Właścicielka, Tiziana "leczy", czyli naprawia tu lalki, przytulanki, zabawki z całego świata, bo głęboko wierzy, że mają duszę, są skarbnicą pamięci o naszym dzieciństwie, które my niejednokrotnie wymazaliśmy czy wyparliśmy.


 Pamiętają każdy nasz uśmiech i każdą łzę, noszą tłuste plamy po jedzeniu i piciu, mają podarte ubranka, ale są najpiękniejsze na świecie.

Jak co roku, 19 września neapolitańczycy oczekują od swojego świętego patrona, że dokona cudu, czyli na oczach tłumu przemieni swoją krew ze stanu stałego w ciekły.


 Krew znajduje się w ampułkach, w neapolitańskiej Katedrze p.w. św. Januarego. Mieszkańcy miasta pod wulkanem bardzo liczą na ten cud, gdyż wierzą szczerze, że od tego zależy ich pomyślność. W latach, gdy cud nie następował - Neapol dotykały rozmaite kataklizmy - pokazuje to namalowany sprayem vis a vis świątyni rysunek, jakim otworzyłam ten post. 16 grudnia 2016 roku cud się właśnie nie wydarzył - po raz pierwszy od 36 lat. Ischię dotknęło trzęsienie ziemi, ale w styczniu zatrzęsła się ziemia w Abruzji i... o czym już nie piszą nasze media, dalej odnotowywane są wstrząsy. Najciekawiej na ten temat napisał Herling-Grudziński w opowiadaniu "Cud", które wszystkim polecam :)


 Ja też miałam swoje intencje, z którymi przyszłam do San Gennaro i wierzę, że mnie wysłuchał.

W tym barze na rogu, czy jak wolicie na początku via dei Tribunali po prostu musiałam się napić kawy. Nie tylko dlatego, że zapuszczony dziedziniec Castello Capuano vis a vis mną wstrząsnął i musiałam odreagować. To była tylko scusa. Uwielbiam stosunek Włochów, zwłaszcza tych z Południa do świętych, którzy nawet mogą patronować barom i nikt się nie gorszy. Myślę, że sami święci nie mają nic przeciwko temu, zwłaszcza zaś Poverello :) Ale jak zobaczyłam, że z malutką płaskorzeźbą świętego, na tej samej ścianie sąsiaduje pokaźnych rozmiarów drinkowy kieliszek, chyba blue curacao, to już mnie śmiech ogarnął. Kawę wypiłam. Neapolitańska, jak trzeba.

Być w Neapolu i nie zajrzeć do kościoła pod wezwaniem własnej patronki? Właśnie od tej nieznanej świątyni, nieopodal głównej stacji kolejowej przy piazza Garibaldi zaczęłam tour po mieście pod Wezuwiuszem. Chiesa di Sant' Anna alle Paludi, u wylotu uliczki o tej samej nazwie jest... niepozorny. Ale wnętrze zaskakuje, przede wszystkim rzeźbą w pomalowanym drewnie autorstwa Giuseppe Picano z końca XVIII wieku, który szlifował warsztat u samego Luigiego Vanvitelli, jednego z największych architektów i inżynierów włoskich pochodzenia holenderskiego. Co jest w niej takiego niezwykłego - święta Anna trzymająca w ramionach dziewczynkę, czyli Marię jest wyraźnie stara i zmęczona życiem, bez iskry boskości czy radości. Bardzo zwykła, co czyni ją szczególnie bliską. Ma na sobie prostą szatę, ale, co zabawne, z jej uszu zwisają bardzo szykowne, złote kolczyki - uszy dziecka zdobią podobne cacka. Święta ma też kilka złotych łańcuszków na szyi. To wszystko są wota. Ale na tym nie koniec, bo oprócz klejnotów i biżuterii pod figurą sporo jest innego rodzaju wot - różowych miśków, pluszowych serduszek, suchych wianuszków z kwiatów. To wszystko są podziękowania za okazane łaski.

 Jak tłumaczyła mi starsza pani opiekująca się ołtarzem, niegdyś ten obszar należał do wsi, uprawiano tu warzywa, ale grunty były bagniste, stąd nazwa samego kościoła - św. Anny na mokradle.

Boeingiem 737-800 doleciałam z Modlina do Neapolu o czasie. Tanimi liniami, które o taniość trudno posądzić, bo jak się dokupuje bagaż 20 kg, to od razu cena podskakuje o 320 zł. Doliczmy też po 33 zł jazdy Modlin busem. Dawno nie byłam na lotnisku w Modlinie - zmieniło się, moim zdaniem na korzyść. Dalej ceny wysokie, aczkolwiek sklepik spożywczy daje możliwość nabycia sałatek w rozsądniejszej cenie - bardzo smaczne są hot dogi w równych smakach. Nie odważyłam się spróbować tego z ananasem - next time, ale sięgnęłam po wersję nowojorską - świeżutka bułeczka i kiełbaska. Natomiast restauracja-bar na pięterku serwuje apetyczne pizze, którym nic nie można zarzucić prócz ceny - 18 zł za kawałek!
Przeżyłam jeszcze jedno zaskoczenie - nie używano stojaka do pomiaru walizek, nie kazano mi też ważyć torby podręcznej, a nieco się obawiałam, bo jednak ważyła co-nieco. Nie zagrałam w zdrapkę na pokładzie, choć personel Ryanaira tak mnie do tego namawiał. Na miejscu czekał na mnie przemiły Matteo z B&BCity Center - rzeczywiście te pokoje są w centrum, blisko dworca, więc punkt wypadowy idealny. Sam lokal przeczyściutki. Ja mieszkam w ogromnym pokoju z dwoma szafami, w których znalazłam tyle wieszaków, ile dusza zapragnie - nierzadko mam z tym problem w hotelach najwyższej kategorii, czego nie pojmuję. Utrzymany w żółtej tonacji, z pościelą w kwiatki na twardych, jak trzeba materacach łóżek - świetnie mi się spało. Do miasta już wieczorem nie wyszłam, ale Wezuwiusz widzę praktycznie cały czas. Zacny wulkan towarzyszył mi przy lądowaniu, a i teraz, gdy wyjrzę przez okno, z lewej strony widzę pół jego zbocza.


Tak dawno nie byłam w Neapolu. Jakie jest to miasto, na pierwszy rzut oka. Dwóch chłopaków z Caserty, z którymi leciałam przekonywało mnie, że nie jest tak niebezpiecznie jak piszą w przewodnikach. Matteo potwierdził: jak weźmiesz do serca pewne precauzioni, to nic Ci się nie stanie. To znaczy: nie rzucać się w oczy, im mnie gadżetów typu fajny zegarek, biżuteria tym lepiej, plecak czy torebka zawsze przed sobą - torba koniecznie z dłuższym, grubym paskiem, przewieszona na krzyż. Mam takową, rzecz jasna. I uważać przechodząc przez jezdnię, bo neapolitańczycy lubią "dawać w gaz", ale nie w sensie alkoholowym. Przed snem wyskoczyłam do supermarketu vis a vis po wodę do picia. Nabyłam Aqua Lete - na niepamięć? Według mitologii greckiej ta jedna z pięciu wód Hadesu miała właśnie takie właściwości, a w Boskiej komedii Dantego dusze mające wstąpić do raju piły z Lete, aby oczyścić się z grzechów przed wstąpieniem do raju. Neapol to mój raj?  Mam taką nadzieję, aczkolwiek moje okolice są totalnie zaśmiecone. Widać jednak, że mieszkają tu prawdziwi tifosi - młody człowiek rozgrywał mecz pod moimi oknami dając piłą po chodniku aż miło, ale tu mi takie dźwięki nie przeszkadzają. Usnęłam jak dziecko...