Południowe Włochy mają smak kawy pitej w Zatoce Neapolitańskiej, według znawców najlepszej w całej Italii. Są ziemią wielu świętych, mających moc wstrzymywania kataklizmów i równej mnogości przesądów, odganianych ludowym tańcem, zaklęciem bądź amuletem. Wydają się zacofane i brudne, a usidlają niepowtarzalnym światłem, jakie urzekło wielu malarzy i fotografików. To ono ożywia antyczne kolumny, średniowieczne miasteczka i  fortece, barokowe pałace, przenika przez oka rybackich sieci, tańczy na płachtach rozwieszonych między domami prześcieradeł. Południowe Włochy to również ślady polskich twórców przemierzających  te ziemie pełne słońca i bogatej kultury sięgającej Magna Graecia z Herlingiem Grudzińskim na czele, który w Neapolu spędził 45 lat emigracji. 

Takie Mezzogiorno pokażę właśnie w mojej kolejnej książce, która już za miesiąc powinna ukazać się nakładem Wydawnictwa SBM. To ta szacowna oficyna opublikowała już doskonale się sprzedający Atlas Turystyczny Rzymu.