Dziś zainaugurowałam moje rozliczne, zaplanowane na ten rok podróże. Dystans krótki - zaledwie ze stolicy do Grodziska. Najwygodniej WKD-ką, która dociera do celu bez opóźnień w godzinę. Wagony są nowoczesne, siedzenia wygodne, czyściutko i schludnie. A jednak już na stacji startowej w centrum zauważyłam pewną "niedogodność". Otóż - nie ma na niej WC. Aż nie mogłam uwierzyć, więc zapytałam osobę najbardziej poinformowaną, czyli peronową sprzedawczynię w sklepie z prasą.
- Najbliższa toaleta jest na Dworcu Centralnym - poinformowała, wywracając wymownie oczyma. Wcale jej się nie dziwię, bo pozostaje jej albo zamykać interes co jakiś czas i biegusi 10 minut z pełnym już pęcherzem do OO, albo też... nocnik, słoik? W samej kolejce też toalety brak. Dlaczego? Bo krótko jedzie? A zatem przewoźnik liczy, że pasażerowie wszyscy są zdrowi i w razie czego... wytrzymają. Gratulacje. Ja... wyznam, że liczyłam na toaletę na stacji kolejowej w Grodzisku, ale tu też zawiadowca popatrzył na mnie z wyrazem "czego ta paniusia chce" i wskazał stojącego po drugiej stronie torów TOI TOI-ia. Powiem wprost - brzydzę się takich miejsc i unikam jak mogę, jednak okazało się że ta nowoczesna "sławojka" była (w miarę) czysta, na drążku pyszniła się rolka papieru, a skorzystać z niej mógłby nawet niepełnosprawny na wózku. Tylko umywalki już nikt nie zamontował. Ale to przecież szczegół...

Lubię oprowadzać po Warszawy. Tu się urodziłam, znam każdy kąt, a historię na wyrywki. Na moich oczach ulice i place zmieniały nazwy, a niekiedy i postumenty lokatorów - na dawnym placu Dzierżyńskiego, dziś Bankowym, wodza rewolucji zastąpił wieszcz Słowacki. Tak dla przykładu. W ostatni weekend zamówiła mi się niewielka grupa mieszana, polsko-włoska. Trójka italiani z Neapolu - dwie dziewczyny i chłopak, generalnie przemiła jak to południowcy. Normalni, bez pretensji. Ale dwoma rzeczami mnie "zastrzelili". - To miasto wydaje mi się takie sztuczne, przecież nic tu nie jest autentyczne, wszystko odbudowane - stwierdza panna bodaj zaraz po wzajemnej prezentacji, a ja myślę, kto pisze te przewodniki dla cudzoziemców, że do takich wniosków dochodzą. Ale jednocześnie zachwycona jest naszymi Łazienkami, podkreślając z mocą, że są o niebo piękniejsze, niż rzymski park Villa Borghese. A przecież park w Reggi w Casercie pod Neapolem to spory konkurent dla naszych Łazienek! Natomiast jeden z panów, Polak z T. na południu Polski, "byznesmen" kręci nosem: a co to za park, i żadna tam architektura, zwykłe budynki. I z drugim, polonusem z Ameryki rozmawia na temat piękna tamtejszego kraju. Na koniec mówi do mnie:
 - Podoba mi się, jak pani oprowadza, może we wrześniu panią też wynajmiemy.
 Poczułam się jak samochód. Jednak z pewnością ja się nie dam już wynająć towarzystwu, które odwołało mi zwiedzanie w niedzielę na kilka godzin przed, mailem o 5 rano! Przecież mogłam wziąć w tym czasie inną, chętną grupę  albo przynajmniej wyjechać poprzedniego dnia do znajomych na działkę, gdzie mnie zapraszali, a tak dosłownie rozwalił mi dzień. Buractwo nie pomyślało, stwierdzając, że ma prawo odwołać na ostatnią chwilę. Jasne, nasz klient, nasz pan. Ale już nie mój.