Oktawian August "inauguruje" swoimi rządami Rzym cezarów. Potrzebuje bez wątpienia pozytywnej "propagandy". W "Eneidzie" pisanej przez dekadę Wergiliusz opowiada dzieje Eneasza, syna samej bogini Wenus, a zarazem potomka Zeusa (mocniejszych koligacji już nie mógł mieć!), który uchodzi ze zdobytej Troi wraz z żoną Kreuzą i synem Askaniuszem, niosąc na plecach zniedołężniałego ojca. W ogólnym tumulcie gubi ukochaną żonę, która zostaje zabita. W końcu ze swoimi towarzyszami broni buduje statki i rusza w trwającą wiele lat, pełną przygód spowodowaną nieprzychylnością niektórych bogów, drogę.
Celem Eneasza jest Italia, ojczyzna jego przodków. Gdy wreszcie tam dociera, musi pokonać również tych, którym nie w smak jest pojawienie się cudzoziemca - w tym wodza Rutulów, Turnusa. Nagrodą jest ręka Lawinii, córki króla Lacjum, Latynosa, która u Wergilusza nie wypowiada ani jednej kwestii.
Obdarzając Lawinię głosem (na miarę feministki, ale na szczęście wyważonej, a nie nawiedzonej) doprowadza do jej spotkania w świętym gaju z duchem Wergiuliusza, obdarza umiejętnością wizji, pozwala zobaczyć przyszłość.
Lawinia jest tutaj trochę jak bóg Janus, patrząca do tyłu i do przodu, wyprzedzająca swój czas, widząca, co stanie się po jej śmierci. Wraz z nią poznajemy prapoczątki Rzymu od miast Laurentum, gdzie rządził jej ojciec poprzez założone przez nią miasto Lawinium, gdzie rządziła wraz z mężem Eneaszem, poprzez Alba Longa w górach Albańskich, dokąd Eneasz wysłał swojego syna Askaniusza, aby tam sprawował władzę, aczkolwiek chłopak nie miał talentu do rządzenia, po Romulusa i Remusa, a więc Rzym.
Nie chcę strzeszczać powieści, bo zabiorę Wam przyjemność czytania. A będzie ona znaczna, gdyż powieść jest napisana piękną, poetycką prozą i znakomicie przetłumaczona przez Tomasza Wilusza. To pozycja doskonała dla każdego amatora mitologii, ale też pilotów wycieczek do Włoch. Wiem bowiem z doświadczenia, że Polacy lubią słuchać o dziejach bajecznych.
