Hawana. Plaza de Armas. Dzień po mszy papieskiej na Placu Rewolucji. W podcieniach sypiących się kamienic starówki, rząd prymitywnie skleconych stoisk. Dominują wizerunki Fidela i Che w różnych rozmiarach i kształtach. Wśród nich dostrzegam sporą, pustą przestrzeń i gdzieś w głębi samotną figurynkę Jana Pawła II z gipsu wielkości wskazującego palca. Już chce ją kupić, gdy zagarnia mi ją łapczywym gestem sprzed nosa jakaś lokalna kobieta. Kiepskim hiszpańskim (po trzech miesiącach kursu) pytam się czy jest więcej Janów Pawłów. - Nie, został tylko Fidel! - odpowiada sprzedawca. Jakie to znamienne. Usłyszeć to w tamtym czasie na ulicach stolicy czerwonej Kuby!
Szczerze mówiąc obie figurki różni tylko strój, biała szata i mundur wymalowane prymitywnie farbkami. Decyduje się więc na Castro, bo ma twarz niczym tajemnicze figury.... z Wyspy Wielkanocnej. Nota bene nasz Papież w tym wydaniu ma taką samą :) A więc znacznie się różni od tej, która ilustruje tekst.

Gipsowy Castro jest ze mną do dziś - stoi w kuchni, na parapecie i tylko gipsowe, czarne kamasze El Comandante się  nieco obtłukły. Cóż, czas z nikim łaskawie się nie obchodzi.
Takich obrazków z moich dziennikarskich podróży z Ojcem Świętym mogę przytoczyć dziesiątki, setki.

Byłam z nim w 1998 r. na Kubie, w 1999 r. w Indiach, potem na Ukrainie i w Ziemi Świętej.


Relacjonowałam dla Tygodnika Solidarność, a potem innych mediów trzy ostatnie Jego podróże apostolskie do Ojczyzny. Współpracowałam z Włoską Agencją Prasową ANSA jako tłumacz i wsparcie dziennikarza-watykanisty z rzymskiej centrali.

W "Życiu Warszawy", którego już dziś nie ma, rozpoczęłam pracę na dzień przed odejściem Ojca Świętego. Nawet teraz nie jestem w stanie oddać emocji, jakie temu trudnemu debiutowi towarzyszyły. A potem kolejnym tekstom, jakie o naszym Ojcu Świętym pisałam, jak choćby wywiad z sędzią Imposimato: http://www.zw.com.pl/artykul/123130.html,
Za pół godziny też będzie mi trudno powstrzymać emocje. Wybije 21.37, a w moim oknie zapłonie światełko pamięci i nadziei.

Dziesięć dni temu leciałam liniami EgyprAir z Hurghady do Kairu. Dzień później - z powrotem. Lotnisko nowoczesne, strzeżone bodaj trzema bramkami na zewnątrz. Przy wejściu kontrola bezpieczeństwa - bagaż jest prześwietlany w specjalnym urządzeniu rentgenowskim. Na oko niczym się ono nie róźni jakością od tych stosowanych w portach UE. Nikt nie każe mi jednak wyjmować z torby kosmetyków, komputera czy komórki! Choć przy punktach kontrolnych stoją stosowne tablice z instruktarzem, że powinnam to zrobić! W hali, kolejna kontrola. Ale gdy grupa, z którą podróżuję kładzie torby na taśmie, maszyneria się psuje. Zapada spora konsternacja wśród służb lotniskowych. Kwadrans naradzania się, podczas którego tracimy cierpliwość. Po czym każą nam... cofnąć się i jeszcze raz przejść przez bramki, aby przepuścić "manelki" przez promienie rentgentowskie przy wejściu. Paranoja! Potem jeszcze tylko "macanki" po ciele - panie i panowie osobno, i możemy wsiadać do samolotu! W Kairze też sporo punktów kontrolnych na lotnisku, ale wszyscy mamy wrażenie, że jest to przerost formy nad treścią. I czy to prześwietlanie jest coś są w stanie wyłowić? Niespodziewanie otrzymuję odpowiedź na swoje pytanie przy kontroli podczas odlotu z Hurghady do Warszawy. Czyli w ubiegły czwartek późną nocą. Oto sprawdzający mi plecak pracownik służby ochrony lotniska krzyczy nagle na cały głos: Spray! Pokazuję mu spokojnie, że wyjęłam perfumy z aplikatorem z bagażu i umieściłam w plastikowej, przezroczystej kosmetyczce w kuwecie. On jednak wywraca mój plecak na prawo i lewo, nadal wykrzykując słowo: spray! Z jednej strony się cieszę z tak solidnej kontroli, z drugiej dziwię - bo bagaż jest niemal pusty! Wreszcie pracownik porzuca mój wymęczony plecak i dorywa się do perfum. - To jest spray! - krzyczy triumfalnie, szykując się do wrzucenia go do pojemnika z produktami zabronionymi. Dosłownie szlag mnie trafia. Nie tylko dlatego, że to mój ukochany Guerlain ("mała czarna sukienka", której używam tylko od wielkiego dzwonu). Przede wszystkim natomiast z tego powodu, że opakowanie mieści się w dozwolonej przepisami kubaturze. Niewiele więc myśląc, bo pora późna, a ja mam sporą gorączkę, drę się na służbistę: - To moje perfumy i mogę je wziąć na pokład! I co robi służbista? Głupieje i oddaje mi butelkę bez protestów. Powinnam skakać z radości, ale teraz nie dziwię się, że pracowników egipskich służb lotniczych tak łatwo sterroryzować! A my, podróżnicy, którzy mimo zagrożenia nie chcą zrezygnować z marzeń o wojażach, coraz bardziej czujemy się jak ta rybka na załączonym obrazku. Co możemy zrobić, to tylko krzyczeć "shit"!
Myślę o biednym, kochanym, pięknym Egipcie który, mimo, że wyludniony, bo już nieliczni turyści odważają się go odwiedzić, dostał znów rikoszetem. Za wariata, który w istocie nie jest terrorystą!

65 kobiet i mężczyzn z 26 krajów wzięło udział w pierwszym w tym roku etapie Mistrzostw Świata Kitesurfingu (Kiteboarding El Gouna Grand Slam 2016) w egipskiej El Gounie.


Dosłownie przed godziną w finałach kobiet wygrała dotychczasowa mistrzyni świata w kitesurfingu freestyle, Karolina Winkowska. Nota bene - moja sąsiadka z Żoliborza :)


 - Już od trzech tygodni trenowałam w polskiej bazie kitesurfingowej Red Sea Zone (redseazone.com) - opowiadała mi przed ostatnim startem. - Tam warunki są doskonałe i nawet trudniejsze niż bazie Element, gdzie rozgrywane były same zawody - dodała. Obiebazy znajdują się w El Gounie.



El Gouna, miasteczko turystyczne z "marzeń" zostało wybudowane na piasku pustyni przed ćwierćwieczem nad morzem Czerwonym przez prezesa firmy Orascom Development, Samiha Sawirisa. Zgodnie z oficjalnym jego hasłem "life as it should be" jest wiecznie zieloną, nadzwyczaj czystą, nadmorską oazą z 17 hotelami i licznymi willami, które leżą na spłachetkach lądu poprzecinanych kanałami. W niczym nie przypomina znanych, egipskich kurortów, nie tylko dlatego, że jest kameralniejsza, ale tutejsza architektura pozbawiona betonowych mrowiskowców, które zazwyczaj stawiają światowe sieci hotelowe w nadmorskich miejscowościach nawiązuje do budownictwa arabskiego. W trzech marinach "parkują" luksusowe jachty i katamarany, którymi można wyruszyć na snorkeling czy nurkowanie na rafie. W centrum kuszą małe sklepiki i klimatyczne restauracje oferujące kuchnie świata, nawet indonezyjską! El Gouna do niedawna nastawiała się jeszcze na zasobniejszych turystów. Teraz otwiera się na wszystkich, a przede wszystkim marzących o aktywnym wypoczynku.


 Są tu idealne wręcz warunki do uprawiania sportów wodnych, a zwłaszcza świetne spoty kite'owe, stąd powstające bazy przyciągają największe gwiazdy tego młodego jeszcze sportu, jak Hassan Sulaiman, Set Teixeira, David Tonijuan, Amr Zaki czy Youri Zoon. Być może zdobywająca coraz więcej fanów dyscyplina niedługo zostanie się olimpijską? Jestem laikiem, ale dziś, obserwując zawody spostrzegłam, jak rywalizacja między kiterami jest widowiskowa. Tricki wykonywane w powietrzu, kiedy zawodnik wybija się z wody i unosi niekiedy wiele metrów nad fale, wykonując różnego rodzaju obroty i rotacje ciałem jest bardzo skomplikowaną akrobacją, choć może wydawać się prosty. A to wszystko przy szybkości deski popychanej siłą wiatru dmącego w żagiel do 60 km/godz. Aby choć trochę zrozumieć, na czym to wszystko polega, odbyłam pierwszą lekcję kite'a we wspomnianej już, polskiej bazie. Instruktor naturalnie polskojęzyczny, z wieloletnim doświadczeniem, cierpliwie próbował mnie najpierw "wyluzować". Bo kitesurfing nie wymaga nie wiadomo jakiej siły mięśni czy ramion, ale właśnie zrelaksowanych rąk, które potrafią manewrować kitem minimalnym wręcz ruchami. Trzeba umieć złapać wiatr i sprawić, abyśmy to my zapanowali nad żaglem, a nie odwrotnie. Tak sobie myślę, że to idealny sport dla każdego z nas, bo szybki tryb życia sprawia, że wszyscy jesteśmy po prostu "pospinani". Ja sama nie zdawałam sobie sprawy, do jakiego stopnia stres wszedł mi w barki!
Mistrzostwa Świata Kitesurfingu odbyły się w El Gounie po raz pierwszy, ale już wiem, że w przyszłym tygodniu zostanie oficjalnie ogłoszona ich druga edycja w 2017. To dobrze dla El Gouny i całego Egiptu, który wyraźnie odczuwa odpływ turystów po wydarzeniach rewolucji 2011 i 2013, ale przede wszystkim katastrofy rosyjskiego samolotu w październiku ubiegłego roku, który po wystartowaniu z kurortu Sharm el Sheikh miał zostać zestrzelony nad Synajem. Do tego ataku terrorystycznego przyznała się grupa islamistów. Egipcjanie, z którymi rozmawiałam przekonują, że tragedia była wynikiem błędu pilota.
El Gouna jednak wydaje się miejscem absolutnie bezpiecznym. Jest oddalona i kilkaset kilometrów (50 minut lotu) od Kairu. Potężne posterunki strzegą głównego wjazdu do miasta. Jego granic nie przekroczy nikt przypadkowy. Na miejscu dyskretnie 300 funkcjonariuszy prywatnej policji czuwa, aby nikomu nic się nie stało. I jest tu rzeczywiście spokojnie. Piaszczyste plaże, cudownie ciepłe morze nawet rankiem, choć nocą temperatura spada w marcu do 15-16 st. C nocą, podczas gdy w dzień słońce ostro praży. Urocze hoteliki jak Bellevue, w którym spędzam teraz tydzień rozkoszując się widokiem morza, do którego mam minutę :) Jedzenie tak pyszne, że nie wiem, czy zmieszczę się w jakiekolwiek spodnie po powrocie. Tylko czy chcę wracać? Właśnie dowiedziałam się o zamachach w Brukseli. To gdzie tak na prawdę czyha niebezpieczeństwo? Bo tu śpię i poruszam się po okolicy bez jakiegokolwiek lęku!

Wielkanoc za pasem, a z nią oprócz strawy duchowej (najważniejszej) trzeba pomyśleć o tej dla ciała. Nie przepracowując się wszelako. Ja polecam moje wypróbowane dania na stronie: Przepisy nie tylko autorskie, przy czym szczerze mówiąc większość jednak wymyśliłam sama, bo bardzo lubię działać w kuchni. Właśnie dołączyłam nową "wariację" tarty. Naturalnie ciasto też robię w domu - kupnego nie polecam! A przy okazji, zaraz po Wielkanocy zapraszam na Targ Włoskiej Żywności Regionalnej, który rozpoczyna się już od 29.03 w Częstochowie. Pełen program na stronie grupy: https://www.facebook.com/groups/1229343850416341/ Będzie można na nim kupić m.in. przepyszne, suszone na sycylijskim słońcu pomidory. Szczerze mówiąc, nie mają sobie równych. Zwłaszcza, jak się je właśnie obgotuje w białym winie. Może być najtańsze, byle wytrawne.

-Piętnaście tysięcy rzymian dosłownie zarżnęły tutaj wojska Hannibala – opowiada mi moja znajoma, Simona Migliorati. Jest właścicielką kempingu-wioski turystycznej Camping Village Punta Navaccia w miejscowości Tuoro nad brzegiem jeziora Trazymeńskiego we włoskiej Umbrii, ale pasjonuje ją historia. Na terenie, gdzie teraz stoją turystyczne domki, 21 czerwca 217 r. stoczona została jedna z czterech kluczowych bitew II wojny punickiej, która przeszła do historii właśnie jako bitwa nad jeziorem Trazymeńskim. Wojny punickie były w sumie trzy, wszystkie między Rzymem, a Kartaginą, państwem powstałym z fenickiej kolonii w Afryce Północnej, która nagle tak urosła w siłę, że stała się największą potęgą morską w zachodniej części morza Śródziemnym, zagrażając interesom Republiki. Jak wiemy, finał tych konfliktów zbrojnych był dla Kartaginy tragiczny, bo została niemal zrównana z ziemią – jej pozostałości można oglądać na wykopaliskach pod Tunisem. 
Aby przeczytać ciąg dalszy tej pasjonującej historii, odsyłam do portalu Otwarty Przewodnik Krajoznawczy, który właśnie opublikował mój artykuł o dzielnym, acz okrutnym kartagińskim wodzu: http://www.krajoznawcy.info.pl/hannibal-nad-jeziorem-trazymenskim-43221