Od 28 do 31 maja 2026 roku powracają Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie. Również w tym roku odwiedzających w przestrzeniach Stadionu PGE Narodowego czeka bogaty program wydarzeń.
Pawilon włoski – numer 1/D13 – będzie gościł stoiska czterech włoskich wydawnictw: Giunti / Bompiani, White Star, Terre di mezzo Editore oraz Libreria dello Studente, księgarnię prowadzoną przez polską księgarnię Italicus, oferującą wybór książek w języku włoskim oraz ich tłumaczeń na język polski, a także punkt informacyjny dotyczący włoskiego sektora wydawniczego oraz działań promujących język i kulturę włoską w Polsce.
Program spotkań z autorami obejmuje:
Sobota, 30 maja:
14:00-14:50 – Paris B Hall: spotkanie z filozofką Ilaria Gaspari w rozmowie z Pauliną Szulim (tłumaczka).
17:00-17:50 – Main Stage: spotkanie z pisarzem Gianrico Carofiglio w rozmowie z Mauro Tucciarelli (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie).
Niedziela, 31 maja:
12:00-12:50 – Paris B Hall: spotkanie z rysownikiem komiksów GUD (Daniele Bonomo) w rozmowie z Tomaszem Skockim (Uniwersytet Warszawski).
13:00-13:50 – Main Stage: spotkanie z pisarką Aurora Tamigio w rozmowie z Elżbietą Szymkowską (dziennikarka).
Udział Włoch jest możliwy dzięki współpracy Ambasady Włoch w Warszawie, ICE Agenzia – Biura w Warszawie oraz Włoskiego Instytutu Kultury w Warszawie.

Toskania to jeden z najbardziej rozpoznawalnych regionów świata — marka kojarzona z kulturą, krajobrazem, stylem życia i najwyższą jakością. W Toskanii jedzenie nigdy nie istnieje w oderwaniu od miejsca. Jest częścią lokalnej tożsamości i krajobrazu, o czym pisałam już w moim przewodniku o Italii ponad dekadę temu oraz wielokrotnie na łamach National Geographic Traveler: Oliwa, sery czy dojrzewające wędliny są tu nie tylko produktami spożywczymi, ale elementem wielowiekowego modelu produkcji opartego na konkretnym miejscu, lokalnych odmianach i tradycyjnym know-how. To dlatego Toskania — od tyrreńskiego wybrzeża po wzgórza Chianti i doliny Val d’Orcia — pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych regionów Europy: tu podróżowanie i jedzenie od wieków pozostają częścią tego samego doświadczenia. Sukces czasami bywa przekleństwem. Marka „Toskania” kojarzy się na całym świecie z najwyższą jakością, luksusem i autentycznością. To potężny kapitał, który zamiast przyciągać wyłącznie koneserów, kusi również oszustów. Chęć szybkiego zysku sprawia, że rynek zalewają tanie podróbki, żerujące na renomie regionu. Zjawisko to określa się mianem Italian sounding i stanowi realne zagrożenie zarówno dla autentycznych producentów, jak i dla konsumentów. Oznaczenie Geograficzne) są odpowiedzią na to zagrożenie: europejskim systemem certyfikacji, który gwarantuje, że produkt pochodzi z określonego miejsca, jest wytwarzany według ściśle zdefiniowanych zasad i podlega niezależnej kontroli. Właśnie dlatego certyfikacja to dziś nie biurokracja, a regularna walka o przetrwanie toskańskiej tożsamości. Kiedy konsument widzi te symbole na etykiecie, ma pewność, że wybiera produkt prawdziwie włoski, prawdziwie toskański. Nad zachowaniem tego stanu rzeczy czuwają konsorcja ochrony. Konsorcjum ochrony to nie pojedyncza firma ani prywatna marka handlowa — to organizacja uznawana przez państwo włoskie i Unię Europejską, której zadaniem jest ochrona nazwy produktu, kontrola przestrzegania zasad produkcji, promocja na rynkach krajowych i zagranicznych oraz zachowanie związku produktu z jego terytorium pochodzenia. Odpowiadają one za nadzór nad zgodnością produkcji ze specyfikacją na wszystkich etapach — od hodowli i upraw po przetwarzanie, dojrzewanie i pakowanie. W praktyce oznacza to nie tylko kontrolę jakości, ale też ochronę lokalnych odmian, tradycyjnych metod produkcji i ciągłości rolnictwa regionalnego. W przypadku takich produktów jak Pecorino Toscano ChNP, Prosciutto Toscano ChNP, Finocchiona ChOG, Cinta Senese ChNP czy oliwy Toscano ChOG i Terre di Siena ChNP kluczowe znaczenie ma pochodzenie surowców oraz miejsce produkcji. Poszczególne etapy muszą odbywać się zgodnie ze szczegółową specyfikacją, a cały proces podlega kontroli i identyfikowalności. Pecorino Toscano ChNP czerpie swój charakter z mleka owczego, lokalnych pastwisk bogatych w dzikie zioła i wielowiekowych tradycji serowarskich. Prosciutto Toscano ChNP zawdzięcza swój smak naturalnemu procesowi dojrzewania w warunkach toskańskiego klimatu — morskiej bryzie i górskiej ochronie Apeninów. Finocchiona ChOG wyróżnia się wykorzystaniem dziko rosnącego kopru włoskiego, obecnego w lokalnej tradycji kulinarnej od stuleci. Cinta Senese ChNP to wyjątkowy produkt oparty na rodzimej rasie świń hodowanych półwolno w lasach i na pastwiskach Toskanii, łączący ochronę bioróżnorodności z autentycznością smaku. Obie oliwy — Toscano ChOG i Terre di Siena ChNP — opierają się na lokalnych, autochtonicznych odmianach oliwek i pełnej kontroli produkcji: od zbioru po butelkowanie. Choć produkty objęte oznaczeniami DOP (ChNP) i IGP (ChOG) mają często wielowiekową historię, współczesny system jakości opiera się na precyzyjnych regulacjach i pełnej identyfikowalności produkcji. W części produktów stosowane są specjalne oznaczenia i kody umożliwiające prześledzenie pochodzenia produktu — od gospodarstwa lub gaju oliwnego po finalne opakowanie. Dzięki temu produkt certyfikowany jest nie tylko wyrazem tradycji, ale też gwarancją jej ciągłości. Podróżując przez Toskanię, trudno nie natknąć się na te produkty w ich naturalnym kontekście — na straganach wiejskich targów, w wiejskich agriturismo czy podczas kolacji z widokiem na toskańskie wzgórza. Doświadczenie Toskanii przez jedzenie jest dziś promowane przez platformy takie jak Visit Tuscany — oficjalny serwis turystyczny regionu — czy Vetrina Toscana , regionalny projekt łączący restauracje, producentów, sklepy z żywnością i agriturismo w jedną sieć, w której każdy produkt jest zaproszeniem do konkretnego miejsca na mapie regionu. System oznaczeń geograficznych odgrywa istotną rolę gospodarczą dla całego toskańskiego sektora rolno- spożywczego. Konsorcja zrzeszające producentów oliwy, serów i tradycyjnych wędlin wspierają ochronę lokalnych łańcuchów produkcji, rozwój regionalnych gospodarstw oraz promocję toskańskich produktów na rynkach międzynarodowych.
Każde z sześciu konsorcjów stanowi odrębny, ale równoważny filar toskańskiego systemu jakości. Pecorino Toscano ChNP produkuje rocznie ponad 1,5 mln kręgów sera o łącznej wartości rynkowej przekraczającej 50 mln euro, z rosnącym udziałem eksportu do Europy i Stanów Zjednoczonych.
Prosciutto Toscano ChNP notuje dynamiczny wzrost sprzedaży produktów krojonych i pakowanych (+8,92% w 2025 roku), a jego głównymi rynkami zagranicznymi są Niemcy, USA i Kanada.
Finocchiona ChOG odnotowała w 2025 roku rekordową produkcję ponad 1,036 mln sztuk, a segment pakowany rośnie w tempie +34,9%.
Cinta Senese ChNP obejmuje 70 gospodarstw i 3165 certyfikowanych zwierząt — liczby te odzwierciedlają konsekwentne działania na rzecz ochrony ginącej rasy i rozbudowy łańcucha produkcji.
Toscano ChOG zrzesza blisko 8 tys. członków w całej Toskanii, a ponad 60% jego produkcji trafia na eksport — głównie do Niemiec, Francji, krajów nordyckich, USA i Japonii.
Terre di Siena ChNP, produkowane wyłącznie w prowincji Siena, reprezentuje 170 podmiotów łańcucha dostaw i jest obecne na europejskich konkursach branżowych oraz międzynarodowych programach promocyjnych. Produkty objęte oznaczeniami ChNP i ChOG trafiają dziś do konsumentów na całym świecie, odpowiadając na rosnące zainteresowanie żywnością o potwierdzonym pochodzeniu i wysokiej jakości. Polska pozostaje jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się rynków Europy Środkowej w segmencie produktów premium i regionalnych. Produkty ChNP i ChOG to jednak nie tylko gwarancja jakości — to zaproszenie do odkrycia miejsc, w których powstają.
Toskania oferuje możliwość bezpośredniego spotkania z tradycją: odwiedzenia tłoczni oliwy, mleczarni, gospodarstw hodowlanych i małych producentów, którzy od pokoleń pielęgnują lokalne rzemiosło. Kultura jedzenia i wina jest tu integralną częścią doświadczenia podróżniczego. Więcej informacji o toskańskich smakach i producentach dostępnych w regionie: visittuscany.com/en/interests/food-and-wine/ 27 maja w Warszawie odbyło się wyjątkowe spotkanie z udziałem włoskich konsorcjów, które stoją na straży toskańskiej tradycji kulinarnej. Swoje produkty zaprezentowali przedstawiciele sześciu toskańskich konsorcjów ochrony produktów certyfikowanych:
Consorzio Tutela Pecorino Toscano DOP https://www.pecorinotoscanodop.it
Consorzio Tutela Olio DOP Terre di Siena https://www.dopsiena.it
Consorzio Olio Toscano IGP https://www.oliotoscanoigp.it
Consorzio Prosciutto Toscano DOP https://www.prosciuttotoscano.com
Consorzio Cinta Senese DOP https://www.cintasenesedop.it
Consorzio Finocchiona IGP https://www.finocchionaigp.it
Spotkanie w Warsaw Presidential Hotel połączone z degustacją pokazało, że toskański system jakości nie opiera się na pojedynczych produktach, ale na wspólnych zasadach: kontroli pochodzenia, zgodności produkcji ze specyfikacją oraz silnym związku produktu z regionem. Dzięki temu oznaczenia ChNP i ChOG stanowią nie tylko formę ochrony tradycji, ale również nowoczesny model organizacji produkcji żywności i promocji regionalnej tożsamości. I ja tam byłam :) Zdjęcia z wydarzenia: Maksymilian Grela. Organizacja: Agencja Infinity i Camera di Commercio e dell'Industria Italiana in Polonia

Bim – bam. Rytmiczny, czysty jak kryształ dźwięk dzwonu wyrywa mnie z głębokiego snu.
- Gdzie ja jestem?
Z półmroku wyłania się skromny pokoik – nad wąskim łóżkiem, w którym leżę przykryta cienkim, wełnianym kocem i prześcieradłem wisi krzyż. Na bosaka, jeszcze częściowo w objęciach Morfeusza drepczę do łazienki i coś mi się dalej nie zgadza. To nie mój dom! Z kolejnym uderzeniem dzwonu mój mózg teleportuje się do rzeczywistości – znajduję się w północnych Włoszech, w Eremo San Giorgio. W tym klasztorze kamedułów zawieszonym wysoko na skale nad jeziorem Garda dałam się dobrowolnie zamknąć, aby wyciszyć się, odpocząć od „wrzasku” stresującej codzienności. Przez okienko ogarniam wzrokiem dachy mnisich domków, a w tle strzelające w górę cyprysy. Czeka mnie pięć dni wyjątkowo blisko raju. Wybrałam izolację dobrowolnie. Pomysł "chodził mi" po głowie już co najmniej od kilku lat, ale ciągle go odkładałam. Podczas Wigilii redakcyjnej National Geoographic niespodziewanie się skonkretyzował - naczelna Agnieszka Franus spytała mnie wprost: - Ania, nie napisałabyś takiej relacji z pobytu za murami klasztornymi?
Jasne! Zwłaszcza, że jestem osobą wierzącą, praktykującą, więc byłoby to dla mnie duchowe doładowanie akumulatorów.
I tak się stało. Po pół roku wylądowalam w miejscu absolutnie niezwykłym, co pokazują poniższe zdjęcia, począwszy od bramy wjazdowej do eremu: Uroda, a zarazem prostota natury po prostu mnie urzekły. Tak jak dzieło człowieka, który starał się jak najmniej w nią ingerować. U Kamedułów miałam możliwość na tyle zwolnić tempo, żeby dojrzeć również braci mniejszych przy pracy: Te schodki zapewne wymagają naprawy, ale czy to jest najważniejsze? Najważniejsze są "modlitwa i praca", obrabianie hektarów wiekowych sadów oliwkowych schodzących tarasami ku jezioru. A do roboty jest tylko 12 mnichów... Więcej na ten temat w moim artykule w najnowszym, bieżącym numerze National Geographic Traveler.