Jest taki piękny most, a właściwie akwedukt w Spoleto, łączący wzgórze Eliasza (Colle Sant' Elia) z górą Monteluco. Pamięcią własną sięga czasów rzymskich, o czym pisze Goethe w mojej ulubionej lekturze, "Podróżach po Włoszech":" Dziesięć arkad wyrastających nad doliną, zbudowanych z kamienia,trwa bezpiecznie od wieków, podczas gdy pod nimi nieustannie przepływa woda z jednego krańca miasta na drugi". To rzeczka czy raczej strumień Tessino, którego, szczerze mówiąc nie dostrzegłam, gdyż Ponte dei Torri oglądałam nocą i nawet punktowe światła rozjaśniające masywną konstrukcję do niej nie docierały. Nie ma się co dziwić - most przerzucony jest 76 metrów nad nią i osoby z lękiem wysokości mogą mieć problem, aby na niego wejść, choć od porośniętej haszczami czeluści oddziela piechura kamienny parapet sięgający biodra. Po obu stronach, co sygnalizuje sama nazwa, tkwią wieże. Jedna należy do Fortilizio dei Mulini, średniowiecznego zameczku dziś w malowniczej ruinie, druga do imponującej, XIV- w. fortecy Rocca Abornoziana, wieńczącej szczyt Colle Sant'Elia. Została zbudowana, jako jedna z całego szeregu fortyfikacji w środkowej Italii z rozkazu papieża Innocentego IV, który, przebywając jeszcze na wygnaniu w Awinionie, chciał tym samym przywrócić autorytet papieski na ziemiach stanowiących własność Stolicy Apostolskiej.
Pylony i arkady mostu, co nietypowe - nie są takie same - zwężają się w kierunku Monteluco.
Na Ponte dei Torri byłam jeszcze przed papieską podróżą do Polski, ale gdy Franciszek powiedział o budowaniu mostów między ludźmi, właśnie ta spoletańska konstrukcja przyszła mi na myśl. Jej solidność sprawiła, że przetrwała historyczne zawieruchy różnego kalibru, jak również trzęsienia ziemi, które Italię nawiedzały i nawiedzają. Czy jesteśmy w stanie stawiać takie mosty w relacjach międzyludzkich?
