Nie zdawałam sobie sprawy, że Włosi są autorami tak wielu wynalazków. Oto wybrane z nich: 1) Prototyp telefonu - aparatu do komunikacji, za pomocą którego jego autor, Antonio Meucci (1808 - 1889) mógł rozmawiać między piwnicą a I piętrem swojego domu. Urodzony we Florencji, z powodów politycznych musiał emigrować za ocenach najpierw osiadając na Kubie, gdzie w 1857 r. wymyślił swój "telefotron", a potem w USA, gdzie zarabiał na życie jako właściciel małego zakładu produkującego parafinowe świece. Co ciekawe, przed 20 lat jego współnikiem był... Giuseppe Garibaldi. Jak wiadomo, powszechnie wynalazcą telefonu uznawany jest Alexander Graham Bell. Obaj panowie walczyli ze sobą w sądzie - Meucci z powodów finansowych nie zdołał opatentować swojego telefonu (opłacił jedynie patent czasowy, który ekspirował), posądzal też Bella, że ukradł jego pomysł. W rezultacie sąd uznał, że Meucci jest wynalazcą telefonu mechanicznego, a jego rywal - telefonu elektrycznego. Jednak wszystkie splendory spadły na tego ostatniego. Włosi jednak dalej utrzymują, że to Meucci wynalazł telefon - bohaterowie znanych, włoskich filmów jak "Ojciec chrzestny III" czy "Rodzina Soprano" wspominają o tym fakcie: 2) Automatyczny ekspres do kawy - ma kilku ojców. Pierwszym jest Angelo Moriondo, właściciel "American Bar" w Turynie, gdzie swoim klientom podał po raz pierwszy kawę z takiej "maszynerii" już w 1884 r., a wynalazek opatentował. Drugi ekspres do kawy ekspresso, będący ulepszoną wersją prototypu Moriondo opatentował w 1901 r. Luigi Bezzera w Mediolanie. Załozony wówczas zakład produkcji seryjnej działa do dziś - cały czas po egidą rodziny Bezzera Poniżej prezentowany model, wzorowany na tym z czasów Belle Epoque można teraz kupić: Te bardziej kojarzone z Włochami to naturalnie skrzypce autorstwa Andrei Amatiego (1500 r.), radio Giuglielma Marconiego (1897), pizza Margherita czy Nutella Ferrero (1964). c.d.n. Zdjęcia: Wikipedia, Bezzera

Czarna, jedwabna koszula kryjąca wydatny brzuch. Czarne spodnie, sygnet, łańcuch na szyi i włosy na brylantynę zaczesane do tyłu. Istny Ojciec Chrzestny - pomyślałam, a ze mną cała, rozśpiewana grupa PSTravel, gdy dojechaliśmy do hotelu Trieste w Andorze na zachodnim wybrzeżu liguryjskim. A tym czasem był to właściciel obiektu witający nas w progu pełnym uśmiechem i otwartymi ramionami, w które zaraz wpadłam, mimo, że dotąd się nie znaliśmy.


Hotel niby położony tuż przy głównej jednopasmówce oplatającej urokliwe, pełne zieleni i słonecznych, niewysokich domków, miasteczko, ale niewiele przejeżdża tu aut. Hotel znajduje się bowiem na drugim krańcu, na tyle daleko od centrum, aby było spokojnie i na tyle blisko, aby w kwadrans minut dotrzeć na główny, nadmorski deptak.


Trzygwiazdkowy, oferuje większości pokoi z widokiem na liguryjski akwen połyskujący błękitem i stalą dużo poniżej, a pnąca się w górę skarpa to w istocie jeden, pachnący gaj-ogród. Moi podopieczni zaraz zainstalowali się w pokojach z widokiem, zaopatrzonych w większości w balkony. Ja ten widok mam, gdy wychylę się bardziej przez okno (najlepsze lokum są dla grupy, wiadomo), ale szum fal jest niemal ogłuszający i "lula" mnie do snu. W przepastnym łożu nie marznę, bo właściciel - pół Kalabryjczyk (już nie dziwię się jego wyglądowi), zafundował wszystkim gościom ciepłe koce, a i narzuta daje dodatkowe ciepło, zaś niedawno wymienione materace pozwalają odpocząć kręgosłupowi. Je się tu pysznie i aż za dużo. Śniadania zaskakująco obfite jak na trzy gwiazdki - z wędlinami, serem, kilkoma rodzajami focacci, czyli liguryjskiego specjału, a także kruchutką crostatą, półkruchym ciastem z domową marmoladą.


Szef piecze ją sam, podobnie jak we własnej osobie przygotowuje pasty (wczorajsza Alla Norma, sycylijska z pomidorami i bakłażanem to było mistrzostwo świata) i mięsa (eskalopki cielęce zapieczone z papryką muszę w domu powtórzyć, o ile dostanę takie mięso).


Dobrze nam się tu wypoczywa - grupa ma dwa dni pauzy w intensywnym programie zwiedzania.


Zaczęliśmy w niedzielę od Wenecji, w poniedziałek oglądaliśmy Florencję i wpadliśmy na "deser" do Pizy, przedwczoraj żeglowaliśmy po morzu Tyrreńskim od Rapallo do Portofino, degustując lokalne przysmaki: pesto - sos z bazylii przyrządzony na naszych oczach ze świeżych ziół, oliwę, octy balsamiczne i naturalnie wino.



Jutro czekają nas Monako i Monte Carlo oraz San Remo, a kończymy w mieście Romea i Julii.