Bim – bam. Rytmiczny, czysty jak kryształ dźwięk dzwonu wyrywa mnie z głębokiego snu.
- Gdzie ja jestem?
Z półmroku wyłania się skromny pokoik – nad wąskim łóżkiem, w którym leżę przykryta cienkim, wełnianym kocem i prześcieradłem wisi krzyż. Na bosaka, jeszcze częściowo w objęciach Morfeusza drepczę do łazienki i coś mi się dalej nie zgadza. To nie mój dom! Z kolejnym uderzeniem dzwonu mój mózg teleportuje się do rzeczywistości – znajduję się w północnych Włoszech, w Eremo San Giorgio. W tym klasztorze kamedułów zawieszonym wysoko na skale nad jeziorem Garda dałam się dobrowolnie zamknąć, aby wyciszyć się, odpocząć od „wrzasku” stresującej codzienności. Przez okienko ogarniam wzrokiem dachy mnisich domków, a w tle strzelające w górę cyprysy. Czeka mnie pięć dni wyjątkowo blisko raju. Wybrałam izolację dobrowolnie. Pomysł "chodził mi" po głowie już co najmniej od kilku lat, ale ciągle go odkładałam. Podczas Wigilii redakcyjnej National Geoographic niespodziewanie się skonkretyzował - naczelna Agnieszka Franus spytała mnie wprost: - Ania, nie napisałabyś takiej relacji z pobytu za murami klasztornymi?
Jasne! Zwłaszcza, że jestem osobą wierzącą, praktykującą, więc byłoby to dla mnie duchowe doładowanie akumulatorów.
I tak się stało. Po pół roku wylądowalam w miejscu absolutnie niezwykłym, co pokazują poniższe zdjęcia, począwszy od bramy wjazdowej do eremu: Uroda, a zarazem prostota natury po prostu mnie urzekły. Tak jak dzieło człowieka, który starał się jak najmniej w nią ingerować. U Kamedułów miałam możliwość na tyle zwolnić tempo, żeby dojrzeć również braci mniejszych przy pracy: Te schodki zapewne wymagają naprawy, ale czy to jest najważniejsze? Najważniejsze są "modlitwa i praca", obrabianie hektarów wiekowych sadów oliwkowych schodzących tarasami ku jezioru. A do roboty jest tylko 12 mnichów... Więcej na ten temat w moim artykule w najnowszym, bieżącym numerze National Geographic Traveler.

Południowy Tyrol / Südtirol od lat kładzie nacisk na działania związane ze zrównoważonym rozwojem, zachęcając turystów do odwiedzania regionu poza szczytowym sezonem, w celu minimalizowania obciążenia dla środowiska naturalnego. Wprowadzając Etykietę Zrównoważonego Rozwoju, region postawił sobie za priorytet ochronę przyrody oraz zachowanie lokalnej kultury, promując ekologiczne praktyki w turystyce. Dzięki różnorodnym inicjatywom Południowy Tyrol wyznacza nowe standardy w turystyce, oparte na harmonijnym współdziałaniu człowieka z naturą. Podróżowanie poza sezonem przynosi korzyści dla lokalnej fauny i flory, wpływając pozytywnie na ich warunki. Dodatkowo, umożliwia turystom odkrywanie nowych obszarów w atmosferze spokoju, co skutkuje zdobywaniem bardziej autentycznych doświadczeń. Taki sposób podróżowania, nie tylko pozwala na uniknięcie tłumów, ale również przyczynia się do utrzymania równowagi ekologicznej w popularnych obszarach turystycznych, jakimi są np. Dolomity. Południowy Tyrol wprowadził specjalne oznaczenia dla lokalizacji turystycznych np. hoteli. Etykieta, zgodna z kryteriami Rady ds. Zrównoważonej Turystyki (GSTC), wyróżnia obiekty turystyczne i noclegowe, które aktywnie działają na rzecz zrównoważonej przyszłości. Trzy poziomy certyfikacji zapewniają, że międzynarodowe standardy ekoturystyki są nie tylko spełniane, ale również wyznaczają nowe wzorce działań. Uzyskanie tego rodzaju akredytacji świadczy o spełnieniu rygorystycznych międzynarodowych standardów w zakresie ochrony środowiska, społecznej odpowiedzialności i gospodarki lokalnej. Miejscami, które mogą pochwalić się tym odznaczeniem są Eggental/Val d'Ega, Seiser Alm/Alpe di Siusi, San Vigilio Dolomites, Ritten/Renon oraz Brixen/Bressanone, bedąc tym samym źródłem inspiracji dla innych regionów, które za cel stawiają sobie zrównoważoną turystykę. W Południowym Tyrolu większość obiektów noclegowych jest prowadzonych przez rodziny – od hoteli, przez apartamenty, po gospodarstwa agroturystyczne, które w swoich działaniach kierują się zasadami zrównoważonego rozwoju. Te przedsiębiorstwa nie tylko angażują się w ochronę przyrody, ale również aktywnie promują lokalną gospodarkę i dziedzictwo regionu – m.in. poprzez współpracę z lokalnymi producentami i dostawcami, organizację warsztatów rzemieślniczych oraz przygotowywanie posiłków na bazie regionalnych składników. Klienci mają do wyboru różnorodne miejsca zakwaterowania m.in. Klima Hotels, Vitalpina Hotels, Bio Hotels oraz gospodarstwa zrównoważone zrzeszone pod marką Roter Hahn. Te obiekty zapewniają nie tylko komfort, ale również umożliwiają gościom bezpośredni kontakt z naturą i lokalną społecznością, zachęcając do głębszego poznania tradycji, kuchni i niepowtarzalnego krajobrazu górskiego Południowego Tyrolu. Region, poza oferowaniem certyfikowanych obiektów noclegowych, zachęca do głębokiego zanurzenia się w kulturę i przyrodę poprzez innowacyjne programy i aktywności. Dla tych, którzy pragną spędzić czas w sposób zrównoważony i bliski naturze, Południowy Tyrol oferuje szereg inicjatyw, takich jak warsztaty ziołowe, gdzie uczestnicy zyskują wiedzę o leczniczych właściwościach lokalnej flory, kąpiele leśne zapewniające głęboki relaks i medytację w cieniu alpejskich drzew, czy też sesje medytacji w otoczeniu majestatycznych gór, które pomagają w odnalezieniu wewnętrznej równowagi i spokoju. Dodatkowo, programy edukacyjne na temat ochrony przyrody i kultury, oprócz promocji świadomego podróżowania, wprowadzają odwiedzających w bogaty świat lokalnych tradycji. Te wyjątkowe doświadczenia nie tylko urozmaicają pobyt w Południowym Tyrolu, ale również inspirują do przyjęcia bardziej świadomego i szanującego środowisko sposobu życia, pokazując, jak ważna jest harmonia między człowiekiem a naturą. Brixen/Bressanone, położone w sercu Południowego Tyrolu, to miejsce, które może pochwalić się wysoką oceną działań na rzecz zrównoważonego rozwoju. Flagowym przykładem jest odpowiedzialne podejście do zasobów wody. Miasto wprowadziło w całej okolicy, także na szlakach, liczne punkty/fontanny z darmową wodą do picia. Jednocześnie namawia turystów do korzystanie z bidonów wielokrotnego użytku i korzystania z dostępnych publicznie źródełek z najczystszą górską wodą, nazywaną przez mieszkańców "niebieskim złotem". Południowy Tyrol charakteryzuje się dobrze rozwiniętą siecią komunikacji publicznej, oferującą liczne połączenia kolejowe i autobusowe. Łączą one ze sobą nie tylko różne miejscowości, ale także umożliwiają dostęp do atrakcji turystycznych, takich jak punkty startowe szlaków turystycznych. Dużym benefitem dla osób podróżujących bez auta jest darmowa karta Mobil, którą można odebrać w obiektach noclegowych, należących do programu Südtirol Guest Pass (większość zakwaterowań oferuje takie rozwiązanie). Uprawnia ona do nieograniczonych przejazdów środkami transportu publicznego w całym regionie. Dostępna jest też karta Bikemobil, która dodatkowo umożliwia korzystanie z wypożyczalni rowerów. Południowy Tyrol to również idealne miejsce dla entuzjastów nowoczesnych technologii. Region oferuje wyjątkową formę zwiedzania regionu jaką jest e-mobilność. Ta zielona alternatywa transportu pozwala na eksplorację malowniczych zakątków Południowego Tyrolu z minimalnym wpływem na środowisko. Podczas wycieczek rowerami, w tym również elektrycznymi, wśród szlaków winnych można nie tylko doświadczyć bliskości natury, ale również niezapomnianych widoków, łącząc aktywność fizyczną z poznawaniem lokalnej kultury winiarskiej.Tych, którzy cenią sobie głęboki relaks, wyciszenie oraz przebywanie wśród natury z pewnością zainteresuje program “Gsund bleibm!” u podnóża wodospadu Partschins. Opiera się on na 4 filarach: naturze, ruchu, świadomości i odżywianiu. Jest to idealny rodzaj wypoczynku dla osób, które chcą zadbać o swoje zdrowie, zmienić swój dotychczasowy tryb życia, czy też – po prostu – zrobić dla siebie coś dobrego. Unikalne i różnorodne aktywności, od medytacji przez zajęcia jogi aż po kąpiele leśne, pomogą zwiększyć dobrostan nie tylko fizycznego, jak i emocjonalnego. (Zdjęcia: FBSud Tirol Alto Adige South Tirol, FB Bio Hotel Brusago Vital & Wellness, FB Roter Hahn)

Dziś będzie inaczej. Jestem ciekawa Waszej opinii. Mnie te obrazy zafascynowały. Namalował je włoski artysta współczesny Matteo Ciampica, urodzony w Perugii w 1975 r. I te cyprysy właśnie, będące leitmotivem, motywem przewodnim cyklu Afonia są jedynym odwołaniem się do rodzinnej ziemi. Bo cyprysy to Umbria (choć kojarzone są z Toskanią - vide gros widokówek).


 Afonia to bezgłos, zanik głosu, niemożność jego wydobycia spowodowany nie tylko czy raczej nie zawsze przyczynami medycznymi, ale nierzadko wskutek jakiegoś silnego wstrząsu psychicznego. Marco Ciampica nazwał tak swój cały cykl realizowany od dekady.


Dlaczego? Co chciał przez to wyrazić? Z jakiego powodu sięga cały czas po ten sam motyw, a jednak za każdym razem przedstawia go w innym świetle, kolorystyce, nawet technice? Jestem bardzo ciekawa Waszej interpretacji, opinii, refleksji... Czekam na nie, zapraszam do dyskusji - te obrazy stwarzają dużo możliwości do puszczenia wodzy wyobraźni, skojarzeń, odwołań - może do filozofii antycznej, może do Kanta, a może zupełnie czegoś innego?


Studio artysty znajduje się w Castel Rigone, które administracyjne przynależy do znanej, turystycznej miejscowości nad jez. Trazymeńskim - Passignano sul Trasimeno. Można je zwiedzać, wcześniej naturalnie kontaktując się z malarzem mailem matteociampica.pictor@gmail.com. Jest też opcja kontaktu poprzez jego stronę https://matteociampica.onweb.it/it/contatti, gdzie są też kontakty telefoniczne. Artysta sam oprowadzi nas po swoim studio. Zainteresowani nabędą na miejscu jego obrazy, które już znalazły wielu prywatnych amatorów we Włoszech.

Wielbłądki z Dubaju