ItaliAnna w drodze - blog dziennikarki Anny Kłossowskiej: Adriatyk

Mister Coccobello albo muzyka plaży

- Hallo, cocco, cocco bello, cocco di Mamma, vitamine, cocco – wykrzykiwał, brnąc w parzącym, złotym piasku spalony słońcem na czerń sprzedawca kokosa.

Prawie zupełnie tak, jak blisko trzydzieści lat temu, gdy również plażowałam we włoskim kurorcie nad Adriatykiem, Lignano Pineta. Wtedy byłam dziewczynką i towarzyszyła mi Mama – teraz, już jako dorosła osoba powróciłam „jak za dawnych lat w zaczarowany bajek świat”. Mister Coccobello naturalnie do nich należał. Jak bowiem za dotknięciem czarodziejskiej różdżki (czyli za tysiąc lirów, wciśnięte mu dyskretnie w garść przez moją Rodzicielkę) wyjmował ze skrzyneczki kawałek kokosa, skrapiał go zimną wodą i wręczał mi, która, przebierając nóżkami, już nie mogła się doczekać, aby zanurzyć ząbki w smakowitym, białym miąższu. Kokosów w PRL-u nie było - dosłownie i w przenośni. Chyba, że na bazarze na ul. Polnej w Warszawie, ale tam kupowali tylko dygnitarze i bonzowie „najlepszego z systemów”.

Zaraz pierwszego dnia po przyjeździe, na plaży naturalnie kupiłam sobie sama kawałek kokosa od Mister Coccobello. Miał smak dzieciństwa.

A potem, wsłuchana w szum morza, obserwowałam kątem oka obwoźnych czy raczej obnośnych sprzedawców.

Włochów zastąpili przybysze z Afryki, dźwigający kilogramy miękkich ręczników, wyjątkowo dobrze podrobione torby od Prady i nowe wersje pareo: zamiast chusty, o połowę mniejszy prostokąt materiału z dziurą przy jednym z dłuższych boków. Przez otwór należało przełożyć ramiona, a następnie już tylko wiązać szmatkę, tworząc w ten sposób coś w rodzaju sukienki z gołymi plecami. Sprzedawcy zachwalali towar raczej dyskretnie, podobnie jak legiony Tajek proponujących masaże.

Obok mnie plażowali głównie Niemcy: panowie z brzuszkami piwnymi i kobiety o jeszcze bardziej opływowych kształtach, wylewających się z modnych kostiumów, codziennie innych.

Lignano to ich „rewir” – nieduże, eleganckie hotele zanurzone w gęstwinie rozbrzmiewającego od świtu do zmierzchu ptasimi trelami i „pieśnią zalotną” cykad, sosnowego lasku –stąd nazwa Pineta. To nietypowy, kameralny kurort dla spragnionych ciszy – amatorzy dyskotek i hoteli-mrowiskowców mają o parę kilometrów dalej alternatywę w postaci bardzo już miejskiego Lignano Sabbiadoro. W tym ostatnim prym wiodą „nowi Ruscy”, wydając setki „eurasów” na tandetne niestety w większości, bo produkowane już z myślą o nich, a więc kapiące od sztucznego złota i diamencików kreacje ze sztucznych tworzyw, kuszące z witryn butików. „Moje” Lignano Pineta obroniło się na razie przed tym zalewem tandety, a na plaży, rankiem spotkałam raz tylko jednego moskwiczanina, który językiem dalekim od Dostojewskiego beształ swoich trzech synów opierających się wielokilometrowej przebieżce „dla spotu” brzegiem morza. Rozumiałam ich pełni – chłopcy byli szczupli i zgrabni, podczas gdy ich tatuś przypominał kangurzycę, na dodatek w ciąży.

Podczas tygodniowych wakacji odstawiłam laptopa, wyłączyłam komórkę i nastawiłam się na pełen relaks.

Przede wszystkim zatem plaża i wypoczynek w pozycji pół- albo całkowicie horyzontalnej na leżaku bądź lettino czyli łóżeczku pod parasolem, co by moja blada skóra nie zmieniła koloru na intensywny róż, bo południowe słońce zdecydowanie mocniej praży niż w Polsce, z czego nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Zwłaszcza, że w tym sezonie letnim całkiem bezwstydnie poczynała sobie bora, charakterystyczny dla regionu Friuli-Wenecji Julijskiej chłodny, wilgotny wiatr, zazwyczaj wiejący jesienią i zimą. Co prawda, jak mówili sami Włosi, było to raczej borino czyli wersja lżejsza, jednak ja, zmarzluch, niekiedy musiałam się jednak przykrywać. Zupełnie jak nad naszym Bałtykiem.

Mimo to trwałam niczym w bajce, wsłuchana w muzykę plaży, mnogość dźwięków tak różnorodną – od krzyku mew, poprzez szmer dyskretnych rozmów czy staccato dziecięcych stóp na molo,

bo i rodzin w czerwcu, oprócz starszych wiekiem par wypoczywa w Lignano sporo, do również nienachalnego „umpa-umpa” przebojów, sączących się z głośnika nad barem. Lubiłam tam czasem pójść sobie na szklaneczkę crodino, mojego ulubionego, bezalkoholowego drinka o smaku zbliżonym do campari. I było mi po prostu dobrze.

Czytaj dalej

Udostępnij |

Jutro śpię na Górze Tytana

Adriatyk 04:16

Rzadko się dzieje, że warszawscy taksówkarze zatrzymują się przed pasami, aby przepuścić pieszych. Zwłaszcza, gdy jest to pojedyncza osoba. Podczas porannego spaceru z Fabiem (czyli moim wielorasowcem steranym życiem) doświadczyliśmy uprzejmości korporacyjnego taksiarza, starszej daty zresztą. Ponieważ zaparkował kilka kroków dalej, postanowiłam od razu zapytać, ile kosztuje teraz kurs na Lotnisko Modlin, bo stamtąd odlatuję jutro do Bolonii. -120 zł - uświadomił mnie kierowca, a ja od razu wiedziałam, że z tej formy transportu nie skorzystam. Rzuciłam się zatem po śniadaniu do Internetu, aby zgłębić inne możliwości połączeń i rzeczywiście jest ich wiele, choć perspektywa przesiadki w Modlinie do lokalnego autobusu dowożącego już do portu jest dla mnie absurdalna. Nic to jednak. Jutro stawiam na Koleje Mazowieckie i mam nadzieję, że mnie nie zawiodą. Podróż odbędę dzięki uprzejmości Ryanair, która zafundowała mi bilety w obie strony - dzięki temu w drodze powrotnej zatrzymam się we Wrocławiu i zwiedzę miasto w towarzystwie długo nie widzianego przyjaciela. W Bolonii, zaraz po przylocie biegnę do pociągu do Rimini, gdzie przesiadam się do autobusu do San Marino. Muszę zdążyć na ostatni, wieczorny, startujący o godz. 19. Na Górze Tytana, na której zbudowano to lilipucie państewko, spędzę dwie noce w uroczym Hotel Bellavista, z którego okien zgodnie z nazwą, rozciąga się panoramiczny widok na Apeniny i wybrzeże Adriatyku. I pomyśleć, że prawie 20 lat temu pracowałam tutaj w jednym ze sklepów. Dwa sezony czyli po cztery miesiące, sześć dni w tygodniu i 12 godzin dziennie zawsze na nogach, bez siadania, które dzieliłam między obsługę klienta a pucowanie półek z rozmaitymi bibelotami, bo w sklepie, gdzie byłam zatrudniona (jak najbardziej legalnie) asortyment był rozmaity, od papierosów po wstrząsająco paskudne fontanny z białego plastiku imitującego karraryjski marmur. Pośród kaskad wodnych, nierzadko migających dyskotekowym światłem, stały sobie Królewny Śnieżki, krasnoludki, jelonki na rykowisku i inne kiczowate postacie. Co mnie jednak fascynowało, właśnie ten towar cieszył się największym zainteresowaniem klientów. Z Polski - dlatego szef potrzebował pracownicy z nad Wisły. Płaca była dobra, a pracodawca, choć wymagający, przesympatyczny. Podejrzewam, że teraz przechadza się już po niebiańskich pastwiskach. Zajrzę jednak do "mojego" sklepiku - może spotkam kogoś z licznej rodziny? Taka podróż sentymentalna do przeszłości...