Nie było to przedsięwzięcie ponad siły, gdyż w San Marino pracuje kilku jego krewnych, stąd już po pół godzinie, zaopatrzona w numer zarówno stacjonarny, jak i komórkowy, wykonałam pierwszy telefon z jakiegoś baru - popijając przy okazji ulubione, bezalkoholowe Crodino z dużą ilością lodu - upał był bowiem dziś odczuwalny również na Górze Tytana. Okazało się, że krzepki ongiś niczym tur Marino, dziś porusza się tylko na wózku, natomiast Emma, która przyjechała po mnie samochodem - wydała mi się znacznie żywsza, niż te 19 lat temu! Prowadziła ze swobodą, jakiej na krętych drogach, gdzie przecież ścigają się ferrari, pozazdrościć by mógł jej nawet Hołek. Trudno mi dziś opisywać szczegóły naszego spotkania, gdyż zbyt świeże są jeszcze emocje, które mu towarzyszyły. Wystarczy dodać, że Marino był dla mnie jak ojciec, którego praktycznie nie miałam. Nim się zobaczyliśmy, zdążyłam obejść wszystkie miejsca z przeszłości. Zajrzałam do mojego domku "na kurzej stopce", który dzieliłam z trzema zwariowanymi Słowenkami, który pozostał w niezmienionym stanie - nawet ogród na jego tyłach był tak samo zachwaszczony! Prześledziłam trasę, którą codziennie przemierzałam do pracy.
