Ta dama w stroju norymberskiej mieszczki to Katharina Tucher, którą poznałam zwiedzając Tucherschloss, dom Tucherów w Norymberdze. Naturalnie w postać XV-wiecznej damy wciela się co niedzielę aktorka, ale jej twarz przywodzi na myśl portrety Durera. Katharina mieszkała w tym pięknym, zbudowanym między 1533 a 1544 domu z manierystyczną fasadą otoczonym renesansowym ogrodem. I jakkolwiek nie przetrwał II wojny, potomek rodu wyłożył własne fundusze (pracuje w nieruchomościach) i odbudował dom w 1966 r., aby przekształcić do na muzeum.


Turystyka rp.pl, czyli moja macierzysta redakcja wysłała mnie na największe targi turystyki przyjazdowej w Niemczech GTM. Ta dorocznie organizowana impreza, za każdym razem w innym landzie i mieście, w tym roku odbyła się w bawarskiej, a ściślej frankońskiej Norymberdze. Muszę przyznać, że zawsze z dużą przyjemnością wyjeżdżam do Niemiec, bo mogę się spodziewać idealnej organizacji podróży. I tak było - Lufthansą via Frankfurt, bez opóźnień dotarłam do celu, czyli Norymbergi. Z lotniska naszą grupę odebrała jedna z wielu wolontariuszek w bawarskim wdzianku z tabliczką GTM17, aby metrem (ach te trzy linie!) dostarczyć w pół godziny do hotelu. Spaliśmy w Park Inn by Radisson, który ma znakomite łóżka w pokojach: szerokie, z odpowiednio "nabitym" materacem i poduszkami oraz smakowite śniadania ze smoothies, sokami z marchwi, galerią wędlin, serów, jaj pod różnymi postaciami, kiełbasek, a nawet zupkami azjatyckimi. I który w tych samych pokojach ma słabe oświetlenie, za mało kontaktów i żadnego przyzwoitego stołu do pisania - krzesła też niewygodne. Jednak lokalizacja świetna - tuż przy wejściu na Starówkę i dwa przystanki od głównego dworca kolejowego.


Wszystkim uczestnikom targów, tak wystawcom jak gościom i dziennikarzom zorganizowano całą serię wycieczek po mieście i okolicy, żywiąc nas obficie i pojąc dobrym zestawem winno-piwnym.


Wycieczki można było wybrać samemu z długiej listy. Ja postawiłam na trasę po Norymberdze "Sztuka od renesansu po czasy współczesne", dzięki czemu mogłam zobaczyć dom Durera


oraz na wycieczkę do Bayreuth, by móc się zadumać przed grobem Wagnera.



Szkoda, że tamtejsza opera otworzy podwoje po remoncie dopiero za rok :(


 Mogliśmy się też bawić na imprezie w akademiku w zamku - spać w takich wnętrzach to sama przyjemność i zobaczyć słynną, norymberską Blaue Nacht - niebieską noc, podczas której iluminowane są fasady wybranych obiektów, a muzea i galerie stoją otworem.


Te iluminacje to prawdziwe spektakle świetlne, opowieści i impresje "malowane" na domach.




Po drodze zaś znajdują się stoiska gastronomiczne, z dużą przewagą tych oferujących zacne procenty.


  Oficjalna inauguracja GTM odbyła się w operze norymberskiej, a zagrali nam filharmonicy norymberscy - naturalnie Wagnera, bo jakże by inaczej.

http://turystyka.rp.pl/artykul/706099,1320607-Norymberga--skutecznie--zabiega-o-turystow.html

Nieoczekiwany początek podróży: w pięć minut po tym, jak wyłączyłam budzik - zadzwonił telefon. Zbyt zaspana aby odróżnić sygnał o wstrząsającej chyba dla każdego godzinie piątej rano, pomyślałam, że to nadal budzik. Tymczasem dzwonił Marek, kolega-dziennikarz z Krakowa, z którym wraz z grupą innych żurnalistów wybieraliśmy się na press tour do regionu Friuli-Wenecja Julijska. Informacja, jaką przekazał mi w bardzo telegraficznym skrócie, na chwilę mnie sparaliżowała: strajk kontrolerów na lotnisku w Trieście, a więc naszym docelowym. - Co robimy? Lecimy? - pytał. - Naturalnie! - już pozbierałam myśli. Trzeba jechać na lotnisko, przebukować bilety. Na szczęście się udało i to tak dla nas korzystnie, że dzięki późniejszemu odlotowi do Triestu mogliśmy zabawić dłużej w Monachium czyli po prostu pojechać do miasta, a nie tylko, jak zgodnie z poprzednimi planami, tylko wypić kawę w szybkim marszu między jednym a drugim gatem. Zgodnie jednak z międzynarodowymi przepisami Lufthansa, będąc akurat naszym przewoźnikiem na całej trasie, powinna nam zrekompensować blisko siedmiogodzinne opóźnienie. Udaliśmy się zatem do jej stanowisko na lotnisku i tu jaki było nasze zaskoczenie, gdy urzędnik wręczył nam, mętnie zresztą napisaną instrukcję, jakie prawa przysługują pasażerom w przypadku opóźnienia. I odesłał z kwitkiem twierdząc, że możemy ich dochodzić "potem", korespondencyjnie! Nie mieliśmy ochoty się wykłócać, wybierając spacer po stolicy Bawarii. Niesmak jednak pozostał. Niefajnie Lufthanso :(