Mam nadzieję, że nie jesteście tak przejedzeni po Świętach, aby tematyka tego tekstu was zniechęciła.
Kojarzonego z USA smakołyku wcale nie wymyślono za oceanem, podobnie jak fast-foodów. Oba istniały już i cieszyły dużą popularnością w starożytnym  imperium rzymskim. Tak twierdzi prof. Rosemary L.Moore wykładowczyni literatury i historii starożytnej Grecji i Rzymu na Uniwersytecie Iowa w artykule opublikowanym w styczniu br. w Daily Mail.
https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-7925927/Ancient-Roman-cookbook-lists-recipe-burger-includes-salty-fish-sauce.html
 Wśród 468 przepisów spisanych przez amatora dobrej kuchni i sybarytę Marka Gawiusza zwanego Apicjuszem w księdze "O sztuce kulinarnej" z czasów Augusta i Tyberiusza znajduje się ten na isicia omentata. Jest to okrągły kotlecik z mielonego mięsa wołowego doprawiony owocami jałowca, orzeszkami pinii, winem i garum, popularnym, słonym sosem rybnym. Apicjusz radził, aby tak przyrządzone mięso podawać go w okrągłym pieczywie nasączonym białym winem.


Z kolei poprzedniczkami fast-foodów i restauracji były Thermopolium, czyli dosłownie 'miejsce, gdzie sprzedawane jest (coś) ciepłego'. Sprzedawano w nich gotowe potrawy na wynos.


Zazwyczaj korzystali z nich ubodzy lub osoby nie mogące pozwolić sobie na własne kuchnie bądź gladiatorzy. Thermopolia zachowały się w Herkulanum i Pompejach. Wyróżniały je umieszczone na froncie pomieszczenia lady z okrągłymi otworami, w których trzymano gliniane wazy zawierające suchy pokarm (np orzechy).


Same lady wyłożone były wzorzystymi, kolorowymi marmurami bądź ich imitacją, a ściany lokali pokrywały barwne freski, co widzicie na moich zdjęciach z Pompejów. Oba pochodzą z Thermopolium należącego do niejakiego Vetutiusa Placidusa.

Za miseczkę chłodnika 25 zł, za 10 dkg sosu z porów i krewetek - 29 zł (a do tego trzeba dodać jeszcze ryż, czyli cena dania oscyluje około 70-80, a nawet więcej złotych), 25 zł za kawałek quiche'a. Czy ktoś oszalał? Nie będę wzorem niektórych moich kolegów robiła sobie sweet-fotek na naszym stołecznym lotnisku i chwaliła, jak to tam ślicznie. Powinno być, gdyż przez lata nasz międzynarodowy port miał raczej prowincjonalny wygląd (z całym szacunkiem do prowincji). A zatem dobrze też, że otwarto taras widokowy, ale aby z tego robić wielkie wydarzenie, to chyba przesada.

Rzeczywiście sklepów na nim w bród, ale ceny są z kosmosu i warto powiedzieć to jasno, że oferta wyłącznie skierowana jest zatem do tych z bardzo wypchanym portfelem. Naturalnie mamy teraz znacznie więcej restauracji - już nie jesteśmy skazani na tragicznie tłustą w wydaniu lotniskowym kuchnię polską - po takim daniu nie wyobrażam sobie lotu, bo chyba bym po prostu pękła! Pojawiły się lekkie sałatki - zestaw z rukolą, jakimś serkiem i ziarnami za 25 zł.

W MacDonald's też się możemy spotkać. Jednak tutaj, mimo promocji obowiązującej chyba całą sieć, zgodnie z którą za hamburgera płaci się 3 zł, na lotnisku już 4,50 zł. I to najtańsze danie, a wersja serwowana - dla malucha. Okazję stanowią natomiast niektóre zestawy perfum - widziałam "małą czarną" Guerlaina za w miarę przyzwoite jak na te perfumy pieniądze. Swoją drogą sprzedający "duchi" mają o nich raczej blade pojęcie - pannica się ze mną wykłócała okrutnie na temat Angela. Bo ONA wiedziała lepiej i tym samym skutecznie mnie zniechęciła do zakupu!

A jak ceny kształtują się na lotnisku w Mediolanie Linate, gdzie wczoraj zakończyłam podróż? Od 2 euro za jedno etto pizzy, czyli kawałek, którym spokojnie się można najeść i to z pysznymi dodatkami.

Poza tym jest to jednak danie z pieca, a nie smażone w głębokim tłuszczu "kartonowe" mięso. Można?Jasne, a przy okazji promuje się narodowe w końcu danie w cenie dla każdego, a to najlepsza, najskuteczniejsza reklama.

Molti e molti anni orsono… wiele , wiele lat temu (a może wcale nie tak dużo - zależy, jak na to spojrzeć) mieszkałam sobie na górze Tytana.  Piętrowy domek na „kurzej stopce” dzieliłam jeszcze z trzema Słowaczkami, szalonymi dziewczynami w sensie jak najbardziej pozytywnym. Dobrze nam się razem mieszkało – poza sypialenkami miałyśmy w pełni wyposażona kuchnię i pralnię oraz zarośnięty ogród ze zdziczałymi jabłoniami, w którym rozwieszałyśmy pranie lub w niedzielę prężyłyśmy blade ciała do słońca. Blade, bo 12 godzin na dobę pracowałyśmy w sanmaryńskich sklepach.

Nie było łatwo tyle czasu wystać na nogach – krzeseł do siedzenia nie przewidziano, należało bezustannie wypatrywać klientów i „łowić” ich do wnętrza. Jednak płacono nam znakomicie, a  ja jeszcze dodatkowo dostawałam domowy obiad – żona szefa, Niemka z wojennego jeszcze importu, gotowała tak bosko, jak szczerze mnie nie znosiła, ale Marino – mój „boss” bardzo ją pilnował, aby nie pokazywała rogów. Nie mogłam więc narzekać.

W wyczekiwane przez cały dzień wieczory odreagowywałam – albo z moimi Słowaczkami w pizzerii u Andrei, gdzie regularnie zamawiałam wielką jak koło młyńskie pizzę vegetarianę z czeskim salami J, albo na dyskotekach. Niekiedy mój ówczesny fidanzato zabierał mnie do uroczych lokalików.

 I tak w jakąś sobotę po pracy, przed wolną niedzielą, wyruszyliśmy do Misano Adriatico, nadmorskiej miejscowości w pobliżu Rimini,  aby wylądować tym razem w jakimś mocno dla mnie podejrzanym miejscu. Drzwi wejściowe lokalu nie zachęcały – zwieszały się z nich plastikowe paski. W środku, pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mi się w oczy, był katafalk ze szklaną trumną pośrodku. Pustą. Następna sala była już zwykłą trattorią z drewnianymi, długimi stołami, wokół których na ławach siedziała lokalna młódź.

Wybraliśmy jakiś skrawek wolnego jeszcze miejsca przy jednym ze stołów. Zaraz też pojawił się kelner i położył przed nami papierowe serwety, będące zarazem menu. Moją uwagę przyciągnął napis Transilvania, który okazał się nazwą lokalu i motto z „Piekła” Dantego – Lasciate ogni speranza. Zafascynowana, zatopiłam się w lekturze jadłospisu, który, dopiero teraz, jak się zorientowałam, był po prostu upstrzoną rysuneczkami nietoperzy… klepsydrą. – Peccati gravi, grzechy ciężkie – czytałam. – Come etiliche: Lucifer, Delirium tremens, Pater noster, Satan gold – piwa spod diabelskiego i boskiego znaku w tym lokalu nie brakowało. Następnie „szły” analcolici, trunki bezalkoholowe: Vampire Kiss, Tenebre, Nosferatu. Ale ja byłam przede wszystkim głodna, więc od razu przeszłam do Intossicazioni alimentari, zatruć pokarmowych wybierając Pipistrelli Naghet czyli kawałki opiekanego kurczaka, podczas gdy mój chłopak zdecydował się na panino Cadavere czyli Kanapkę z Trupa z salami, karczochami i serkiem fontina. Nie mieliśmy ochoty na pizzę, choć nazwy brzmiały zachęcająco: Esorcista, Diavola, Pizza del Pipistrello czyli kolejno egzorcysty, diabelska i nietoperza. Natomiast jako admiratorka warzyw zajrzałam łakomie do Cul-in-Aria (Odsłoniętego Dupska – pardon!), bo tam znalazłam moją ukochana insalata mista. Deseru też nie mogłam sobie darować – 3 Palle di Satana czyli jaj szatana – bigne’ nadziewane czekoladą brzmiały rzeczywiście dobrze, choć dolci erotici a sorpresa czyli erotyczne słodkości i to jeszcze mające być niespodzianką, też mnie intrygowały.

Pochłonięta tak niezwykłą lekturą jakoś nie zarejestrowałam do końca znaczenia pytania, jakie padło zza moich pleców: - Chcesz pogłaskać boa?
Dopiero, gdy ktoś postukał mnie w plecy, odwróciłam głowę. Tuż przed moim nosem błysnęły zimne oczy węża. Język w otwartej paszczy niemal muskał mój nos. Wydałam z siebie niekontrolowany wrzask, ale odpowiedzią był zbiorowy rechot. Dopiero potem dowiedziałam się, że w tak niekonwencjonalny sposób witany był każdy nowy gość tego lokalu, który, z tego co wiem, oparł się włoskiemu kryzysowi i nadal działa. A menu wisi teraz na honorowym miejscu w mojej kuchni…

W ten sposób pragnę zainaugurować jednocześnie nową zakładkę w moim blogu, którą nazwę Peccati di gola – Kuchnia. Staram się zgromadzić w niej te wszystkie lokale z kraju i świata, których menu i wystrój zarazem szczególnie pozostały mi w pamięci. Już dziś wieczorem szukajcie Miłe Panie i Panowie bardzo mili też, pierwszego adresu i zdjęć absolutnie wyjątkowego miejsca… Miłej, słonecznej soboty!