoje produkty zaprezentowali przedstawiciele sześciu toskańskich konsorcjów ochrony produktów certyfikowanych:
Consorzio Tutela Pecorino Toscano DOP https://www.pecorinotoscanodop.it
Consorzio Tutela Olio DOP Terre di Siena https://www.dopsiena.it
Consorzio Olio Toscano IGP https://www.oliotoscanoigp.it
Consorzio Prosciutto Toscano DOP https://www.prosciuttotoscano.com
Consorzio Cinta Senese DOP https://www.cintasenesedop.it
Consorzio Finocchiona IGP https://www.finocchionaigp.it
Spotkanie w Warsaw Presidential Hotel połączone z degustacją pokazało, że toskański system jakości nie opiera się na pojedynczych produktach, ale na wspólnych zasadach: kontroli pochodzenia, zgodności produkcji ze specyfikacją oraz silnym związku produktu z regionem. Dzięki temu oznaczenia ChNP i ChOG stanowią nie tylko formę ochrony tradycji, ale również nowoczesny model organizacji produkcji żywności i promocji regionalnej tożsamości. I ja tam byłam :) Zdjęcia z wydarzenia: Maksymilian Grela. Organizacja: Agencja Infinity i Camera di Commercio e dell'Industria Italiana in Polonia

Bim – bam. Rytmiczny, czysty jak kryształ dźwięk dzwonu wyrywa mnie z głębokiego snu.
- Gdzie ja jestem?
Z półmroku wyłania się skromny pokoik – nad wąskim łóżkiem, w którym leżę przykryta cienkim, wełnianym kocem i prześcieradłem wisi krzyż. Na bosaka, jeszcze częściowo w objęciach Morfeusza drepczę do łazienki i coś mi się dalej nie zgadza. To nie mój dom! Z kolejnym uderzeniem dzwonu mój mózg teleportuje się do rzeczywistości – znajduję się w północnych Włoszech, w Eremo San Giorgio. W tym klasztorze kamedułów zawieszonym wysoko na skale nad jeziorem Garda dałam się dobrowolnie zamknąć, aby wyciszyć się, odpocząć od „wrzasku” stresującej codzienności. Przez okienko ogarniam wzrokiem dachy mnisich domków, a w tle strzelające w górę cyprysy. Czeka mnie pięć dni wyjątkowo blisko raju. Wybrałam izolację dobrowolnie. Pomysł "chodził mi" po głowie już co najmniej od kilku lat, ale ciągle go odkładałam. Podczas Wigilii redakcyjnej National Geoographic niespodziewanie się skonkretyzował - naczelna Agnieszka Franus spytała mnie wprost: - Ania, nie napisałabyś takiej relacji z pobytu za murami klasztornymi?
Jasne! Zwłaszcza, że jestem osobą wierzącą, praktykującą, więc byłoby to dla mnie duchowe doładowanie akumulatorów.
I tak się stało. Po pół roku wylądowalam w miejscu absolutnie niezwykłym, co pokazują poniższe zdjęcia, począwszy od bramy wjazdowej do eremu: Uroda, a zarazem prostota natury po prostu mnie urzekły. Tak jak dzieło człowieka, który starał się jak najmniej w nią ingerować. U Kamedułów miałam możliwość na tyle zwolnić tempo, żeby dojrzeć również braci mniejszych przy pracy: Te schodki zapewne wymagają naprawy, ale czy to jest najważniejsze? Najważniejsze są "modlitwa i praca", obrabianie hektarów wiekowych sadów oliwkowych schodzących tarasami ku jezioru. A do roboty jest tylko 12 mnichów... Więcej na ten temat w moim artykule w najnowszym, bieżącym numerze National Geographic Traveler.

Od 22 maja rusza nowe połączenie Wizz Air z Warszawy Modlina do Rimini, a od 9 czerwca z Katowic do Rimini - poinformował Andras Rado, szef komunikacji Wizz Air Hungary 23 kwietnia 2026 r. na konferencji prasowej promującej turystykę we włoskim regionie Emilia - Romania. To idealny czas, bo Rimini kojarzy się Polakom przede wszystkim z letnim wypoczynkiem na plażach. Warto dodać, że Rimini jest niejako królową całej Riwiery Emilii-Romanii liczącej 110 km dobrze wyposażonych plaż, do których odwiedzenia zavhecała podczas konferencji Elisabetta Caprino, dyrektor zarzadzająca Włoskiej Izby Handlowo-Przemysłowej w Warszawie. Na Riwierze można wybierać spośród 1430 ośrodków plażowych, 3023 hoteli i innych miejsc zakwaterowania oraz 15 parków rozrywki, w tym 7 parków wodnych. Na tym jednak nie koniec dobrych wiadomości dla amatorów podniebnych podróży wybierajacych się w tym kierunku. Działa już bowiem połączenie Wizz Aira z Lotniska Chopina w Warszawie do Bolonii. Od 31 marca również PLL LOT wprowadził do siatki połączeń czwarty włoski kierunek, właśnie z Warszawy do Bolonii - czego dowiedzieliśmy na konferencji się my, dziennikarze od Krzysztofa Moczulskiego, rzecznika PLL LOT. Nic tylko pakować bagaże i na pokład. Do Bolonii można więc dotrzeć z Warszawy, Krakowa i Wrocławia liniami LOT, Ryanair i Wizzair. Do Rimini dostępne są połączenia z Krakowa i Wrocławia (od 29 marca) linią Ryanair oraz z Katowic (od 8 czerwca) i Warszawy-Modlin (od 21 maja) linią Wizzair. Bolonia to jedno z miast sztuki. Na tutejszym uniwersytecie Mikołaj Kopernik studiował prawo kanoniczne. W murach najstarszej w Europie alma mater nauki pobierali też nasz dziejopis Wincenty Kadłubek i autor "Trenów" Jan Kochanowski. Bolonię z innymi pełnymi zabytków miastami regionu łączy ponaddwutysieczna droga Via Aemilia zbudowana jeszcze przez Rzymian. Są na niej: Piacenza ze swoja katedrą pw św. Justyny z Padwy i Wniebowzięcia NMP (wnętrze kopuły zdobią freski Guercino i Morazzone) oraz Parma kojarząca się melomanom z urodzonym w jej sąsiedztwie Giuseppe Verdim i smakoszom (Parmiggiano Reggiano i Prosciutto di Parma). Na Via Aemilia znajdują się również Reggio Emilia, gdzie Józef Wybicki napisał "Mazurka Dąbrowskiego" - nasz hymn, Modena - mnie zawsze przypominająca słynne koncerty Pavarottiego w Parco Novi Sad, Imola z torem Formuły 1, Ferrara otoczona renesansowymi murami i Rawenna lśniąca od bizantyjskich mozaik.
Lista UNESCO obejmuje w regionie aż 17 różnych miejsc. Najdłużej na niej bo od 1995 r. znajduje się starówka w Ferrarze. W tym prestiżowym katalogu najważniejszych obiektów kulturowych i przyrodniczych figurują ponadto m.in.: wspomniane mozaiki w Rawennie, Delta Padu, Apenin Toskańsko-Emiliański, Międzynarodowe Muzeum Fajansu w Faenzy. Emilia Romania to nie tylko bajeczne plaże i krajobrazy pełne słońca. To również region, który z dumą inwestuje w nowoczesną, zrównoważoną mobilność – z myślą o wszystkich miłośnikach dwóch kółek. Emilia-Romania oferuje 9000 km szlaków rowerowych, w tym ponad 20 tras regionalnych wiodących przez miejsca atrakcyjne przyrodniczo, miasta sztuki i urokliwe miasteczka. Po drodze można wybierać z 500 bike-friendly miejsc noclegowych. Z kolei 22 szlaków pieszych i pielgrzymich to propozycja dla amatorów niespiesznej turystyki, na których czeka 3500 km przygody! Nie można pominąć Motor Valley, gdzie rozsiadły się legendarne marki samochodowe: Ferrari, Lamborghini, Dicati, Maserati, Pagani i Dallara. Eksplorując to samochodowe zagłebie poznaje się nie tylko historię powstania ikonicznych modeli, ale dzieje ich twórców, podziwia muzea i tory wyścigowe. Nie zapomnę emocji jakich doświadczyłam w Muzeum Ferrari w Maranello. Warto je przeżyć! Emilia-Romania to różnorodność wyboru - podkreślał na konferencji Luigi Ripamonti, zastępca szefa misji Ambasady Republiki Włoskiej w Warszawie.
I rzeczywiście. Region ma tyle propozycji w zanadrzu, że każdy znajdzie coś dla siebie: historia, zabytki, rzemiosło, samochody, jedzenie, przyroda, plażing i aktywny wypoczynek. Stąd nie dziwi, że w 2025 r. region odwiedziło o 20,4% więcej turystów niż w 2024 r. – wynika z danych włoskiego urzędu statystycznego Istat. Turystyka z Polski odpowiada za 5,7% przyjazdów oraz 5,9% noclegów w całkowitym ruchu turystów zagranicznych w regionie. Najważniejszym obszarem turystycznym regionu pozostaje adriatyckie Wybrzeże Romanii, gdzie odnotowano 6,3 miliona turystów i 28,5 miliona noclegów. Rimini niezmiennie jest miastem o największej liczbie noclegów na całym wybrzeżu Adriatyku – 15,62 miliona. Wśród miast sztuki odnotowano ponad 4,5 miliona turystów, a Bolonia zajmuje pierwsze miejsce z ponad 3,17 miliona przyjazdów i 7,18 miliona noclegów. Wyraźny wzrost odnotowano również w Apeninach, gdzie liczba turystów wzrosła o 12,7%. Polska zajmuje pierwsze miejsce wśród rynków zagranicznych pod względem dynamiki wzrostu oraz trzecie miejsce pod względem liczby turystów i noclegów – po Niemczech i Szwajcarii oraz Francji. Nic, tylko wsiadać w samolot i lecieć.
Konferencja odbyła się w Warszawie w Leonardo Royal Hotel przy ul. Grzybowskiej. Została przygotowana przez Agencję Infinity przy współpracy z Regionem Emilia-Romania i Włoską Izbą Handlowo-Przemysłową w Warszawie. Zdjęcia FB (Wizz Air, In Emilia Romagna, PLL LOT) oraz Autorki.

Rzym został założony przez Romulusa 21 kwietnia 753 r. po tym, jak zamordował swojego brata, Remusa. Ta data narodzin Wiecznego Miasta została zaakceptowana przez większość antycznych historyków, a zaproponował ją jeden z najbardziej wykształconych Rzymian, legat, pretor, dowódca wojsk Pompejusza w Hiszpanii, Marek Terencjusz Warron (116-27 r. p.n.e.). Obliczył ją przy pomocy wybitnego astrologa i matematyka Lucjusza Tariutiusza Firmanusa, który dokonał stosownych kalkulacji kierując się układem gwiazd w czasie narodzin Romulusa i założenia miasta nad Tybrem. Ustalenia Warrona stały się podstawą rzymskiej chronologii - ab urbe condita, liczenia lat od założenia Rzymu.
Co roku Wieczne Miasto hucznie obchodzi kolejne anniversario, a uroczystości rozpoczęły się już w sobotę 19 kwietnia. Wszystkich odwiedzających stolicę Włoch w tych dniach zachęcam do udziału w zabawie. 21 kwietnia o 17.30 na znanych placach Rzymu będzie można podziwiać występy grup muzycznych... służb mundurowych. I tak na Schodach Hiszpańskich zagra Band Włoskiej Armii Lądowej, na Placu Kapitolińskim zaprezentuje się grupa policji rzymskiej, na Piazza San Silvestro zobaczymy koncert w wykonaniu orkiestry Włoskiej Marynarski Wojennej, a na Piazza Pia - dadzą myzyczny popis lotnicy wojskowi. Na tym nie koniec. Warto zajrzeć na Piazza San Lorenzo in Lucina aby posłuchać występów karabinierów, na Piazza di Pietra - policji i na Piazza di S. Ignazio - koncertu służby więziennej! https://culture.roma.it/2779-natale-di-roma/ Przewidziano też przedstawienia z udziałem grup rekonstrukcyjnych w antycznej części miasta. Ponadto wstępy do części muzeów, w tym Muzeów Kapitolińskich będą gratis.

Z pewnością kojarzycie Ołtarz Ojczyzny w Rzymie, zwany też prześmiewczo maszyną do pisania czy tortem. Nazywany również Pomnikiem Narodowym Wiktora Emanuela II lub Vittoriano, został wzniesiony w stylu eklektycznym z białego marmuru na część pierwszego króla zjednoczonych Włoch. Mieści się w nim Grób Nieznanego Żołnierza. Spoczywa w nim ciało poległego w czasie I wojny światowej wojaka symbolizującego 600 tys. poległych i zaginionych na polach bitewnych, a zarazem jedność Włoch. Żołnierz został tu pochowany 4 listopada 1921 r. Dopiero niedawno, podczas pobytu w Akwilei dowiedziałam się, w jaki sposób jego ciało zostało wybrane i przez kogo. Była to Maria Magdalena Blasizza Bergamas (1867-1953) z Gradisca d'Isonzo, której syn, Antonio również poległ podczas Grande Guerra w 1916 r., zaś ona nigdy nie odnalazła jego szczątków. Urodzony w 1981 r. mężczyzna był w cywilu nauczycielem w szkole podstawowej. Jako, że w tamtym czasie rodzinna miejscowość znajdowała się w granicach Austro-Węgier, Antonio zozstał umieszczony na liście poborowej do wojska austriackiego, z którego szybko zdezerterował, przekradł się do Italii i tam zaciągnął jako wolontariusz do piechoty II batalionu brygady "Re". Brał udział w ciężkich walkach w okolicach wzgórza Podgora (Monte Calvario). Już w randze podporucznika stawał na polach kolejnych, krwawych starć. Przybrał fikcyjną tożsamość - Antonio Bontempelli. Zginął podczas słynnej ofensywy austro-węgierskiej, tzw. Ofensywy Wiosennej. Cmentarz, na którym został pochowany został następnie zbombardowany - matka nie mogła więc pogrzebać syna. 28 października 1921 r. Maria poproszona została, jako reprezentantka wszystkich matek, które straciły synów na froncie I wojny światowej, aby w Bazylice w Akwilei, gdzie zgromadzono 11 trumien z ciałami niezidentyfikowanych żołnierzy wybrała jedną. Maria opowiadała potem prasie, iż przeczucie nakazało wskazanie właśnie tej a nie innej. Podobno łudziła się, że może w niej znalazł się jej syn. Trumna pojechała koleją do Rzymu, a na każdej stacji witały ją tłumy wzruszonych Włochów. Dziś do Akwilei nie prowadzi już kolej, ale stacyjka pamiętająca tamte wydarzenia jest właśnie remontowana i będzie pełnić rolę muzeum: Odtworzono już fragment starych torów - w oddali widać wieżę świątyni, gdzie miała miejsce opisana przeze mnie uroczystość: Pobliską wieżyczkę-komin zdobi mural przedstawiający Marię Bergamas oraz napis upamiętniający stulecie wydarzeń. Również w Gradisca d'Isonzo na domu Marii i Antonia znajdują się stosowne tabliczki https://www.thewalkofpeace.com/locations/bergamas-house/
(Zdjęcie Marii Bergamas i Antonia: Wikipedia)

127 lat historii marki San Pellegrino to szmat czasu i kawał fascynującej historii. Woda, którą można kupić już i w naszych marketach (chociażby w Carrefour) narodziła się jako produkt w miejscowości San Pellegrino położonej w iście pocztówkowej Val Brembana nad rzeką Brembo (północny region Włoch - Lombardia, prow. Bergamo).
Na rok przed nadejściem nowego stulecia powstało przedsiębiorstwo Sanpellegrino, które zaraz "weszło" na giełdę. W pierwszym roku działalności wyprodukowano 35 343 butelek alpejskiej wody źródlanej, z czego 5 562 pożeglowało "za morze". W 1901 r. zostają oficjalnie otwarte Termy San Pellegrino i miasteczko awansuje do roli renomowanego kurortu turystycznego, ulubionej mety europejskiej arystokracji, która już od 1906 może korzystać z luksusów nowootwartego Grand Hotelu i kasyna w stylu Art Nouveau. Zamieszczona niżej kartka z epoki pokazuje, jak eleganckie wnętrza miał Grand Hotel. Niestety obiekt zamknięty jest na głucho od 1979 r. i podobno trwają prace remontowe, o czym wspomina "Echo Bergamo", ale znając Włochów nie zostanie otwarty w zapowiadanej dacie 2030 r.
Nie mija dekada od debiutu wody San Pellegrino, a już kupowana jest w Kairze, Kalkucie, Szanghaju, ale też miastach obu Ameryk i Australii.
Pierwsze 30 lat. działalności firmy stoi pod znakiem ambitnej, kreatywnej reklamy w mediach, gdzie San Pellegrino kreowana jest na "bezdyskusyjną królową stołu", idealną wodę "bez bakterii". W 1932 r. wjeżdża na stołach pierwsza oranżada, Aranciata San Pellegrino, która dzięki kreatywności jej pomysłodawcy, chemika Ezia Grazianellego, nowego właściciela firmy od 1924 r. łączy mineralną wodę San Pellegrino i sikiem wyciśnietym z pomarańczy z włoskiego Południa. San Pellegrino świętuje pierwszą pięćdziesiątkę w wielkim stylu wypuszczając na rynek serię gazowanych oranżad owocowych. Dołączają do nich wkrótce gorzka Aranciata Amara San Pellegrino oraz popularne do dziś Chinotto i Limonata. W 1957 r. firma San Pellegrino kupuje spółkę kolejnej, znanej wody mineralnej, tym razem z Toskanii - Aqua Panna. Koniec lat 50. XX to milion sprzedanych butelek San Pellegrino rocznie. Pojawiają się kolejne smaki. W 1998 r. włoską firmę kupuje szwajcarski koncern Nestle' umieszczając San Pellegrino w obrębie oddziału Nestle' Waters, jednak produkcja i "tożsamość" wody pozostają włoskie. Dziś jednak przyszłość firmy stoi na rozdrożu. O kontrolę nad Nestle' Waters, której Nestle' chce się pozbyć stanęli bowiem w szranki dwaj ważni gracze: francuski fundusz Pai Partners i amerykański Clayton, Dubiliers & Rice. Francuzi mają mocną kartę przetargową w postaci długoletniej współpracy z Nestle' Waters, ale to nie przesądza o wyniku pojedynku. San Pellegrino jako marka ma nadal świetną pozycję na międzynarodowym rynku i dobrą reklamę, co widać na załączonym niżej zdjęciu. Pozostaje pytanie, czy nowy właściciel zachowa szacunek do jej tradycji. (Zdjęcia FB Sanpellegrino)