Poszukiwania śladów dziadka. Archiwum PKP
4 miesiące temu
Nie da się ukryć, że inscenizacja Romea
i Julii w Ich mieście, czyli Weronie to wyjątkowa okazja do obejrzenia dzieła
Charlesa Gounoda. Mówimy bowiem o operze, a nie dramacie, który tak nie do
końca jest wyłącznie dziełem Szekspira (piszę na ten temat w mojej książce „Włochy,
jakich nie znacie”). Francuski kompozytor stworzył swoje liczące 5 aktów, opus w
Paryżu, nota bene swoim rodzinnym mieście, gdzie miała miejsce prapremiera w
roku 1867. Co ciekawe, prapremiera polska odbyła się zaledwie dwa lata później,
ale w wersji oryginalnej. Od tej pory opera Gounoda pojawia się na różnych
scenach świata. Znajduje się też w repertuarze jednej z najosobliwszych, bo
werońskiej Areny czyli autentycznego amfiteatru z 30 r n.e., wznoszącego się
dziś pośrodku jednego z głównych placów miasta – piazza Bra’.
.jpg)
Od dokładnie 101
lat amfiteatr gości letnią scenę operową, proponując od czerwca do sierpnia co
najmniej cztery spektakle powtarzane w ciągu sezonu. Naturalnie bilety na nie
można kupić z wyprzedzeniem. I tak 14 lutego, czyli w Walentynki bilet dla par
będzie można nabyć z 50-proc. zniżką dla drugiej „połówki”. Sam spektakl w
sezonie letnim zaplanowano na 23 i 28 sierpnia oraz 6 września. Warto dodać, że
reżyseria tego spektaklu, utrzymanego niemal w konwencji rockowej powierzona
została Francesco Micheli, a sceny hi-tech z deklamacjami tekstów
średniowiecznych (!) są pomysłu Edoarda Sanchi. Kostiumy pre-punk z akcentami
renesansowymi zaprojektowała Silvia Aymonio. Spektakl ogląda się pod gołym
niebem, a ściślej pod gwiazdami, co dostarcza niesamowitych wrażeń, a akustyka
na Arenie jest wyśmienita, co mogę zagwarantować, gdyż oglądałam na niej kiedyś
„Traviatę”. Kontakt i rezerwacja: www.arena.it,
biglietteria@arenadiverona.it
(Źródło i zdjęcia: Arena di Verona)
To mój ulubiony włoski amfiteatr, choć może
nie zasługuje w pełni na tę nazwę. Pozostały po nim ruiny, trochę kamieni
wystających z ziemi może na metr, zarys kształtu nieledwie dający wyobrażenie,
jak niegdyś wyglądał.
Do Luni po raz pierwszy dotarłam przed 20 laty. Skomplikowana to była wyprawa, choć z niedaleka. Z Santa Margherita Ligure, gdzie akurat uczyłam się na letnich kursach włoskiego wsiadłam w nocny pociąg do Sarzany, a stamtąd już autobusem. Na miejscu pojawiłam się o bardzo świeżym poranku – mimo sierpnia po piątej rano było już chłodno. Wokół mnie pustka, tylko w oddali jakiś majaczący domeczek pośród zielonych pól. Na horyzoncie majaczyły łagodne wzgórza Alp Apuańskich, pokryte winoroślą. Dwie wieże średniowiecznego zamczyska strzelające w górę z jednego z nich. Cisza absolutna. Przez koleiny w gliniastej drodze dobrnęłam do wspomnianego budynku, należącego do Narodowego Muzeum Archeologicznego w Luni. Pierwsze wykopaliska podjęto na miejscu już w renesansie, następnie w 1857 roku, kolejne sto lat później. Ziemia „przemówiła”. Okazało się, że w tym miejscu znajdowała się mała osada tubylczej ludności, Ligurów, od których pochodzi obecna nazwa regionu. Pokonani przez Rzymian, karnie i wiernie uczestniczyli w ich kolejnych podbojach. Ci ostatni zaś w Luni zbudowali swoją kolonię. Luni szybko się wzbogaciła, dzięki swojemu portowi (morze w tamtych czasach znajdowało się znacznie bliżej), w którym rzucały kotwice statki z marmurem z pobliskiej Carrary, drewnem z Alp Apuańskich, lokalnymi serami i winami, wychwalanymi przez Marcjalisa i Pliniusza. Wewnątrz murów, wokół centralnie wytyczonego forum, wznosiły się imponujące palazzi z fasadami z marmuru, termy oraz teatr. W Luni, na co wskazuje nazwa, żywy był kult bogini księżyca – w mieście znajdowały się dwie świątynie jej poświęcone, jak również jedna, gdzie składano hołd Dianie. Amfiteatr zaś zbudowano poza murami, kilka metrów od wjazdowej Bramy Wschodniej, przy antycznej Via Aurelia. Zasiadało w nim nawet do 7000 widzów. Szersza oś mierzyła 88,5 m, węższa 70,2 m. Dziś niewiele pozostało po dawnym splendorze – powstałe kilka wieków później biskupstwo dało potem Rzymowi jednego z papieży! Jednak organizowane tutaj antyczne spektakle teatralne pozwalają wskrzesić dawną magię miejsca. Ja nigdy natomiast nie zapomnę mojego pierwszego wrażenia, kiedy siadłam na zimnych kamieniach areny i popatrzyłam w kierunku Alp Apuańskich – taki sam widok musieli mieć widzowie amfiteatru przed tysiącem lat! Wokół mnie malowniczo ścieliły się mgły…
Do Luni po raz pierwszy dotarłam przed 20 laty. Skomplikowana to była wyprawa, choć z niedaleka. Z Santa Margherita Ligure, gdzie akurat uczyłam się na letnich kursach włoskiego wsiadłam w nocny pociąg do Sarzany, a stamtąd już autobusem. Na miejscu pojawiłam się o bardzo świeżym poranku – mimo sierpnia po piątej rano było już chłodno. Wokół mnie pustka, tylko w oddali jakiś majaczący domeczek pośród zielonych pól. Na horyzoncie majaczyły łagodne wzgórza Alp Apuańskich, pokryte winoroślą. Dwie wieże średniowiecznego zamczyska strzelające w górę z jednego z nich. Cisza absolutna. Przez koleiny w gliniastej drodze dobrnęłam do wspomnianego budynku, należącego do Narodowego Muzeum Archeologicznego w Luni. Pierwsze wykopaliska podjęto na miejscu już w renesansie, następnie w 1857 roku, kolejne sto lat później. Ziemia „przemówiła”. Okazało się, że w tym miejscu znajdowała się mała osada tubylczej ludności, Ligurów, od których pochodzi obecna nazwa regionu. Pokonani przez Rzymian, karnie i wiernie uczestniczyli w ich kolejnych podbojach. Ci ostatni zaś w Luni zbudowali swoją kolonię. Luni szybko się wzbogaciła, dzięki swojemu portowi (morze w tamtych czasach znajdowało się znacznie bliżej), w którym rzucały kotwice statki z marmurem z pobliskiej Carrary, drewnem z Alp Apuańskich, lokalnymi serami i winami, wychwalanymi przez Marcjalisa i Pliniusza. Wewnątrz murów, wokół centralnie wytyczonego forum, wznosiły się imponujące palazzi z fasadami z marmuru, termy oraz teatr. W Luni, na co wskazuje nazwa, żywy był kult bogini księżyca – w mieście znajdowały się dwie świątynie jej poświęcone, jak również jedna, gdzie składano hołd Dianie. Amfiteatr zaś zbudowano poza murami, kilka metrów od wjazdowej Bramy Wschodniej, przy antycznej Via Aurelia. Zasiadało w nim nawet do 7000 widzów. Szersza oś mierzyła 88,5 m, węższa 70,2 m. Dziś niewiele pozostało po dawnym splendorze – powstałe kilka wieków później biskupstwo dało potem Rzymowi jednego z papieży! Jednak organizowane tutaj antyczne spektakle teatralne pozwalają wskrzesić dawną magię miejsca. Ja nigdy natomiast nie zapomnę mojego pierwszego wrażenia, kiedy siadłam na zimnych kamieniach areny i popatrzyłam w kierunku Alp Apuańskich – taki sam widok musieli mieć widzowie amfiteatru przed tysiącem lat! Wokół mnie malowniczo ścieliły się mgły…
100-lecie
założenia Fundacji Arena di Verona, dzięki której pośród murów autentycznego
amfiteatru rzymskiego, stojącego w centrum miasta Romea i Julii, możemy oglądać
mega-spektakle muzyczne, obfituje w niezwykłe wydarzenia. Najważniejszym jest
teraz, trwający już Festival del Centenario, festiwal świętujący okrągłą
rocznicę działalności fundacji. Jego Honorowym Dyrektorem Artystycznym został
właśnie mianowany Placido Domingo. Słynny tenor wystąpi na deskach amfiteatru
kilkukrotnie. 18 sierpnia zaśpiewa w operze “Nabucco”. Z kolei 16 i 23 sierpnia
będzie dyrygował orkiestrą w operze “Rigoletto”, jak również 24 sierpnia w “Aidzie”.
Osobnymi wydarzeniami będą: Gala Domingo-Harding 15 sierpnia, w której Domingo
wystąpi wraz z innymi, znanymi wykonawcami dzieł Wagnera i Verdiego, jak Evelyn Herlitzius, Violeta Urmana, Susanna Branchini, Vitalij Kowaljow i Francesco
Meli. Orkiestrę podczas koncertu poprowadzi młody, a już sławny Daniel Harding. Więcej: www.arena.it, www.facebook.com/arenaverona
