Jutro, czyli w sobotę ostatniego dnia stycznia nadmorskie Viareggio zainauguruje karnawałowy sezon w Toskanii. Uroczystości rozpoczną się o godz. 15.30 pokazem żonglowania sztandarami w wykonaniu aż 50 artystów. Po nim nastąpi pokaz gimnastyczny w wykonaniu Stella Azzurra, a następnie Francesco Mariottini poprowadzi publiczną lekcję tańca. Od godz. 17.30 deptakiem nadmorskim ruszą parady z kukłami z papier mâché imitującymi świat włoskiej polityki, ale też i gwiazdy Hollywood czy postacie z bajek. A wszystko w asyście skocznej muzyki porywającej wszystkich do tańca.

"Zapleczem" parady będzie, jak co roku pobliska plaża, gdzie o zachodzie słońca odpoczywać będą zgodnie tancerze, mieszkańcy Viareggio i turyści (Źródło: własne)

Już wróciłam do domu, czyli do Italii. Zawsze się tak czuję, jak tutaj przyjeżdżam. Za każdym razem, gdy staję na włoskiej ziemi odnoszę wrażenie, że to jest właśnie moje miejsce na ziemi, tu najlepiej się czuję, tu "ładuję akumulatory" i tu najbardziej jestem sobą. Wczoraj o 12.30 Air Dolomiti ze mną na pokładzie wylądowały po niewielkich turbulencjach na lotnisku we Florencji. Miasto Dantego nad Arno lśniło w pełnym słońcu. Na mnie i dwie koleżanki z polskich biur podróży czekał już jednak busik, który dotransportował nas wygodnie w godzinę do Lukki - śpimy naturalnie w hotelu "Ilaria", bo jakby inaczej, ze względu na piękną Ilarię del Carretto śniącą sen wieczny o miłości w pobliskiej katedrze.O Ilarii już pisałam na moim blogu, a i dziś dorzucę słów kilka, gdy wrócę ze zwiedzania. Cofam się jednak do wczorajszego popołudnia, które było zupełnie szalone.


Trafiłyśmy wszak na Karnawał. W kraju już głowy posypane popiołem, a w Viareggio wielki finał zabawy.


Już z daleka witała nas głośna muzyka, bynajmniej nie piosenek wypełniających najnowsze listy przebojów, a stare "hity" lat 80.-90.XX w.


Letniskową miejscowość  wypełniały tłumy przebierańców - maseczki, kostiumy kupione lub zrobione własnym sumptem, nosiła znaczna część obserwatorów widowiska, nierzadko całe rodziny.


Z metalowych trybun wzniesionych w centrum można było obserwować wolno sunące głównym deptakiem wozy na kołach ze dekoracjami. Każda z nich to inna postać bądź grupa wyobrażająca znane postacie włoskiej polityki, ale i ogólnie rozpoznawalne gwiazdy jak Freddie Merkury czy John Lennon.


Z koleżanką z branży, Krystyną od razu porzuciłyśmy naszą grupę zakotwiczoną pod trybunami i przyłączyłyśmy się do roztańczonego korowodu.


Moje zdjęcia chyba  najlepiej oddadzą atmosferę Carnevale di Viareggio 2014.

To się zdarzyło w zupełnie innym wymiarze, a może w innym życiu, bo w 1989 roku, kiedy przyjechałam po raz pierwszy sama do Włoch. Naturalnie najpierw musiałam wydobyć z odpowiednich urzędów paszport, załatwić wizę – wówczas konieczne było zaproszenie. Trafiłam do Viareggio, o którym wiedziałam tyle, że jest znaną miejscowością plażową w Toskanii. Nie wiedziałam, że zamieszkują ją „the bold and the beautiful”. Eleganckie domy-rezydencje okolone wysokimi parkanami, luksusowe samochody niczym krążowniki „cumujące” na podjazdach i panie w drogich futrach z miniaturkowymi pieskami o wymanikiurowanych pazurkach (nie miałam wówczas pojęcia, że mogą istnieć zakłady fryzjerskie dla czworonogów!) – Viareggio sprawiło, że poczułam się jeszcze biedniejsza i bardziej zakompleksiona. Pracowałam jako baby – sitter i wszystko zapowiadało się jak najlepiej: piękny pokój z widokiem na ogród-park oraz przydomowy, odkryty basen, grzeczny podopieczny i pan domu, który zaraz wypłacił mi należność z góry za pierwszy tydzień. Kwota wydała mi się obłędna. Ściskając ją czujnie w garści obeszłam butiki w mini centrum: Benetton, Gucci, Braemar – z zachwytem wlepiałam wzrok w czerwoną, szkocką spódnicę na wystawie, bo takiej wysokogatunkowej wełny jeszcze nie widziały oczy moje. Przy prezentowanych artykułach cen nie było – zachodziłam w głowę, co to oznaczało. Nie miałam jednak śmiałości wejść i zapytać. Z otwartych drzwi płynął subtelny zapach perfum, a cały wystrój sklepików wydawał się tak wyszukany. Ranki miałam wolne, więc zazwyczaj szłam na plażę – w marcu słońce Południa przypiekało tak solidnie, że siedziałam na piasku tylko w lekkim sweterku. Szum fal niemal mnie usypiał. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia bowiem powiew wiatru przyniósł odgłosy piszczałek i werbli, które z każdą minutą intensywniały. Zaciekawiona, wrzuciłam książki do nauki włoskiego do torby i pobiegłam w stronę wyraźnego już teraz hałasu.

Wypadając zza rogu niemal nie skończyłam pod toczącą się środkiem deptaka platformą. Kołysały się na niej barwne postacie z papier mache, a napisy, które rozumiałam, uświadomiły mi, że chodzi o jakiś lokalnych polityków. Na kolejnych wozach dostrzegłam natomiast znajome mi już lica ówczesnego premiera i prezydenta, też powykrzywiane prześmiewczymi grymasami. Za nimi szły postacie disneyowskie i z innych kreskówek. Barwny, roztańczony korowód przebierańców, któremu towarzyszyła głośna, dyskotekowa muzyka. Patrzyłam na ten spektakl ze zdumieniem, coraz bardziej oczarowana, choć przecież ocierał się o kicz. Jakiś młody człowiek wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście, abym dołączyła do zabawy. Dałam się ponieść emocjom balującej młodzieży i na chwilę zapomniałam, że jestem z PRL-u, który jednak zbyt szybko znów mi się przypomniał. W Viareggio spędziłam tylko trzy tygodnie, bo skończyła mi się wiza turystyczna. Mojemu pracodawcy nie udało się, choć wcześniej zapewniał, że ma odpowiednie „plecy”, załatwić mi legalnego pozwolenia na pracę, a ja nie chciałam zostać „na czarno”. Obrażony, że „porzucam” jego dziecko, nie zapłacił mi trzeciej tygodniówki – drugą zresztą też tylko częściowo. 

Mimo to Viareggio wspominam z dużą nostalgią i cieszę się, że najbliższą niedzielę znów się w nim będę bawić, tym razem na zakończeniu karnawału. Już nie jako dziewczyna z PRL-u. (Zdjęcia: Media Gallery Carnevale di Viareggio, link:http://viareggio.ilcarnevale.com/)