Mam nadzieję, że nie jesteście tak przejedzeni po Świętach, aby tematyka tego tekstu was zniechęciła.
Kojarzonego z USA smakołyku wcale nie wymyślono za oceanem, podobnie jak fast-foodów. Oba istniały już i cieszyły dużą popularnością w starożytnym  imperium rzymskim. Tak twierdzi prof. Rosemary L.Moore wykładowczyni literatury i historii starożytnej Grecji i Rzymu na Uniwersytecie Iowa w artykule opublikowanym w styczniu br. w Daily Mail.
https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-7925927/Ancient-Roman-cookbook-lists-recipe-burger-includes-salty-fish-sauce.html
 Wśród 468 przepisów spisanych przez amatora dobrej kuchni i sybarytę Marka Gawiusza zwanego Apicjuszem w księdze "O sztuce kulinarnej" z czasów Augusta i Tyberiusza znajduje się ten na isicia omentata. Jest to okrągły kotlecik z mielonego mięsa wołowego doprawiony owocami jałowca, orzeszkami pinii, winem i garum, popularnym, słonym sosem rybnym. Apicjusz radził, aby tak przyrządzone mięso podawać go w okrągłym pieczywie nasączonym białym winem.


Z kolei poprzedniczkami fast-foodów i restauracji były Thermopolium, czyli dosłownie 'miejsce, gdzie sprzedawane jest (coś) ciepłego'. Sprzedawano w nich gotowe potrawy na wynos.


Zazwyczaj korzystali z nich ubodzy lub osoby nie mogące pozwolić sobie na własne kuchnie bądź gladiatorzy. Thermopolia zachowały się w Herkulanum i Pompejach. Wyróżniały je umieszczone na froncie pomieszczenia lady z okrągłymi otworami, w których trzymano gliniane wazy zawierające suchy pokarm (np orzechy).


Same lady wyłożone były wzorzystymi, kolorowymi marmurami bądź ich imitacją, a ściany lokali pokrywały barwne freski, co widzicie na moich zdjęciach z Pompejów. Oba pochodzą z Thermopolium należącego do niejakiego Vetutiusa Placidusa.

Do tej pory moje drogi nie prowadziły przez Windsor. Choć lata temu zobaczyłam mury zamku z autokaru, którym wracałam do Polski z półrocznego pobytu na kursach angielskiego.
W jednym z nota bene najszpetniejszych miasteczek wysp brytyjskich, w dodatku o nazwie wyjątkowo trudnej do wymówienia: Portsmouth.
Dlatego bardzo się ucieszyłam, gdy tym razem miałam nie tylko zobaczyć, ale i zamieszkać w Windsorze. Na dodatek w hotelu dosłownie vis-a-vis ulubionej, weekendowej rezydencji królowej – z okien pokoju widziałam jej mury! Mało tego, jak zaraz poinformowali mnie bardziej obeznani w temacie koledzy-dziennikarze innych nacji (moja eskapada do Anglii miała charakter służbowy), królowa akurat gościła w zamku! Miała na to wskazywać łopocząca na maszcie wieńczącym wieżę, flaga (opuszczona z kolei informuje, że królowej tam nie ma).
Windsor jest uroczym miasteczkiem, którego „starówka” utrzymana jest w stylu georgiańsko-wiktoriańskim.

Otacza ona naprawdę imponujący teren zamku – dopiero widokówki „z lotu ptaka” dają wyobrażenie o jego ogromie!

Krążąc po uliczkach mamy nieodparte wrażenie, jakbyśmy cofnęli się co najmniej jeden albo dwa wieki wstecz.

Jednocześnie wśród dystyngowanych pubów i hoteli „z klasą” rozpychają się coraz pewniej i liczniej azjatyckie lokale. Jest ich w Windsorze naprawdę dużo, rzec można śmiało, że już zdominowały tutejszą ofertę żywieniową. Począwszy od renomowanej Thai Square, w której jadłam pyszne noodles i ulubioną zupę kokosową z kurczakiem (Tom Khaa Gai), a skończywszy na fastfoodzie, gdzie za kilka funtów można najeść się „po uszy”.

 Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby skrywaną słabością Jej Wysokości okazał się akurat thai food.