Ci, którzy wybierają się do Italii już mogą szukać wśród "drobniaków" wybitej przed miesiącem, nowej monety wartości 5 euro. Kontynuująca znaną już serię "Smaki Włoch", promuje tym razem kulturę enogastronomiczną regionu Lacjum. Awers zdobi talerz smakowitej pasta all'amatriciana w towarzystwie litrowej, wyraźnie schłodzonej karafki białego wina Frascati oraz kiści winogron i kwiatu karczocha. Skąd ten wybór? Amatriciana ( w dialekcie rzymskim matriciana) to typowy sos do makaronu, którego tradycja wywodzi się z miasta Amatrice w prowincji Rieti w regionie Lacjum. Od 6 marca 2020 r. sos figuruje oficjalnie na liście Gwarantowanej Tradycyjnej Specjalności UE. GTS musi spełniać następujące warunki: 1.jego nazwa musi być sama w sobie specyficzna (np. mozzarella) lub też wyrażać specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego (np. belgijskie piwo Lambic, produkowane przy udziale drożdży Lambicus); 2. produkt musi posiadać specyficzny charakter, tj. cechę lub zespół cech odróżniających go od innych produktów tej samej kategorii. Różnica ta nie może opierać się tylko na jakościowym lub ilościowym składzie produktu, ani na sposobie produkcji, ustalonym w prawodawstwie krajowym lub wspólnotowym; 3. produkt posiada tradycyjny charakter, który może być wyrażony za pomocą:tradycyjnych surowców, tradycyjnego składu, tradycyjnego sposobu wytwarzania. Z kolei wino Frascati o słomkowo-złotym kolorze było pierwszym w Italii, które w 1966 r. uzyskało certyfikat DOC. To znak zarezerwowany tylko dla win pochodzących z określonej strefy geograficznej, wyprodukowanych z oficjalnie uznanych szczepów winogron ściśle związanych z danym środowiskiem. Wina produkowane są szczegółowo określonymi metodami. Frascati wytwarzane jest ze szczepów winogron Malvasia (obecne na monecie) i Trebbiano Toscano - por. grafika ze strony https://guida.quattrocalici.it/guida-vini/frascati/ Wspomniany karczoch to odmiana Carciofo romanesco o dużych, okrągłych główkach w kolorze fioletowo-zielonym, idealny w kuchni śródziemnomorskiej: Z kolei na rewersie widać akwedukt - jeden z tych, które znajdują się w okolicy najstarszej, bitej drogi rzymskiej, via Appia Antica. Przysłaniają go pinie - drzewa tak bardzo związane z regionem Lacjum. Morskie smoki natomiast są motywem zaczerpniętym z mozaik w Termach Neptuna w podrzymskiej Ostii Antycznej. Zdjęcia: Wikipedia, Pixabay, Quattrocalici.

Wracam do wcześniej już na blogu podjętego tematu i wracam na chwilę do mojej ulubionej, toskańskiej Lukki. A ściślej, do miejsca, które choć niewielkie rozmiarami, potrafi się odpowiednio promować jako to świadczące o starożytnej przeszłości tego niespełna 90-tys. miasta położonego pośród malowniczych wzgórz nad rzeką Serchio. Domus Romana to prywatne muzeum w podziemiach kamienicy, gdzie odkopano pozostałości dawnego, rzymskiego domostwa. Zwane Domem Chłopczyka na Delfinie ze względu na znalezione fragmenty płaskorzeźby o tej tematyce, pochodzi z I w p.n.e. Naturalnie z samego domostwa pozostało bardzo niewiele, natomiast fascynujące jest to, że zachowane warstwy murów kryjące się w fundamentach pozwalają prześledzenie ewolucji technik budowlanych od czasów sprzed 2 tys. lat do współczesności (od czasów rzymskich, longobardzkich, poprzez średniowiecze i renesans). Właściciele muzeum nawet w czasach pandemii dwoją się i troja, aby pozostawać w kontakcie ze światem zewnątrznym. Wśród wielu inicjatyw, jakie są w placówce podejmowane - ja zachęcam tych, którzy właśnie na początku grudnia wybierają się do Toskanii, aby postawili na Lukkę. Tu bowiem, w Domus Romana 5 grudnia odbędą się targi produktów lokalnych. Jest to tylko pretekst do opowieści o tym, które z nich były już obecne na stołach starożytnych Rzymian, jak je spożywano, przyrządzano, na ile były wówczas cenione. Będzie można skosztować takie potrawy przygotowane wg dawnych receptur, ale też dowiedzieć się, ile z tej kuchni sprzed wieków zostało do dziś. Bez wątpienia jednym z produktów oferowanych na tragu bedzie pyszne, lokalne ciasto Buccellato - przypominające smakiem naszą chałkę, tyle, że z duża ilością bakalii - jego receptura jest bardzo wiekowa. Nazwa tego ciasta wywodzi się od łacińskiego słowa buccella, co znacz 'kęs". Buccellato miało niegdyś formę obwarzanka (dziś wywarzane jest również w wersji podłużnej) i z piekarni do domu noszono je na... ramieniu, jak obręcz. Miało to miejsce zwłaszcza w niedzielę, po Mszy św. obejrzeć filmy, spotkać się z ekspertami. A to wszystko - na dodatek, za darmo! Miejsce: Domus Romana, Via Cesare Battisti 19, Lukka, godz. 16. Koniecznie trzeba wcześniej zarezerwować sobie miejsce: 0039 583 050060 Współorganizatorem wydarzenia jest Izba Handlowa w Lukce. Więcej na temat Lukki na moim blogu: https://italiannawdrodze.blogspot.com/2019/12/co-zobaczyc-w-lukce.html

Po kilku latach wracam do współpracy z Włoskim Targiem, ponownie jako jego koordynatorka, PR i marketingowiec. Teraz mam przyjemność zaprezentować jego najlepsze, bo toskańskie oblicze. Firma „I prodotti d’Eccellenza SAS di Gilberto Bastreghi & C.” z siedzibą w Montepulciano (via Catania 12, 53043 Montepulciano), w regionie Toskania działa na rynku włoskim od 30 lat. Zajmuje się sprzedażą wysokich jakościowo produktów żywnościowych, wytwarzanych przez małe, rodzinne firmy z Toskanii i innych regionów Italii. Od 2017 r. filia firmy pod nazwą „Eccellenze Italiane” działa w Polsce. Posiadane w asortymencie produkty oferuje polskim klientom w formie klimatycznego mercato all’ italiana, czyli włoskiego targu. Takie targi organizowane są w sezonie wiosennym (od marca/kwietnia do czerwca) i jesiennym (wrzesień-październik/listopad) na głównych placach dużych miast Polski, jak: Warszawa, Wrocław, Katowice, Łódź czy Poznań, Radom oraz Częstochowa. Z roku na rok „Eccellenze italiane” starają się rozszerzyć „target” i dotrzeć do kolejnych ośrodków w kraju. Równolegle firma współpracuje z wieloma centrami handlowymi w Polsce, w tym z siecią handlową M1 (Marki, Radom, Częstochowa, Katowice). Tam wystawia się w formie tzw. „wysp” w głównych ciągach komunikacyjnych. Stoiska obsługują sprzedawcy polscy lub potrafiący się porozumiewać w naszym języku. Panuje na nich iście włoska, „słoneczna”, rodzinna atmosfera – gra włoska muzyka, a niektórzy sprzedawcy nawet sami śpiewają! Są liczne degustacje, konkursy i inne atrakcje. Aromatyczne sery, smakowite wędliny, idealne do wina lub piwa taralli, czyli obwarzanki z ziołami, w wersji łagodnej lub pikantnej, złocista oliwa z oliwek oraz różne gatunki oliwek, także w postaci smakowych kompozycji z przyprawami, suszone pomidory, czekoladowe słodkości oraz „królowe” włoskich ciastek – słynne na cały świat, sycylijskie cannoli i neapolitańskie sfogliatelle z nadzieniem „palce lizać” – oto nasza oferta, której nie będziecie mogli się oprzeć! Zobaczcie naszą nową stronę internetową: https://y9n9u8.webwave.dev/ Zapraszamy do współpracy zainteresowane zakupem włoskich towarów sklepy - zamówienie możecie złożyć przez nową stronę internetową: https://y9n9u8.webwave.dev/ Do naszego targu stale szukamy personelu. Niekoniecznie z praktyką w sprzedaży, ale jest to mile widziane. Konieczne będzie wyrobienie certyfikatu samitarno-epidemiologicznego! Nie wymagamy znajomości języka włoskiego :) TERAZ SZUKAMY OSÓB DWÓCH OSÓB DO PRACY NA TARGU W PRUSZKOWIE!

Molti e molti anni orsono… wiele , wiele lat temu (a może wcale nie tak dużo - zależy, jak na to spojrzeć) mieszkałam sobie na górze Tytana.  Piętrowy domek na „kurzej stopce” dzieliłam jeszcze z trzema Słowaczkami, szalonymi dziewczynami w sensie jak najbardziej pozytywnym. Dobrze nam się razem mieszkało – poza sypialenkami miałyśmy w pełni wyposażona kuchnię i pralnię oraz zarośnięty ogród ze zdziczałymi jabłoniami, w którym rozwieszałyśmy pranie lub w niedzielę prężyłyśmy blade ciała do słońca. Blade, bo 12 godzin na dobę pracowałyśmy w sanmaryńskich sklepach.

Nie było łatwo tyle czasu wystać na nogach – krzeseł do siedzenia nie przewidziano, należało bezustannie wypatrywać klientów i „łowić” ich do wnętrza. Jednak płacono nam znakomicie, a  ja jeszcze dodatkowo dostawałam domowy obiad – żona szefa, Niemka z wojennego jeszcze importu, gotowała tak bosko, jak szczerze mnie nie znosiła, ale Marino – mój „boss” bardzo ją pilnował, aby nie pokazywała rogów. Nie mogłam więc narzekać.

W wyczekiwane przez cały dzień wieczory odreagowywałam – albo z moimi Słowaczkami w pizzerii u Andrei, gdzie regularnie zamawiałam wielką jak koło młyńskie pizzę vegetarianę z czeskim salami J, albo na dyskotekach. Niekiedy mój ówczesny fidanzato zabierał mnie do uroczych lokalików.

 I tak w jakąś sobotę po pracy, przed wolną niedzielą, wyruszyliśmy do Misano Adriatico, nadmorskiej miejscowości w pobliżu Rimini,  aby wylądować tym razem w jakimś mocno dla mnie podejrzanym miejscu. Drzwi wejściowe lokalu nie zachęcały – zwieszały się z nich plastikowe paski. W środku, pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mi się w oczy, był katafalk ze szklaną trumną pośrodku. Pustą. Następna sala była już zwykłą trattorią z drewnianymi, długimi stołami, wokół których na ławach siedziała lokalna młódź.

Wybraliśmy jakiś skrawek wolnego jeszcze miejsca przy jednym ze stołów. Zaraz też pojawił się kelner i położył przed nami papierowe serwety, będące zarazem menu. Moją uwagę przyciągnął napis Transilvania, który okazał się nazwą lokalu i motto z „Piekła” Dantego – Lasciate ogni speranza. Zafascynowana, zatopiłam się w lekturze jadłospisu, który, dopiero teraz, jak się zorientowałam, był po prostu upstrzoną rysuneczkami nietoperzy… klepsydrą. – Peccati gravi, grzechy ciężkie – czytałam. – Come etiliche: Lucifer, Delirium tremens, Pater noster, Satan gold – piwa spod diabelskiego i boskiego znaku w tym lokalu nie brakowało. Następnie „szły” analcolici, trunki bezalkoholowe: Vampire Kiss, Tenebre, Nosferatu. Ale ja byłam przede wszystkim głodna, więc od razu przeszłam do Intossicazioni alimentari, zatruć pokarmowych wybierając Pipistrelli Naghet czyli kawałki opiekanego kurczaka, podczas gdy mój chłopak zdecydował się na panino Cadavere czyli Kanapkę z Trupa z salami, karczochami i serkiem fontina. Nie mieliśmy ochoty na pizzę, choć nazwy brzmiały zachęcająco: Esorcista, Diavola, Pizza del Pipistrello czyli kolejno egzorcysty, diabelska i nietoperza. Natomiast jako admiratorka warzyw zajrzałam łakomie do Cul-in-Aria (Odsłoniętego Dupska – pardon!), bo tam znalazłam moją ukochana insalata mista. Deseru też nie mogłam sobie darować – 3 Palle di Satana czyli jaj szatana – bigne’ nadziewane czekoladą brzmiały rzeczywiście dobrze, choć dolci erotici a sorpresa czyli erotyczne słodkości i to jeszcze mające być niespodzianką, też mnie intrygowały.

Pochłonięta tak niezwykłą lekturą jakoś nie zarejestrowałam do końca znaczenia pytania, jakie padło zza moich pleców: - Chcesz pogłaskać boa?
Dopiero, gdy ktoś postukał mnie w plecy, odwróciłam głowę. Tuż przed moim nosem błysnęły zimne oczy węża. Język w otwartej paszczy niemal muskał mój nos. Wydałam z siebie niekontrolowany wrzask, ale odpowiedzią był zbiorowy rechot. Dopiero potem dowiedziałam się, że w tak niekonwencjonalny sposób witany był każdy nowy gość tego lokalu, który, z tego co wiem, oparł się włoskiemu kryzysowi i nadal działa. A menu wisi teraz na honorowym miejscu w mojej kuchni…

W ten sposób pragnę zainaugurować jednocześnie nową zakładkę w moim blogu, którą nazwę Peccati di gola – Kuchnia. Staram się zgromadzić w niej te wszystkie lokale z kraju i świata, których menu i wystrój zarazem szczególnie pozostały mi w pamięci. Już dziś wieczorem szukajcie Miłe Panie i Panowie bardzo mili też, pierwszego adresu i zdjęć absolutnie wyjątkowego miejsca… Miłej, słonecznej soboty!