To już pojutrze. Spotykamy się na wystawnej kolacji w historycznej stolicy Polski. O czym Wam opowiem? O tym, jak kochają i kochali Włosi - wczoraj i dziś. Skonfrontuję stereotypy z "realem". Pokażę, na ile amoroso są Włosi, a w jakim stopniu Włoszki. Odwiedzimy też dzięki moim zdjęciom kilka miejsc kojarzących się z miłością. I nie tylko będzie to Werona z domem Julii oraz słynnym balkonem, który w rzeczywistości jest dolepionym do fasady... sarkofagiem! Zresztą wszystko to tylko literacka fikcja :) Poznacie wzruszającą, również owianą legendą historię tej pięknej damy śpiącej snem wiecznym w toskańskiej Lukce: A także miłośne starania o serce wybranki pewnego listonosza na wyspie Procida, która w ubiegłym roku dzielnie dzierżyła tytuł Stolicą Włoskiej Kultury: Przeczytam Wam też fragment mojej powieści napisanej pod pseudonimem - dla chętnych możliwośc kupienia II wydania, w wersji elektronicznej i pod moim nazwiskiem: Zapraszam!

Tłumy faunów, satyrów, nimf i wróżek hasają ponoć w okolicach największego jeziora we Włoszech, Lago di Garda. Przynajmniej wierzy w to mieszkająca nad nim ludność. Ten akwen wodny położony na przecięciu trzech regionów: Trydentu-Górnej Adygi, Lombardii i Wenecji Euganejskiej, w połowie drogi między Wenecją a Mediolanem zapełniać mają postacie zrodzone wprost z pradawnych, italiskich mitów. Wśród nich prym wiodą jednak dèi i dee, bogowie i boginie z rzymskiego panteonu, jak Jowisz, Mars, Eol, Neptun i Minerwa, jak również ich liczne potomstwo zrodzone w wyniku kontaktów z ludźmi. Szczególnie drogi sercom „tuziemców” jest Benàco, syn Neptuna – boga wód, chmur i deszczu. Do tego stopnia, że Lago di Garda bywa też nazywane Lago di Benàco. W legendach opowiadanych nad jeziorem bożek jawi się jako swoisty Casanova, tyle, że wzoruje się pod tym względem na samym wuju, bogu wszystkich bogów – Zeusie. Benàco ma więc „dziewczynę w każdym porcie”, jego miłosnych zapałów doświadczyły nimfy, ale i dziewice ze wszystkich zakątków jeziora, zatoczek i wysp, a nawet okolicznych wzgórz. Z tych związków rodziły się naturalnie kolejne nimfy, dzieweczki lub chłopcy.
Było ich tak wiele, że imiona potomstwa pokrył kurz mijającego czasu. Z wyjątkiem córki, pięknej nimfy o imieniu Garda, którą tatuś-wizjoner oddał bóstwu Sarca zawiadującemu Alpami i ich zimnymi wodami. Sarca dosłownie stracił głowę dla Gardy, więc ojciec mógł podyktować warunki – w pakcie ślubnym „stało" więc, że z tego związku powstanie wielkie jezioro. I tak w polodowcowym krajobrazie zaistniało Lago di Garda.
To jednak nie koniec historii. Ze ślubu (albo wg innej wersji, przypadkowej relacji) z urodziwą nimfą Fillide, Benàcowi przypadło rodzeństwo Limone (Cytryna) i Garmeo, które posłuszne woli ojca rozwinęło nad Gardą uprawy cytryn i cedrów, obejmując opieką również tamtejszy połów ryb. Założyli też znane dziś, letniskowe miejscowości: Limone i Gargnano. Już teraz całkiem serio - pod względem mnogości legend jezioro Garda stanowi fenomen na skalę krajową – nigdzie indziej nie ma tak żywej i obszernej mitologii lokalnej. (Źródła: La Saga delle Streghe Quinti, https://www.leggendedelgarda.com/, Simona Cremonini “Leggende, curiosita’ e misteri del Lago di Garda”).

Z czasem zespół zajął się też aranżacją dzieł muzycznych gigantów jak Vivaldi czy Bach, aby wreszcie zdobyć się na międzynarodowy projekt. Płyta „Marco Polo” podobnie jak jej bohater, wenecki kupiec odbywa podróż przez kultury i kontynenty – słychać na niej tybetańskich mnichów, mongolską muzykę ludową i orientalne instrumenty.
Miłego słuchania do poduszki życzę wszystkim Paniom, a i Panom bardzo miłym też.