- Marzeniem praktycznie każdego Słowaka jest zobaczenie Gdańska, „magicznego” miasta nad morzem, którego my nie mamy, z fascynującą historią jednego z najważniejszych ośrodków Hanzy. Wielka szkoda, że nie ma już połączenia Eurolotu, przenoszącego gdańszczan w godzinę znad morza w Tatry i Słowaków nad Bałtyk - mówi Ján Bošnovič, dyrektor Narodowego Centrum Turystyki Słowackiej w Polsce. Bardzo polecam mój wywiad w Aktualnościach Turystycznych POT
https://www.aktualnosciturystyczne.pl/produkt-turystyczny/polska-jest-dla-slowakow-dobra-marka

 

Prom przybywa do Bergen krótko po południu. Terminal promowy Fjord Line znajduje się opodal centrum. Po zakwaterowaniu, lepiej niezwłocznie ruszyć na zwiedzanie. Zacznijmy od Det Hanseatiske Museum og Schøtstuene, czyli Muzeum Hanzeatyckiego (bilet 150 / 100 NOK w zależności od sezonu). Miejsce niezwykłe, bowiem muzeum mieści się w pochodzącym z 1703 roku kupieckim budynku. W środku oryginale komnaty i sprzęty. Krzywe ściany, nierówne, skrzypiące podłogi – widać, że drewno pracuje tu od ponad trzech wieków. Dom służył jako kantor, skład i miejsce zakwaterowania. W złotych czasach Hanzy w Bergen handlowano wieloma produktami, ale numerem jeden były pochodzące z Lofotów sztokfisze i klipfisze – przybywano tu po nie z całej Europy.

Jeśli pogoda pozwoli, wybierzmy się w góry. Bergen leży u stóp aż siedmiu. Możemy się pokusić o okrężny spacer ze szczytu Ulriken do Fløyen – łącznie 13 kilometrów, jakieś cztery godziny nieśpiesznej wędrówki. Na Ulriken wjedziemy kolejką linową Ulriksbanen (100 NOK w jedną stronę), by z wysokości 643 m n.p.m. podziwiać najpiękniejszą panoramę Bergen. 



Gdy dotrzemy do Fløyen, z efektownego tarasu widokowego możemy po raz wtóry oglądać Bergen, tym razem z wysokości około 320 m n.p.m. Ostatnim etapem jest zjazd do centrum wagonikiem Fløibanen – kolejki linowo-terenowej (45 NOK w jedną stronę) lub piesze zejście za 0 NOK. Powrót z Bergen tanimi liniami lotniczymi bezpośrednio do pięciu miast w Polsce (Źródło Pawlik PR, zdjęcia Visitnorway).
Przy okazji, o Norwegii i Bergen piszę w moim bestsellerowych przewodniku "Europa za pół ceny" (wyd. National Geographic, 20 krajów w pigułce i mnóstwo linków do użytecznych stron - można kupic z dedykacją bezpośrednio ode mnie: a.klossowska@wp.pl)

Brak tablic informujących o atrakcjach danego miejsca to, przykro stwierdzić smutny standard. Nie potrafimy się w Polsce chwalić, że mamy coś ciekawego, wartego zobaczenia. Prawdopodobnie w grę wchodzą koszty- wystawienie takiej tablicy przy drodze głównej kosztuje. Ale jeśli się już decydujemy na uruchomienie takie atrakcji, to ją, to diabełka, REKLAMUJMY! Zarobimy więcej, bo strona w Internecie i obecność na "fejsie" nie wystarczą.


Tak jest właśnie w przypadku Skansenu Miniatur Szlaku Piastowskiego w Pobiedziskach. To niewielka miejscowość między Poznaniem a Gnieznem, przy trasie nr 5 (E261).


Ale jadący tą szosą wcale nie wiedzą, że ta miejscowość kryje ciekawą propozycję turystyczną. Praktycznie do samego wjazdu na parking, nieco z zaskoczenia zresztą, nie wiemy, dokąd jedziemy.


Po przyjeździe kolejna "skucha" - oto przy skansenie jest tylko jedna toaleta, w dodatku płatna. I znów głupia oszczędność, bo miejsce nastawione jest przede wszystkim na grupy dzieci z podstawówki "przerabiające" Piastów w szkole.


A zatem po wyjściu z autokaru większość pędzi na wyścigi ustawiać się w kolejce, a przewodnik, o ile jest zamówiony czeka nawet 20 minut, nim maluchy opite coca-colami z poprzednich postojów załatwią swoje potrzeby.


Sam skansen niewielki, ale robi wrażenie zważywszy, że to pierwszy park miniatur w Polsce, który powstał prawie dwie dekady temu. Makiety w skali 1:20 zasługują na uznanie za jakość i precyzję wykonania. Poza tym położone są w zadbanym ogrodzie-parku, pełnym drzew, krzewów i kwitnących  różnych porach kwiatów. Po środku oczko wodne z nenufarami dodaje całości uroku. Na trasie mamy wszystkie najważniejsze budowle Szlaku Piastowskiego, a zwiedzanie z przewodnikiem, o ile trafi się pasjonat (to akurat loteria, bo obiekt obsługują  przewodnicy dojeżdżąjący z zewnątrz) może być ciekawą, zabawną lekcją historii, po której dzieciaki kojarzą więcej. Można też z przewodnika zrezygnować, bo każdy obiekt jest opatrzony tabliczką informacyjną. Na dzieciaki najbardziej "działa" miniaturowa kolejka wąskotorowa w drodze do Wenecji objeżdżająca kilka innych budynków.
Z pewnością jednak 5-6-klasiści będą się nudzić po pobycie dłuższym niż 20-minutowy - mamy teraz młodzież oczekująco mnóstwa różnorodnych wrażeń w krótkim czasie, a więc ma się dużo dziać.


Dlatego warto im zaoferować "w pakiecie" sąsiadujący ze skansenem, Gród Pobiedziska. Tutaj nie tylko zobaczą, jak wyglądał i to nie w miniaturze, ale w skali 1:1 średniowieczny gród, ale pograją w odtworzone gry z epoki, a przede wszystkim, i to jest dopiero frajda zobaczą i przetestują rozmaite machiny oblężnicze.


Reklamy grodu zresztą równie trudno szukać na drodze dojazdowej - czerwona, bijąca po oczach tablica znajduje się dopiero za siatką skansenu - "moje" dzieciaki z wycieczki od razu ją wypatrzyły. Być może jest to jakiś sposób - wyciągać klientów z jednego obiektu, aby zwiedzili drugi. Lepszym jednak byłoby połączyć siły, stworzyć wspólny produkt i razem wystawić nie jedną, a kilka tablic przy drogach dojazdowych, a wtedy można liczyć na większą klientelę.