Poszukiwania śladów dziadka. Archiwum PKP
4 miesiące temu
Bajka o psie, który jeździł
koleją, legenda o porwanej w jasyr czerwonowłosej piękności, skarb Hrabiego
Monte Christo i jeszcze więcej fascynujących opowieści kryje ten, wydawałoby
się najbardziej nam znany region środkowych Włoch
Jako dziennikarka, ale przede
wszystkim i pilotka grup turystycznych prowadzonych do Italii wiem, że moi
podopieczni najchętniej słuchają właśnie „ciekawych” historii. Domagają się nie
tyle faktów, co baśni, legend, ciekawostek i słusznie, gdyż one wiele mówią nam
o danej kulturze, społeczności i jej obyczajach. Dlatego i tym razem snując
moją opowieść o Toskanii dorzucam do niej
sporą garść klechd, podań, mitów, ale i zjawisk, informacji oraz wydarzeń
prawdziwych, ale mniej znanych.
Przeczytajcie ją w najnowszym numerze świetnego magazynu o podróżach All Inclusive na stronach 134-144: https://issuu.com/allinclusive2011/docs/all_44_01-2020_issuu
Ten numer pisma ukazuje się w wyjątkowym, bardzo trudnym czasie ogólnoświatowej pandemii koronawirusa, która dziesiątkuje ludzi i całe branże, w tym tak drogą nam turystykę. Oto, co pisze w słowie wstępnym nasz Redaktor naczelny, Michał Domański:
"Niestety, ostatnio, m.in. w następstwie pandemii koronawirusa, upadło już wiele znanych czasopism, jak choćby „Wprost”, „Podróże”, „Żagle”, „Logo” czy „Avanti”. Aktualna sytuacja jest niezmiernie ciężka i dla naszego drukowanego magazynu, ale – jak widać – udało się nam przetrwać. Nie poddajemy się, walczymy dalej i chcemy się rozwijać, w tym na arenie międzynarodowej, załączając do kolejnego, jesienno-zimowego wydania „All Inclusive” specjalny suplement „Hiszpania de Luxe”. A wszystko to dzięki temu, że stanowimy wyjątkowy w Polsce luksusowy tytuł turystyczno-podróżniczy, tworzony z wielką pasją od samego początku, czyli od września 2006 r., bardzo dokładnie, rzetelnie i uczciwie, ukazujący się w tysiącach egzemplarzy, wysyłanych imiennie do naszych drogich i piastujących ważne stanowiska Czytelników, a co najważniejsze – bez żadnych kosztów z ich strony."
To tylko fragment większej całości, do którego przeczytania bardzo Was wszystkich namawiam:
http://www.all-inclusive.com.pl/
Czytajcie moje teksty, czytajcie All Inclusive, wspierajcie nasze pismo, bo każde kliknięcie, każda lektura jest dla nas na wagę złota :)
A na koniec kilka widoczków z Toskanii. Zgadnijcie, gdzie zrobiłam te zdjęcia i napiszcie. Czekam!
Włosi nie potrafią robić piwa. To znaczy, dobrego piwa. Trzy tygodnie temu na Elbie próbowałam zmienić zdanie, ale na próżno. Nawet Birra Napoleone mnie nie przekonała, bo to rzadki cienkusz, aby nie użyć mocniejszego określenia. Jednak uwiodła mnie, poszukiwaczkę historii i legend ta o powstaniu trunku. Naturalnie za czasów, kiedy na Elbie przebywał na wygnaniu Bonaparte.
A było to (ponoć) tak. Napoleonowi na wyspie towarzyszyła siostra Paulina. Ta sama, której piękne, prawie nagie ciało wykute w marmurze przez Antonia Canovę można oglądać w rzymskiej Galleria Borghese. Dzieło powstało na zlecenie męża Pauliny, Camilla Borghese z okazji ślubu obojga i wyobraża kobietę jako zwycięską boginię miłości i piękna Wenerę (Wenus).
Dla bezpieczeństwa zapewne odprowadzał Paulinę na miejsce kąpieli jej brat. Podczas przechadzek brzegiem klifu toczyli rozmaite rozmowy, ale tematem który je dominował był... zapach. Paulina uparła się, że chce mieć swoje perfumy i muszą zostać wyprodukowane tu, na Elbie, gdzie jest tylu zdolnych rzemieślników. Im bardziej kapryśna siostrzyczka drążyła wodzowi dziurę w brzuchu, temu mniej się pomysł podobał. Bo w końcu po co te perfumy? Wreszcie wypalił: "Dobrze, ale najpierw chcę dla siebie piwa!". Paulina podjęła wyzwanie, piwo powstało i tradycja wytwarzania Birra Napoleon, przekazywana z ojca na syna przetrwała do czasów współczesnych. Teraz można nabyć zgrabne buteleczki opatrzone zdjęciem francuskiego wodza w różnych punktach miasta. Pojedynczo, lub w zestawie trzech, w pomysłowym opakowaniu w kształcie napoleońskiej czapki.
Żadnych gości we wtorki, Wypoczynek. Poza tym Museo Nazionale della Villa dei Mulini w Portoferraio na Elbie jest otwarte codziennie w godz. 8.30 do 18, a w weekendy do godz. 13.
Tę informację jednak przeoczyłam wybierając się we wrześniu na Elbę, aby wreszcie spotkać się z Bonapartem. Czy raczej jego duchem bądź wspomnieniami po wielkim wodzu, z którym Polacy wiązali tyle nadziei.
Po nieudanej wyprawie na Moskwę, klęsce w Bitwie Narodów pod Lipskiem, gdzie w nurtach Elstery zginął marszałek Józef Poniatowski i abdykacji, Napoleon został wysłany na Elbę. Zaledwie 20 km od lądu stałego. Płynąc przez cieśninę Piombino z portowego miasteczka o tej samej nazwie myślałam, że przebywam dokładnie tę samą drogę co On.
Naturalnie w bardziej komfortowych warunkach. Wielopiętrowy prom kompanii Toremar sunął po gładkim morzu koloru intensywnego szafiru niczym po stole. Tego dnia była idealna pogoda na wycieczkę - deszczowy front, który tak dał się mnie i mojej grupie we znaki tuż po przyjeździe do Toskanii, odpłynął nękać mieszkańców innych części Europy. Świadomie wybrałam statki tej firmy - przewodniczka po Cinque Terre ostrzegała mnie przed kolizyjnym Moby.
Nie dałam się więc skusić być może nawet niższej cenie - my płaciliśmy 22,50 euro za bilet w obie strony i malowaniu w budzące zaufanie, bajkowe delfinki na burcie. Zresztą, wiedziona dziennikarskim instynktem sama wyszukałam w sieci informacje o kolizjach Moby. Trochę ich było. W 1991 r. Moby Prince zderzył się z tankowcem jeszcze w porcie i mimo szybkiej akcji ratowniczej w płomieniach zginęło aż 140 na 141 osób na pokładzie https://www.youtube.com/watch?v=VHb6ybwkIhc. Bliższe czasowo kolizje miały miejsce w 2010, a dwie ostatnie w roku bieżącym. Ofiar nie było, mimo to promy wpadające masowo na inne jednostki i vice versa mojego zaufania nie budzą, bo rosną wątpliwości co do kompetencji kapitanów.
Dopiero w drodze powrotnej, uwędzona dosłownie spalinami walącymi z komina doszłam do wniosku, że statki obu firm to straszny złom, obrazujący dogłębnie włoski kryzys. Nowoczesne fotele lotnicze w sali głównej i pyszna kawa mrożona w barze mnie nie zwiodły. Dlatego z pewną ulgą wysiadłam na brzeg po przycumowaniu, ale mój błędnik, po zaledwie godzinie rejsu, już zdążył zwariować, więc nadal miałam wrażenie, że płynę.
Celem naszej wycieczki było wspomniane na wstępne Muzeum Narodowe Villa Mulini w Portoferraio, czyli własnie tam, gdzie rzucił kotwicę prom. Piaskową fasadę domu, który przez jedenaście miesięcy stał się domem Napoleona, na upartego można dostrzec z portu. Wyróżnia się pewną elegancją spośród z nim sąsiadujących budynków. Zbudowany w 1724 r. dla Wielkiego Księcia Gian Gastone de' Medici, został potem przerobiony na potrzeby Małego Korsykanina przez architekta z Livorno, Paola czyli Pawła Bargigli, który powiększył go dodając piętro.
Zbudowana, zgodnie z nazwą na planie gwiazdy stanowi wraz z niedalekim Forte Falcone (nazwa pochodzi już z czasów Bonapartego i nawiązuje do napoleońskiej heraldyki, orła) i Torre Linguella stanowią jedno ze skupisk fortyfikacji, jakie wyspa zawdzięcza Medyceuszom.
Po co? Po popiersie Kosmy Medyceusza wyrzeźbione w brązie przez Benvenuta Celliniego. Tyle, że cenne dzieło sztuki kilka dekad wcześniej przeniesiono profilaktycznie do stolicy Wielkiego Księstwa Toskanii (powstałego gdy Medyceusze objęli władzę we Florencji, po wygaśnięciu rodu w rękach dynastii habsbursko-lotaryńskiej), nim jeszcze Napoleon przekształcił je w Królestwo Etrurii, by potem wcielić je do Francji, a wreszcie przydzielić je swojej siostrze Elizie Marii Annie Bonaparte, która w ten sposób została Wielką Księżną Toskanii. Złośliwy finał tej legendy głosi, że Napoleon popiersie Kosmy chciał naturalnie "zabrać" do Luwru. A opisane popiersie znajduje się dziś w Muzeum Bargello we Florencji: www.museodelbargello.it
Wsparta tymi wszystkimi informacjami, z czyściejszym już sumieniem powiodłam moją grupę do fortu, skąd rozciągał się nie tylko panoramiczny widok na całe miasteczko, ale i na ogrody domu Napoleona. c.d.n.
Moby, naturalnie od słynnej powieści "Moby Dicka" Melville'a to nazwa firmy przewoźniczej, która obsługuje rejsy promowe pomiędzy Sardynią, Korsyką, Elbą i lądem stałym. Nowocześnie wyglądające, wielopiętrowe promy, opatrzone disneyowskimi fotosami, a przede wszystkim samego Moby, czyli błękitnego wielorybka, oferują na swoich pokładach basen z solarium, restauracje, bary, a nawet lodziarnię. W sezonie Moby ma pływać częściej (np. z Genui na Olbię nie tylko w dzień, ale również nocą) i szybciej. A także taniej - rejsy z Elby od 11 euro, z Korsyki 25 euro, a z Sardynii 32 euro. Więcej szczegółów, rozkład rejsów i cennik na stronie: www.mobylines.com (w pięciu wersjach językowych).
