Ponad 400 mkw powierzchni zajmie stoisko Włoch na tegorocznych targach turystycznych TTWarsaw. Italia będzie krajem partnerskim imprezy, która ponownie odbywa się w centrum stolicy - w Pałacu Kultury i Nauki.


 Na stoisku zagości ponad 150 podwystawców z dziewięciu regionów Włoch, które rocznie odwiedza 50 mln turystów. Z pewnością zobaczymy stałych bywalców targów: regiony Emilia-Romania, Marche, Umbrię, Sardynię czy Trydent.

Słoń dźwigający na grzbiecie kolumnę pokrytą hieroglifami - będąc w Rzymie dokładnie przyjrzyjcie się temu pomnikowi na tyłach Panteonu. Zwierzę wydaje się oddane idealnie dłutem Giovanniego Lorenza Berniniego - tego samego, który kierował budową Bazyliki św. Piotra, tworząc dla niej słynny Baldachim i tron oraz kolumnadę obejmującą Plac św. Piotra. Mamy wrażenie, że ogromne uszy zaraz się poruszą, podobnie jak trąba skierowana w stronę niby-siodła. Ale wciąż nie widzicie najważniejszego? Dlaczego ogonek słonia bezwstydnie odsłania siedzenie i w którą stronę jest ono skierowane? A to ci historia, którą koniecznie muszę opowiedzieć.
W 1665 r. w ogrodzie klasztoru Dominikanów sąsiadującym z należącym zresztą do tego zgromadzenia do dziś, średniowieczną Bazyliką Santa Maria sopra Minerva znaleziono niewielki, bo pięciometrowy obelisk. Był jednym z wielu, jakie zdobiły przed wiekami istniejące tu Iseum, znacznych rozmiarów miejsce kultu poświęcone importowanym z Egiptu bóstwom, Izydzie - bogini płodności i rodziny oraz jej towarzyszowi, Serapisowi.
Zajmujący wówczas tron papieski Aleksander VII zdecydował, że obelisk stanie przed kościołem z Minerwą w nazwie. Na stworzenie odpowiedniej bazy trzymającej kolumnę rozpisano konkurs. W artystycznych środowiskach Rzymu zawrzało od emocji. Do rywalizacji włączył się też ksiądz z tutejszego zgromadzenia, dominikanin Domenico Paglia czyli Dominik Słoma. Zaproponował, aby obelisk postawić na sześciu kamiennych pagórkach, jakie figurują w herbie rodu Chigi, do którego należał papież. Na każdym rogu miał warować pies - odwołanie do nazwy zakonu: Domini canes, czyli 'psy Pańskie". Aleksander jednak projekt o dziwo odrzucił - nie chciał autopromocji, a ponadczasowego symbolu Boskiej Mądrości. Zaproszono więc do współpracy uznanego już Berniniego, a ten sprytnie nawiązał do bardzo poczytnej wówczas powiastki Francesca Colonny "Hypnerotomachia Poliphyli". Sprytnie, bo to dziełko posiadał w swojej biblioteczce sam papież-erudyta. Bernini zaczerpnął projekt z jednej z ilustracji do książki, pokazującej słonia z obeliskiem na grzbiecie.


Tym razem papież przychylnie odniósł się do projektu i wtedy zawistny Ojciec Paglia ruszył z ofensywą. - Żaden ciężki obiekt nie może się wznosić nad pustą przestrzenią, gdyż nie będzie to konstrukcja trwała! - wypalił. Celnie. Papież się przestraszył i kazał Berniniemu dodać do rzeźby "wzmocnienie" w postaci klocka pod brzuchem słonia. Na nic tłumaczenia Berniniego, który przecież już w swojej Fontannie Czterech Rzek na Placu Navona udowodnił, że jest to możliwe. Bernini był zrozpaczony. Aby jakoś zamaskować ewidentnie pobrzydzające całość rozwiązanie dodał słoniowi bogate siodło. Wszystko na nic. Prześmiewczy Rzymianie zaraz obdarzyli rzeźbę niepochlebnym przydomkiem "Świnki Minerwy" - Porcino di Minerva, która do naszych czasów uległa modyfikacji językowej do przyjemniejszej wersji "Kurczaczka Minerwy: - Pulcino di Minerva. Bernini jednak nie odpuścił Dominikaninowi - stąd rzeźba słonia ma odsłonięty zadek, z ogonkiem zdecydowanie z boku. To pokazuje, jak głęboko "w tyle" Bernini miał mieszkającego przecież w tym klasztorze Dominikanina - "mąciciela". Ten dosadny gest przywołuje mi na myśl jakże porywczych neapolitańczyków nie bez przyczyny - Gianlorenzo urodził się pod Wezuwiuszem.

Przy okazji warto wyjaśnić skąd sama Minerwa, starorzymska bogini mądrości, nauki u sztuki w nazwie chrześcijańskiej świątyni? I dlaczego jest to kościół Najświętszej Maryi Panny ponad Minerwą. Wyjaśnienie jest proste - miał powstać na gruzach dawnej świątyni córki Jowisza i Junony, choć ostatnie badania wskazują, że ta świątynia znajdowała się jednak nieco dalej, pod dzisiejszym kościołem św. Marty.

Minerveo to jeden z moich ulubionych, rzymskich pomników. "Wpadłam" na niego w zeszłym tygodniu, dosłownie biegnąc z grupą przez barokową część Wiecznego Miasta, bo jak zwykle plan marszruty jaki zażyczył sobie Klient okazał się karkołomny. Dlaczego jednego dnia ludzie chcą zobaczyć CAŁY RZYM, a potem płaczą, że to tak dużo??? Jedna z pań nawet pytała zdziwiona:
Dlaczego nie objedziemy miasta autokarem "wsiądź i wysiądź"? W ten sposób zaliczylibyśmy w godzinę cały Rzym.

Mają na oko dwa piętra, są zakręcone jak spiralka i "pachną" PRL-em czasów, na oko, Gierka. Prowadzą do wejścia na Mysią Wieżę górującą nad Gopłem od XIV w., więc naturalnie to tylko legenda, że w niej właśnie równie legendarnego Popiela zjadły myszy.

 Gród kruszwicki wzniesiono jednak wcześniej, bo w latach 70. X stulecia jako sedes regni principales czyli jedną z kilku rezydencji książęcych pierwszych Piastów. Z niewielkiego wzgórza, na którym od XI w. stał całkiem spory zamek ogarniali wody Gopła. Nie mogli wiedzieć, że na długo przed nimi, bo już w paleolicie, jakieś, bagatela 11-8 tys. lat p.n.e. mieszkali sobie tutaj... łowcy reniferów. Osadnictwo na tym terenie sprzyjały żyzne gleby i zasobne w ryby jezioro. Dla Piastów istotne było położenie grodu na skrzyżowaniu szlaków z Wielkopolski na Ruś i bursztynowego, którego wagę docenili już Etruskowie zostawiając potomnym stosowne wzmianki. Samo jezioro też ułatwiało komunikację, tworząc szlak wodny od Wisły do Warty. Dziś po jeziorze w sezonie pływa sobie stateczek Rusałka, są też wyznaczone tory wodne dla kajaków. Mysia Wieża natomiast zamknięta jest na głucho - trwają jakieś prace remontowe, ale nie znalazłam informacji do kiedy. Mam nadzieję jednak, że znikną te koszmarne, betonowe schody. Jest jednak nadzieja, skoro zrekonstruowano fragment mostu wiodącego ongiś do zamku - intryguje, gdyż w połowie się urywa.


Wygląda nieco jak instalacja i to mi się podoba. Sympatyczne są również drewniane figury u podnóża Wieży stylizowane na pierwszych Piastów. Rozbawiła mnie zwłaszcza ta poniżej:


Chwała władzom miasta za tablice informacyjne o grodzie, mostach na Gople, atrakcjach miasta, rozstawione w odpowiednich punktach Kruszwicy. Turysta niezmotoryzowany może skorzystać z komunikacji miejscowej działającej całkiem sprawnie lub taksówek przyjeżdżających na telefon - ich lista wywieszona jest na przystanku autobusowym w Rynku. Nie jest drogo.
Chwała też za przyzwoitą bazę noclegową - Hotel Restauracja Gościniec nad Gopłem, choć od jeziora 2-3 km odległy, to obiekt w pełni zasługujący na swoje trzy gwiazdki, a restauracja oferuje wybór smakowitych dań elegancko podanych. Ja jadłam bardzo dobrego łososia z rusztu popijając zacnym barszczem. W karcie są dania z ryb, mięsa, pierogi, a nawet włoskie pasty i naturalnie zupy. Pokoje w spokojnej tonacji beżów i butelkowej zieleni sensowne, odgórne oświetlenie i lampka przy biurku oraz lampki po obu stronach przestronnego łoża, pościel jak w czterech gwiazdkach. Spragniony gość napije się Cisowianki Perlage czekającej na niego na biurku. I ... niespodzianka. Właśnie zapukała do mnie pani z restauracji na dole i przyniosła... czajnik, abym sobie mogla zrobić herbaty ile chcę i dodatkowo kilka torebek zielonej herbaty. Dowiedziała sie, że mam pewne kłopoty żołądkowe. Zrobiła to z własnej inicjatywy. Serwis - na poziomie 5*. Wszystkim rekomenduję ten hotel z restauracją. Jestem pod dużym wrażeniem!
Być może natomiast Czytelnicy będą pod mniejszym wrażeniem jakości moich zdjęć - właśnie w Kruszwicy lunęło, a fotki robiłam na godzinę przed zmrokiem. Mamy już astronomiczną jesień. Nadeszła. owiała chłodem i ochlapała.