Rzym został założony przez Romulusa 21 kwietnia 753 r. po tym, jak zamordował swojego brata, Remusa. Ta data narodzin Wiecznego Miasta została zaakceptowana przez większość antycznych historyków, a zaproponował ją jeden z najbardziej wykształconych Rzymian, legat, pretor, dowódca wojsk Pompejusza w Hiszpanii, Marek Terencjusz Warron (116-27 r. p.n.e.). Obliczył ją przy pomocy wybitnego astrologa i matematyka Lucjusza Tariutiusza Firmanusa, który dokonał stosownych kalkulacji kierując się układem gwiazd w czasie narodzin Romulusa i założenia miasta nad Tybrem. Ustalenia Warrona stały się podstawą rzymskiej chronologii - ab urbe condita, liczenia lat od założenia Rzymu.
Co roku Wieczne Miasto hucznie obchodzi kolejne anniversario, a uroczystości rozpoczęły się już w sobotę 19 kwietnia. Wszystkich odwiedzających stolicę Włoch w tych dniach zachęcam do udziału w zabawie. 21 kwietnia o 17.30 na znanych placach Rzymu będzie można podziwiać występy grup muzycznych... służb mundurowych. I tak na Schodach Hiszpańskich zagra Band Włoskiej Armii Lądowej, na Placu Kapitolińskim zaprezentuje się grupa policji rzymskiej, na Piazza San Silvestro zobaczymy koncert w wykonaniu orkiestry Włoskiej Marynarski Wojennej, a na Piazza Pia - dadzą myzyczny popis lotnicy wojskowi. Na tym nie koniec. Warto zajrzeć na Piazza San Lorenzo in Lucina aby posłuchać występów karabinierów, na Piazza di Pietra - policji i na Piazza di S. Ignazio - koncertu służby więziennej! https://culture.roma.it/2779-natale-di-roma/ Przewidziano też przedstawienia z udziałem grup rekonstrukcyjnych w antycznej części miasta. Ponadto wstępy do części muzeów, w tym Muzeów Kapitolińskich będą gratis.

Za moich czasów na szkołę mówiło się „buda". Czy teraz też? Moją "budą" była Szkoła Muzyczna I i II st. im. Karola Szymanowskiego, dziś znana jako Zespół Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. Karola Szymanowskiego. Położona jest na Żoliborzu w wyjątkowo malowniczym miejscu, bo na skarpie nad Wisłostradą, a za nią rozciągają się hektary Cytadeli, owianej u schyłku PRL raczej złą sławą, bo grasowali w niej „zboczeńcy". Podobnie zresztą, jak w Parku Żeromskiego. Oba te zielone tereny były wówczas dramatycznie zapuszczone. Bezwstydnicy (słowo pedofil wtedy nie istniało jeszcze w uzusie) kryli się w nich za drzewami i gdy widzieli jakąś kobietę, odsłaniali „wdzięki". Sporo tego wtedy było. A jeszcze wcześniej po ulicach miała krążyć legendarna „czarna Wołga" i ponoć porywać dzieci. Takimi też jeździli partyjni kacykowie... Na Krasińskiego spędziłam długie lata - od pierwszej klasy podstawówki do matury. To był taki „kombinat", dwa w jednym, "wash and go", czyli nauka przedmiotów ogólnokształcących połączona z edukacją muzyczną. Trudne do pogodzenia, ale dawaliśmy radę, spędzając w „budzie" długie godziny. Rano uczyliśmy się polaka, matmy, „gegry" itd., po południu był czas na indywidualne lekcje muzyki, czyli instrumentu, a właściwie dwóch: głównego i dodatkowego (czyli na przykład trąbki i fortepianu, który o ile nie był głównym, to właśnie był dodatkowym – tylko pianiści nie mieli drugiego instrumentu, bo ich kształcono na drugich Chopinów). Poza tym, w liceum dodatkowo mieliśmy chór albo orkiestrę. Moja klasa... nasza klasa była „odjazdowa". Malutka, licząca zaledwie 18 osób, ale ileż osobowości i talentów! Nie podam tu nazwisk, bo mnie nikt do tego nie upoważnił, poza jednym, gdyż dziś jest to już uznany artysta, a wiec osoba publiczna. Do nas chodził bowiem Tytus Wojnowicz, już wtedy wybitny oboista. Nosił niemal zawsze wojskowe porcięta, a przez okulary ogarniał świat, w tym nas z życzliwym przymrużeniem oka. To on był autorem części ksywek, jakie nosiliśmy. Na przykład "Szczota" vel "Szczotencja" zawdzięczała swoją gęstej, równo obciętej blond grzywce. "Szczotę" uwielbialiśmy za poczucie humoru i kolor, jaki wnosiła w szaro-burą, PRL-wską rzeczywistość. Jej ojciec, emigrant mieszkający "za wodą" przysyłał córce barwne, śliczne ubrania, które nosiła z nieudawaną nonszalancją – nikt jej tych ciuchów nie zazdrościł! "Polakófa" pilnowała czasu lekcji. Niemal co do sekundy. Gdy woźnemu zdarzyło się zaspać, wychodziła z klasy (zabierając po drodze neseser, czyli walizeczkę Tomka) i sama dzwoniła na przerwę. Szarmancki Marek uczył innych kolegów traktowania nas z szacunkiem, więc czułyśmy się jak damy, przepuszczane jako pierwsze w drzwiach do klasy. Przerwy międzylekcyjne to był nasz czas. Tomcio, odziany w góralski sweter (z tych, co to podobno w Zakopcu sprzedawali z dodatkiem waty) siadał do rozklekotanego, rozstrojonego „piana" i dawał po klawiszach. Przeważnie były to jego kompozycje. My ruszaliśmy w tany. Najlepsza była Iwoneczka, talentem komediowym przypominająca Ćwikłę, która komicznie drobiąc kręciła bioderkami w rytm starego przeboju Koterbskiej, Parasolki. Takie spektakle zawsze dawała, kiedy lało. Wówczas pod tablicą suszyły się nasze parasole, a ona brała jeden z nich i kokieteryjnie kręcąc na ramieniu, śpiewała. I wtedy do klasy wpadał „Bąbel", nasz matematyk z krzykiem, że hałas, że niszczymy instrument. Patrzyliśmy na niego z lekką ironią, bo przecież nam, (prawie) muzykom wydawało się, że możemy więcej. A Tomek był wszak w ferworze twórczym! Z matmy byliśmy wszyscy solidarnie... tępi. Na ostatnim zaliczeniu przed dopuszczeniem do matury było aż 10 dwój na 18 osób, a najlepszy stopień to 3+. Nie pytajcie, jak sobie poradziliśmy na egzaminie dojrzałości, ale wtedy średnia była znacznie wyższa i żadnej „gały"! Z „Bablem" walczyliśmy przy każdej sposobności. Pamiętam scenę, kiedy zobaczył, że przykleiliśmy orzełkowi na herbie koronę. Polskie godło wisiało wysoko, nad tablicą. - Ty zdejmiesz – wskazał na Tytusa, a może na siedzącego obok Tarpana, genialnego skrzypka, który z oboistą stworzył niezapomniany tandem komentujący (na głos) w piekielnie inteligentny sposób mniej poważanych belfrów. – Ja? My? – Tytus grzecznie wstał, górując wzrostem nad małym, krąglutkim matematykiem. – Nie..., te krzesełka, na których siedzimy są kruche, jeszcze złamię rączkę... Matematyk na takie dictum odpuścił, bo w szkole priorytetem były nasze kończyny górne, chuchano na nie i dmuchano do tego stopnia, że w podstawówce ćwiczyła z nami wychowawczyni, wykonując przysiady w wąskiej spódnicy, a w liceum nie mieliśmy gimnastyki wcale, zaś uprawianie sportów było "niewzakazane"! Teraz bardzo się to zmieniło - szkoła dysponuje w pełni wyposażoną w sprzęty salą gimnastyczną (brawo dyrekcja!). Wracając zaś do matematyka - po latach, gdy wróciłam do liceum na staż nauczycielski on jeden wykazał się życzliwością i pomógł mi poczuć się lepiej po tej jakże nowej dla mnie, drugiej stronie, czyli w roli belfrzycy. Do tego stopnia, że bawiłam się z "młodzieżą" na studniówce odziana w jakże modny wtedy sweter zrobiony z fragmentów starych, znoszonych szetlandów (znak czasów!): Pod koniec liceum tworzyły się pary. Byliśmy grzeczni – trzymaliśmy się za rączki, patrzyliśmy czule w oczka i... całowaliśmy się, chowając w przepastnych szafach na instrumenty, które stały na korytarzach. Towarzyszyły nam, nie zawsze romantyczne dźwięki (w zależności od repertuaru) muzyki biegnące ze szkolnych... kibli. Szkoła cierpiała na chroniczny brak sal do ćwiczeń, więc „rozgrywaliśmy się" w WC-ach. Śmierdziało tam sakramencko z muszli klozetowych, bo drzwi od kabin były powyrywane, a nikt w tedy nikt nawet nie śnił o czymś takim, jak odwaniacz czy chociaż płyn do toalet. To był czas pustych półek, kwintesencja dogorywającego systemu, który tylko na sztandarach był najlepszy na świecie. Kibli zresztą też brakowało, zwłaszcza od kiedy jeden dyrekcja kazała zburzyć (dosłownie, kilofami!) za karę, że uczniowie urządzili w nim palarnię. Swoją drogą ciekawe metody wychowawcze! W liceum obowiązkowy był udział w chórze lub orkiestrze. Obydwoma „zawiadywała" „Marchwica", której wszyscy się bali. Miała niekonwencjonalne metody i pomysły. W stanie wojennym uparła się, aby nasza szkoła wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Chórów w Międzyzdrojach, więc wsiadła do pociągu z 60 licealistami i pojechała z nami na drugi koniec Polski. Obowiązywał zakaz zgromadzeń, który miejscowe władze uchyliły tylko w sali koncertowej, gdzie wszyscy ćwiczyli. Jednak „Marchwica" pewnego dnia stwierdziła, że na jednym ze skrzyżowań (takich bardzo pobocznych, bez ruchu) jest genialna akustyka, więc nas ustawiła, podniosła batutę i zaśpiewaliśmy „Pieśń do Bałtyku", która zaczyna się od słów" Wolności słońce pieści lazur". Szybko przyjechała milicja. Samochód stanął za plecami Marchwicy, a ona nic, dalej machała pałeczką, zaś my darliśmy się na całe gardła w jakimś poczuciu małego zwycięstwa. Bo rzeczywiście MO odjechało. Wygraliśmy wtedy ten konkurs, smarkacze, pokonując dorosłe, w tym zawodowe chóry! Na orkiestrze „Marchwica" potrafiła wywalić za drzwi tych, co nie przygotowali się na próby okraszając „akcję" kilkoma mocnymi słowami, w których nie przebierała. Jednak efekty miała – nasz koncert abiturientów w Sali Koncertowej Filharmonii Narodowej okazał się rewelacyjny. Orkiestrę zaś emocje tak poniosły, że znacznie szybciej zagraliśmy „Bajkę" Moniuszki, choć jej tempo i w oryginale było szybkie. Prawdziwa „jazda bez trzymanki". Teraz bohaterka tej części felietonu uczy w Akademii Muzycznej i nadal jest genialna... Na studniówce poloneza tańczyłyśmy wszystkie w długich, czarnych spódnicach, a panowie w garniturach – to był nasz strój galowy w liceum na koncertach chóru i orkiestry. Potem zaś daliśmy przedstawienie – scenariusz naszego autorstwa opowiadał o koszmarnych snach maturzysty w noc poprzedzającą egzamin dojrzałości. Nową muzykę do piosenek z Kubusia Puchatka napisał oczywiście Tomcio. Ja miałam na sobie tunikę w kolorze morskiej wody, wypożyczoną z Teatru Narodowego, który wkrótce spłonął. Matura. Co tam zwykła matura, banał! Nasza, w muzycznej zaczynała się już chyba w styczniu. Wtedy trzeba było zdać egzamin półroczny, tzw. techniczny z instrumentu głównego, dwa miesiące później przypadała matura z przedmiotów zawodowych: historii muzyki i kształcenia słuchu, w kwietniu egzamin końcowy z instrumentu głównego (ostatni z dodatkowego zaliczaliśmy w III liceum) ... Gdy dojechaliśmy do majowej matury, czuliśmy się po prostu „wypluci". Ach, nasza kochana wychowawczyni – „Angielka" pani Hania. Prawdziwa bohaterka, która niestrudzenie chodziła po sali i brzuchem w ośmiomiesięcznej ciąży osłaniała tych, co akurat, ujmijmy to „potrzebowali dodatkowego wsparcia". Koszmar maturzysty ze szkolnego przedstawienia się nie spełnił, wszyscy zdaliśmy! Często za cel spacerów po "moim" Żoliborzu obieram właśnie moją "budę". Odnowiona, z dachem lśniącym czerwoną dachówką, pięknie otynkowanymi ścianami, ogrodzona, z placem zabaw w miejsce klepiska, jakie pamiętam z dawnych czasów (na starszym zdjęciu, jakie publikuję jest jeszcze owo klepisko) jest dowodem na to, że to placówka na wysokim poziomie. Świadczy zresztą o tym piękna strona internetowa i FB, z której dowiadujemy się, że dzieci i młodzież biorą udział w rozmaitych konkursach, a dyrekcja i grono pedagogiczne mają pomysł na jak najlepsze nauczanie. To już nie buda, to szkoła. Ale wspomnienie tej mojej dawnej, dramatycznie niedofinansowanej, po prostu bidnej i przaśnej zawsze powoduje, że mi się "oczy pocą".

Już jutro czyli w piątek 27 czerwca rozpoczynają się 14. Ogrody Muzyczne Evviva l’arte .Gościem Honorowym tegorocznego festiwalu będą Włochy, które dnia 1 lipca 2014 roku obejmują Prezydencję w Unii Europejskiej. „Włoskie” Ogrody Muzyczne w Warszawie, to największe opery i najsłynniejsze prezentacje baletowe, umiejętne łączenie świata muzyki klasycznej z muzyką lekką, wydarzenia i projekcje filmów opowiadających o typowej włoskiej radości życia i wiele, wiele innych ważnych muzycznych i artystycznych tematów.Ideą naczelną festiwalu jest prezentowanie zjawisk oryginalnych, mało znanych w Polsce. O związkach polskiej kultury z kulturą Włoch będą mówili goście festiwalu, znakomici polscy pisarze, artyści i podróżnicy. Festiwal Ogrody Muzyczne to jednak jak zwykle i przede wszystkim: opera, balet, film, koncerty i widowiska muzyczne, czyli po prostu… dobra muzyka: na żywo i na ekranie. W repertuarze operowym 14. Ogrodów znajdą się dzieła Pietra Mascagniego, Giacoma Pucciniego, Gioacchina Rossiniego. ‘Cavalleria rusticana’ Mascagniego – sycylijska wioska, ciepły czas Wielkanocy, wino i pojedynki – żywiołowość charakteru Włochów. ‘Tosca’ Pucciniego – podobnież werystyczna opera o kolejach życia ludzkiego. ‘Turek we Włoszech’ Rossiniego – humor inspirowany Neapolem, pasja miłości, pasja do trunków, pasja życia. Będzie to transmisja z najpoważniejszego w Europie festiwalu operowego w Aix-en-Provence. Na końcu bajkowość historii ‘Kopciuszka’ według Rossiniego – któż z nas nie chciałby szczęśliwych zakończeń. Prezentowana w roku 2013 pozycja ta została uznana głosami widzów najciekawsza projekcja festiwalu i otrzymała w plebiscycie publiczności nagrodę Złotej Konewki, której wręczenie znanemu producentowi włoskiemu  Andrei Andermannowi będzie miało miejsce w czasie tegorocznej edycji.  Ogrody Muzyczne, to także ważne i istotne projekcje filmów. Filmy w tym roku mają nie tylko tematykę muzyczną, ale sięgają nieco głębiej – do istoty charakteru włoskiego. Filmy dokumentalne o rejonach i miastach włoskich: o Portofino, opiewanym przez Magdę Umer, Sławę Przybylską czy Katarzynę Groniec, filmy o urodzie Toskanii, o romantyczności Włoch... ‘Historia wielkiej orkiestry – Accademia Nazionale di Santa Cecilia’, to film o najstarszej akademii-instytucji na świecie. Założona w XVI wieku akademia muzyczna do dnia dzisiejszego prowadzi ożywioną działalność i nie spoczywa na laurach – rozwija się i przyciąga nowościami kolejne pokolenia. Opowiadać o niej będzie znakomita postać światowej opery - Antonio Pappano. Na uwagę zasługuje film muzyczny Lang Lang przedstawia Herbie Hancocka – gdzie Herbie Hancock niemalże wyskakuje z tortu na urodzinach Lang Langa. ‘Pavarotti – głos stuleci’ jest doskonałym przykładem na połączenie świata klasycznego ze światem rozrywkowym, w filmie zobaczymy duety Luciana Pavarottiego, serca włoskiej pieśni, wraz z sercami światowej rozrywki: Stingiem, Bono, czy Erikiem Claptonem. Również świetny Bobby McFerrin zostanie wspomniany w filmie z ukraińskiego Alfa Jazz Festival i wprowadzi nas w świat emocji programem koncertu ‘SpiritYouAll’. Bloody Daughter Martha Argerich, film dokumentalny – portret  wielkiej pianistki w reżyserii jej córki. I wreszcie ‘Włochy – kochaj albo rzuć’… w tych słowach zawiera się sens kultury włoskiej. Ażeby dobrze ją zrozumieć i poznać  - zapraszamy na film. Warto wspomnieć, że od wielu lat repertuar filmowy i operowy festiwalu dobiera dla Ogrodów Barbara Pietkiewicz – Dyrektor Programowy  Festiwalu. Evviva l’arte! Tegoroczna edycja Ogrodów nie mogłaby obyć się bez wyjątkowych spektakli baletowych i widowisk muzycznych, których w tej edycji znajdzie się kilka. Są wśród nich: ‘Śpiąca królewna’ w inscenizacji Matthew Bourne’a, który uczcił choreografią 25. urodziny swojego zespołu. Zobaczymy tam zarówno klasyczną opowieść o drzemiącej 100 lat królewnie, ale także postaci z bajek Charlesa Perraulta. ‘Rojo Tango’ – gratka dla tych, którzy lubią pogranicza artystyczne: światowej sławy baryton Erwin Schrott wkrada się w świat pojedynków ulicznych, kocich kroków tanga Piazzoli i zmysłowości rumby Jobima. Wspaniałe przedstawienie emocjonalnej muzyki tanecznej głosem rodem z opery. I wreszcie ‘Sen nocy letniej’, według pomysłu polskiej choreograf Isadory Weiss, która będzie gościem specjalnym projekcji. Kostiumy Gosi Baczyńskiej, muzyka Gorana Bregovica. Evviva l’arte!Warto podkreślić, że od lat rolę dyrektora muzycznego Ogrodów pełni wybitny polski kompozytor współczesny Zygmunt Krauze. Inauguracja Festiwalu odbędzie się pod znakiem pór roku. W specjalnym wydarzeniu inauguracyjnym, usłyszymy m.in. wzbudzające ostatnio powszechne zainteresowanie ‘The Four Seasons Recomposed’ Maxa Richtera. Klasyczny utwór, przełamujący wszelkie bariery. Tutaj odkryty na nowo (polska premiera). Gustownie przekomponowana wersja dzieła mistrza Vivaldiego, bez przesad i świętokradztwa. Wykonania utworu podejmie się wyśmienity skrzypek młodego polskiego pokolenia, Janusz Wawrowski oraz utytułowana wieloma nagrodami polska orkiestra kameralna AUKSO i dyrygent Marek Moś. Wydarzeniem specjalnym będzie również koncert 30 czerwca – Giovanni Sollima i Orchestra Popolare. Artyści są oklaskiwani na wielu międzynarodowych festiwalach, na których organizatorzy nie boją się łączyć tradycji ze światem współczesnym. W tym roku zaprezentują wystrzałowy program La Notte della Taranta – program z największego włoskiego festiwalu muzycznego o tym samym tytule, który w Europie traktowany jest jako jedno z najważniejszych wydarzeń promujących muzykę tradycyjną. Na festiwalu usłyszymy również koncert z cyklu ‘Mistrz i Uczeń’ - chwytające za serca wykonania duetów włoskiego kompozytora Luciano Berio. Wykonają je nauczyciele i uczniowie warszawskich i podwarszawskich szkół muzycznych I i II stopnia. Koncertem specjalnym będzie wydarzenie zorganizowane z okazji uczczenia 40-lecia zainstalowania zegara na Wieży Zegarowej Zamku Królewskiego – wykonany zostanie ‘Kwartet na koniec czasu’ Oliviera Messiaena.  Dyrektor generalny Festiwalu, Ryszard Kubiak, który jest inicjatorem, pomysłodawcą i głównym realizatorem festiwalu, od czternastu już lat niezłomnie propaguje idee letniego salonu muzycznego dla warszawiaków i nie tylko dla nich. Ogrody Muzyczne rokrocznie przyciągają kilkadziesiąt tysięcy osób i są wytchnieniem dla mieszkańców, po całym sezonie ciężkiej pracy. Ryszard Kubiak, niestrudzony animator kultury, zaprasza wszystkich na tegoroczne wydarzenia. L’appetito vien mangiando – po pierwszym koncercie każdy widz będzie z niecierpliwością czekał na kolejne wydarzenie.  Organizatorem Festiwalu jest Fundacja Ogrody Muzyczne, jego Gospodarzem – Zamek Królewski w Warszawie a Współorganizatorem – Stołeczna Estrada. Gość Honorowy to Włochy, reprezentowane  przez:  Ambasadę Włoską i Włoski Instytut Kultury. Patronat medialny objęła grupa Agora: Gazeta Wyborcza, Gazeta.pl, dziennik Metro, radio TOK.fm. Projekt został dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta Stołecznego Warszawy, przy finansowym wsparciu naszych partnerów: Fundacji Sahakian, PKP Intercity, Fererro Polska, Salini Polska, No Limit, Astaldi.  Więcej informacji: www.ogrodymuzyczne.pl