I znów jest 1 sierpnia. Godzina 17. Dźwięk syreny, początkowo cichy staje się z każda sekundą coraz głośniejszy. Przebija się przez pisk opon na rozpalonej letnim słońcem popołudnia jezdni, warkot silników przepełnionych w porze wyjścia z pracy, autobusów, krzyk matki goniącej po chodniku roześmiane dziecko. Osadza w miejscu kierowców samochodów i pieszych. Już stoją, jakże posłusznie, skupieni, w całkowitej ciszy tam, gdzie zastał ich ten dźwięk, tak odmienny od wszystkich innych syren rozbrzmiewających w ciągu roku: karetek, wozów strażackich, limuzyn wiozących VIP-ów.Wsłuchany w lament syreny trwa też w milczeniu tłum w głównej Alei Powązek Wojskowych: chłopak w koszulce z napisem Powstanie 1944, elegancka bizneswoman w garsonce z naręczem biało-czerwonych gladioli, ubrana w nieodłączne fiolety, znana pisarka patriotyczna, politycy, działacze partii rozmaitych, grupy rekonstrukcyjne, harcerze. Jakaś nieposłuszna łza toruje sobie drogę poprzez bruzdy pomarszczonego niczym jabłko, policzka bardzo starszego pana o nadzwyczaj bujnej, siwej czuprynie. Wsparty o drzewce sztandaru z wyhaftowanym znakiem Polski Walczącej, zastyga i on. Niewidzący wzrok wpatrzony gdzieś w dal. Uśmiecha się zawadiacko. Znów ma osiemnaście lat i najlepszą marynarkę ojca, wykradzioną w tajemnicy przed matką z szafy, która trzymała ją niczym najświętszą relikwię, bo mąż-oficer II Rzeczpospolitej już ze Wschodu nie wróci. Młodzieniec z dumą poprawia biało-czerwoną opaskę na ramieniu. Szyła mu ją ukochana Basia, której gruby, pszeniczny warkocz ledwie miał odwagę dotknąć czubkiem palców, ścigany czujnym wzrokiem jej matki, gdy gościł na pierwszej herbatce w mieszkaniu dziewczyny na Kapucyńskiej. Nie ma żadnej broni, ale przecież zaraz zdobędzie jakąś na Niemcu. Tak bardzo chce walczyć. Nie boi się, emocje biorą górę nad strachem. Tego 1 sierpnia 1944 roku przepełnia go tylko ogromna radość i przekonanie, że zwyciężą, bo przecież inaczej być nie może! Już słuchać pierwszą serię z karabinu, zaraz potem drugą i trzecią. Każdy strzał przybliża do wolności. Mija minuta i cichnie syrena pamięci. Warszawska ulica znów budzi się do życia, ruszają z miejsca ludzie i samochody. Tłum na Powązkach Wojskowych sunie już z naręczami kwiatów do mogił tych, co nie mieli wątpliwości „bić się czy nie bić” ( I nie mieli też zresztą innego wyjścia).nStarszy pan ociera spiesznie łzę, sztandar zakłada na ramię jak broń. Grzecznym, ale stanowczym głosem toruje sobie drogę do tonących w ludzkim ścisku i morzu światełek, kwater Szarych Szeregów. Pochyla się nad ostatnim kopczykiem w rzędzie, kładzie czerwoną różę: - Przyszedłem, moja miła – szepcze, spoglądając niemal z czułością na napis na tabliczce: „Basia, lat 17, sanitariuszka, zginęła 1 sierpnia 1944 r”. (plakat z pierwszego filmu non-fiction z Powstania Warszawskiego, który zadebiutował na ekranach 9 maja br.: www.1944.pl; tekst do przeczytania również w ostatnim numerze "Magazynu  Świat. Podróże Kultura" http://www.magazynswiat.pl/pdf/Magazyn%20Swiat%202014%20Wakacje.pdf )

Brak tablic informacyjnych, klasyczne dla sezonu letniego roboty drogowe (ziszczony sen idioty), objazdy, zakazy wjazdu dla autokarów sprawiają, że dotarcie do Kopalni Soli w Wieliczce graniczy z cudem. Ja wczoraj spóźniłam się kwadrans, a kolejne pół godziny spędziłam między trzema (!) kasami: dla klientów indywidualnych, grup oraz biurem imprez - każdą ulokowaną w innym budynku, bo osobom je obsługującym trudno było "zakwalifikować" do odpowiednij zgłoszoną wcześniej grupę. Pielgrzymka czy nie? - zadawały sobie pytanie wymanikiurowane damy w okienku i miały pretensję, że czegoś od nich chcę. Podobno taki system obsługi jest pomysłem Zarządu obiektu -  w takim razie ja takiemu szefostwu od razu dziękuję. Do wymiany - przynajmniej głowy, bo może choć reszta się nadaje? Natomiast pod ziemią nasza 700-letnia kopalnia oczarowuje. Przewodniczki, w górniczych mundurkach opowiadają ze swadą jej dzieje, z własnej inicjatywy modyfikują trasy tak, aby były jeszcze ciekawsze, za pomocą jednego guziczka wyczarowują spektakle świała i dźwięku - jak pięknie brzmi muzyka Chopina odbijająca się echem pośród solnych stropów. Dla cudzoziemców trzewia kopalni mają jeszcze w zapasie pożyteczną lekcję polskiej historii, bo po drodze spotyka się nie tylko św. Kingę, ale i Kaizmierza Wielkiego, Kopernika i "dziadka" Piłsudskiego. Mnie, z wykształcenia wszak polonistkę zaciekawił nieznany fakt z życia Staszica, który Wieliczkę też nawiedził, zjeżdżając w jej głębiny podobnie jak wjego czasach górnicy, na linach! Jak to działa na wyobraźnię! Czar prysł natomiast na koniec zwiedzania, bo zbyt liczne slepiki i zapach starego tłuszczu z podziemnej restauracji zanadto nachalnie dawały znać, że kopalnia musi zarobić - zdopingowana zapewne ustalebiami odgórnymi przewodniczka dosłownie co minutę podkreślała, co możemy kupić, a co zjeść. A to przynajmniej na mnie działa zawsze odwrotnie. Wyjeżdżając z szybu nowoczesną windą miałam wrażenie, że dopiero co opuściłam Mac Donalda.

6.41. Za oknem nowohuckie kominy. Trzeba mieć szczególne wyczucie (a może poczucie humoru?)aby ulokować włoską grupę, zwłaszcza księży, którzy przyjechali na zwiedzanie Krakowa, w takim entourage'u. Nie ja jednak jestem organizatorem tego touru, tylko jedno z naszych biur podróży - mnie przypadła rola pilotki. Hotel Krakus Junior przy nomen-omen Nowohuckiej jest klasycznym dla epoki "budujemy nowy dom" klockiem z tych, jakie w czynie społecznym stawiał Birkut z jednego z najlepszych filmów Wajdy. Jednak, aby oddać sprawiedliwość, wnętrze zaskakuje pozytywnie. Niby jedna gwiazdka, jednak obiekt zasługuje na mocne dwie. Wykładziny czyste, łazienki z nową glazurą, wygodne, dostatecznie twarde materace i BARDZO dobre jedzenie. Wczorajszy placek ze śliwkami na obiado-kolację mógł śmiało konkurować z wypiekami mojej Mamy. Naturalnie Włosi nie byli zachwyceni lokalizacją - 6 km od centrum skutecznie odcina ich od możliwości wieczornych spacerów, zwłaszcza że kierowca autokaru po całym dniu za kółkiem musi wypocząć (przepisowych 11 godzin przerwy trzyma się nieugięcie. I dobrze!).

Wczoraj zwiedzaliśmy gród Kraka. Jakże miło mi się zrobiło na Wawelu, gdy lokalny przewodnik wskazał na grób Władysława Jagiełły, a jeden z moich podopiecznych od razu wykrzyknął - to mąż Hedwige! Widać, że grupa pilnie słuchała dziejów Polski, jakie w sprytnej pigułce zaserwowałam jej zaraz po przylocie. Duma mnie też rozpierała na widok ich otwartych z zachwytu ust, gdy stanęliśmy pod Sukiennicami: - Bello! - szeptali. Ja też, choć warszawianka, uważam że Kraków jest pięknym miastem, a starówka zadbana, dopieszczona w najmniejszym szczególe - chciałoby się władze tego miasta do stolicy co najmniej wypożyczyć, aby zrobiły w niej porządek.

 Po południu nawiedziliśmy Sanktuarium Bożego Miłosierdza w Łagiewnikach i tu, w kaplicy siostry Faustyny "moi" księża odprawili Msze św. Koncelebrze 10 kapłanów przewodniczył Jego Ekscelencja Arcybiskup Foggi-Bovino, 75-letni Francesco Pio Tamburrino.

Jego kazania słuchałam z prawdziwym zajęciem - nasi kapłani mogliby się od Niego uczyć jak mówić do wiernych, aby przykuć ich uwagę. Przygotowany - od czasu do czasu zerkał do zapisanych maczkiem karteczek, mówił o powołaniu, ale nie tylko do życia konserkrowanego czyli do ośmiu kandydatów do kapłaństwa, jacy z nami w grupie podróżują. Podkreślił że równie trudnym, jeśli nie trudniejszym jest powołanie do stanu małźeńskiego, bo przecież wybieramy osobę, z którą spędzimy całe życie. Z Ekscelencją miałam okazję porozmawiać w drodze powrotnej. Nie wiedziałam, że to nasz Ojciec Święty ściągnął go z dalekiej, spalonej słońcem Południa Apulii do Watykanu, aby przewodniczył Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. - Siostra Faustyna jest mi dobrze znana, gdyż moim zadaniem było zadbanie  o liturgię odnośnie do kultu Miłosierdzia Bożego - opowiadał. - Wielokrotnie zagadnienia największej wagi omawialiśmy z Ojcem Świętym podczas obiadów. Pamiętam, że do 2000 roku Jan Paweł II jadł solidnie, a do obiadu wypijał trzy keliszki stołowego wina - potem, ze względu na stanzdrowia zastąpił je ziólkami. Papież potrafił doskonale rozdzielić czas pracy od mentalnego wypoczynku - gdy opowiadaliśmy w naszym gronie dowcipy, śmiał się z całego serca. I tak zabawnie jadł: ostatnie drobinki posiłku zbierał na koniec widelca, pomagając sobie palcem, a potem wrzucał do ust!

Zdążyłam na czas! Choć mój pociąg relacji Warszawa-Katowice miał kwadrans opóźnienia. Dlatego szybko wskoczyłam do taksówki - przemiły pan z informacji na dworcu PKP polecił mi tańszą korporację (a i tak zapłaciłam 95 zł - do Pyrzowic jest 40 km). Na lotnisko dotarłam dosłownie na chwilę przed lądowaniem Wizz Air-a z Neapolu, skąd przyleciała mija świątobliwa grupa, czyli 19 księży + jeden arcybiskup (piszę o niej już w poprzednim poście). A ściślej księży zaledwie 10, a reszta to młodziaki przed złożeniem ślubów. Większość w świeckich ubraniach, a najmłodsze chłopaki w dżinsach i modnych, acz nie markowych koszulkach. Wszyscy przemili, roześmiani i... zachwyceni naszym krajem: wszechotaczającą zielenią, czystością na ulicach (!!!), porządkiem. Dla przyzwoitości nie zaprzeczałam.


Prosto z lotniska pojechaliśmy autokarem do Wadowic, które przywitało nas przedburzową duchotą - pierwsze krople deszczu spadły w momencie, gdy przekraczaliśmy próg muzeum- Domu Jana Pawła II. Przyznam, że sceptycznie nastawiona byłam do planów tak radykalnej jego przebudowy, obawiając się, że nowy projekt pozbawi wnętrza tej niepowtarzalnej atmosfery, jaką pamiętam sprzed kilku lat, gdy zwiedzałam muzeum urządzone po prostu w mieszkaniu Wojtyłów. Tymczasem już od pierwszych chwil uległam wizji, jaką tu stworzono.


 W pierwszej sali odtworzono bowiem sklep Chaima Bałamutha, który mieścił się na parterze kamienicy w czasach, gdy mieszkał w niej młody Karol. Kolorystyka sepii, stare zdjęcia, plakaty, afisze doskonale wprowadziły mnie w klimat minionej epoki, lat 20. i 30. XX w. Z pieczołowitością odtworzone zostało również samo mieszkanie rodziców przyszłego papieża - zgromadzono w nim nieliczne przedmioty, jak choćby złotą torebkę pani Emilii i album rodzinny - oryginał ukryty za szybą oraz komputerowa kopia - można ją przeglądać dotykając kartek, które choć nie istnieją - przesuwają się z szelestem.


Jest tyle niezwykłych miejsc w tym muzeum, że nie sposób je wszystkie opisać. Mnie jednak najbardziej utkwiła w pamięci drewniana barka, wypływająca ze szklanej ściany, wysypana piaskiem droga podróży apostolskiej ze szklanymi tabliczkami noszącymi nazwy miejsc, które nawiedził (pod każdą tabliczką, w specjalnym pojemniku umieszczono garść ziemi z tych miejsc) oraz sala ostatnich chwil, niemal cała obita czernią, w której słychać ostatnie uderzenia bardzo już strudzonego serca. http://www.domjp2.pl/


Naturalnie po obejrzeniu muzeum poszliśmy na kremówki i, mimo stosunkowo wczesnej pory (nie było jeszcze godziny 18) zdziwiło nas to, że niemal wszystkie kawiarnie były już zamknięte. Podobnie jak sklepy z dewocjonaliami. Pozostaje pytanie, czy wynika to z braku umiejętności robienia biznesu czy świadomej polityki nieulegania komercji za wszelką cenę. Choć ta druga wersja w tych czasach wydaje mi się utopią.

Dlatego od pół godziny jestem w podróży – mój pociąg Beskidy mknie z zawrotną prędkością 67 km/godz. do Katowic. Im bardziej na południowy-zachód, tym za oknem robi się bardziej pochmurno, a przecież w stolicy obudziło mnie słońce – tylko jaskółki nisko latały, wieszcząc deszcz. Wagon jest czyściutki, cały w szaro-błękitach. Obsługa niczym na dworze angielskim. Właśnie przy moim przedziale zatrzymał się wózeczek z napojami i przekąskami, a obsługujący go steward delikatnie otworzył drzwi: - Dzień dobry Państwu, w imieniu InterCity zapraszam na bezpłatny posiłek: do wyboru kawa, herbata, zimne napoje. Decyduję się na Loyda i dostaję tackę z estetycznym kubeczkiem zamykanym od góry pokrywką, paczuszkę trzcinowego cukru, cytrynkę w płynie i batonik. W międzyczasie też klikam w komputer (sieć bezprzewodowa działa bez zarzutu!), zerkając od czasu do czasu na zmieniające się krajobrazy za oknem. Moja Polska, do której mam stosunek ambiwalentny – dziwny koktajl patriotyzmu i niechęci (czasami spakowałabym bagaże i wyemigrowała na antypody) – zmienia się jednak. Fragmentami. W Grodzisku Mazowieckim, gdzie właśnie pociąg się zatrzymał, straszy jeszcze socjalizm – betonowe, koszmarne zadaszenie peronu zakrywa skutecznie uroczy, parterowy budyneczek stacji, przypominający staropolski dworek. Jednak wykopy po przeciwnej stronie torów sygnalizują jakieś prace remontowe – prawdopodobnie wymianę podkładów. Nieco dalej kremową żółcią pyszni się świeżo odnowiony budynek administracyjny – szkoda, że to klocek architektonicznie nieprzystający do stacji, choć, gdy przyglądam się mu uważniej, dostrzegam, że musi to być odnowiona pozostałość budownictwa sprzed wieku. Nie jest więc źle – mam sentyment do tego stylu, bo w nim utrzymany jest mój Żoliborz. Wracając do Grodziska – co charakterystyczne dla większości naszych budów, i ta to po prostu jedno wielkie „bordello”: porozrzucane wszędzie kawałki rur, przerdzewiałych torów, kabli przemieszane ze zwykłymi odpadkami, które pozostawiają robotnicy. Do tego walące się płoty, dodatkowo „upiększone” niecenzuralnymi napisami sprayem. Tymczasem pociąg znów jedzie, iście żółwim tempem przesuwa się do przodu. Czy zdążę na czas? Mam zapas półtorej godziny, podczas której z Katowic muszę dotrzeć do lotniska w Pyrzowicach. Stamtąd właśnie odbieram zacne grono włoskich duchownych. Jaka będzie ta grupa? Zobaczymy. Na naszej trasie naturalnie Wadowice, Kraków, Częstochowa. Poza tym Oświęcim i Wieliczka. (rysunek: www.disegnidacoloraregratis.it)

6.30 rano. Cisza, spokój. Na chodniku tylko ja i pies, z którym wyszłam na pierwszy spacer. Drepczemy sobie wolno, bo Fabio już niestety jest „sercowy”, a i stawy, jakkolwiek wspomagane lekami, nie te same co za młodu. Poza tym też zwierzak coraz bardziej kiepsko widzi, a i ja oczu z tyłu nie ma. Niestety, bo oto zza węgła wypada w szalonym pędzie korpulentna blond-Wenus na rowerze. Już zdążyła wypożyczyć Veturilo i gna na złamanie karku, nie bacząc na nas. W ostatnim momencie uskakuję, koło ociera się o bok mojego Fabia, który, w zupełnie innych rytmach, doznaje niemal szoku. A pannica nawet nie zauważa, bo to przecież ona jest najważniejsza, ona ma siłę i moc! Nie reaguje na mój krzyk. Ma głęboko „w tyle” i oddala się błoskawicznie, aby zniknąć za kolejnym rogiem. Wyjątek? Nie, to reguła panująca obecnie na warszawskich chodnikach. Piesi mają schodzić czy raczej „spadać” z drogi, bo rowerzysta jedzie, a raczej zasuwa, często ze słuchawkami na uszach, a więc wyłączony ze świata zewnętrznego, oddający się więc duszą całą ulubionej „muzie”, rozrywającej mu bębenki (gdzie te czasy, gdy Skaldowie śpiewali "Ludzie, zejdźcie z drogi bo listonosz jedzie", bo i kontekst był wszak inny).

Sama jestem rowerzystką. Bicyklem przemieszczam się regularnie na basen, odbywam wycieczki na Młociny, krążę po mieście – sama klnąc na brak ścieżek w centrum („dziękuję” Bufetowej za to i durny przepis o jeżdżeniu po chodnikach będący kiełbasą wyborczą).  Ale gdy już muszę wjechać na chodnik, staram się poruszać się wolno, a na placach i pasach schodzę z siodełka, bo tego wymaga KULTURA. Kultura jazdy, o której zdaje się zapomina nieco młodsze pokolenie zasiedziałych „słoików”. Dlaczego zasiedziałych? Bo te nowe nie są tak przebojowe, wręcz przeciwnie – ponieważ jeszcze nie dostosowały się do szaleńczego rytmu Warszawki, są grzeczne, miłe, kulturalne, nieegoistyczne. Mają jeszcze te sympatyczne nawyki wyniesione z domu, którego nie zdążyły się nauczyć wstydzić. Z tego małego miasteczka czy wsi, gdzie jeden sąsiad drugiemu czapkował i mówił dzień dobry. Te „słoiki” lubię, bo się nie puszą, nie stroją w cudze piórka. I właśnie ich nie nazwałabym „słoikami”, a tych zasiedziałych, aroganckich i chamskich, rozjeżdżających mnie na chodniku z chorą psiną, którzy chyba sami ukuli ten głupi, pogardliwy termin, aby w ten sposób odróżnić się od nowoprzybyłych, pokazać swoją „lepszość” i „wyższość”. W rzeczywistości natomiast dać ujście własnym frustracjom, wynikającym z tego, że utrzymanie się w stolicy przypomina walkę o ogień. Bo przecież prawdziwych warszawiaków już prawie nie ma.

Gdyby mury stołecznego Hotelu Victoria Sofitel potrafiły mówić, rzeczywiście miałyby co opowiedzieć. Jego szara bryła w kształcie litery H przez 38 lat zdążyła się już bowiem wpisać  w pejzaż Warszawy. Na początku budziła chyba co najmniej kontrowesje – wcześniej na tym miejscu stał bowiem eklektyczny Pałac Kronenberga, który harmonijnie komponował się z resztą zabudowy przy ówczesnym placu Małachowskiego. Projekt hotelu autorstwa polsko-szwedzkiego zespołu architektów (Zbigniewa Pawelskiego, Leszka Sołonowicza, Andrzeja Dzierżawskiego, Dereka Frasera, Kurta Hiltina), działających pod szyldem szwedzkiej firmy Skanska Cementgjurterjet był natomiast typowym dziełem epoki PRL, czyli po prostu „pudełkiem”. Jednocześnie to dzieło, wzniesione jeszcze w czasach dobrej koniunktury rządów ekipy Edwarda Gierka, miało być „wizytówką” nowej Warszawy, niejako dowodem jej otwierania się na zachodnią modę – tak długo negowaną przez mocno czerwony system. Mamy więc w bryle zawarte pewne rozwiązania jak na tamte czasy nowoczesne, jednak nie da się ukryć, że urodą ona i tak nie grzeszyła. Jednak centralne położenie i właśnie ten powiew „Zachodu”, widoczny od początku w wystroju wnętrz i zdecydowanie lepszej niż w większości PRL-owskich hoteli obsłudze sieci InterContinental sprawiły, że do Victorii ciągnęli zarówno zagraniczni goście z dolarami, jak i filmowcy. Po wyłożonych wykładziną, długich korytarzach przechadzali się lub wręcz ganiali bohaterowie takich kultowych obrazów, jak „O7 zgłoś się”, „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”, „Kingsajz” czy „Wielki Szu”. Okna Victorii stały się też najlepszą miejscówką podczas słynnej, papieskiej Mszy św. na pl. Zwycięstwa, kiedy Jan Paweł II przebudził zgromadzone tłumy jednym zdaniem” Niech stąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi, tej Ziemi” – z silnym akcentem położonym na „tej”. Pamiętam te słowa trochę przez mgłę, bo nie dane mi było naturalnie oglądać Ojca św. z klimatyzowanych pokojów hotelowych, ale stojąc w skwarze, który dopadał również pod drzewami ogrodu Saskiego, utrwaliłam w pamięci niczym stopklatkę obraz Victorii. Majestatycznie górowała nad placem, lśniąc w słońcu. Trzy lata później Warszawą wstrząsnęła sensacyjna wiadomość – to właśnie w Victorii dokonano zamachu na Palestyńczyka Abu Daouda, zajmującego zresztą apartament prezedencki. Był on podejrzewany przez Mossad czyli izraelski wywiad o udział w zamachach w Monachium, kiedy to radykalna organizacja palestyńska Czarny wrzesień uprowadziła podczas olimpiady w 1972 r. 11 izraelskich sportowców ( przy okazji polecam książkę Georgesa Jonasa „Monachium- zemsta”. Hotel Victoria mógłby też opowiedzieć o krzyżach z kwiatów i zniczy, które układaliśmy na płytach placu Zwycięstwa podczas wojny polsko-jaruzelskiej. I o szaro-niebieskich sukach policyjnych, wspomaganych armatkami wodnymi, które w razie potrzeby jednym strumieniem wody potrafiły rozpędzić przeciwnych wojskowej „wadzy”. I o Mszy św. za poległych w katastrofie smoleńskiej… Dziś hotel Victoria przeżywa, rzec można drugą młodość. Już jako Sofitel poddawany jest systematycznemu liftingowi. W ubiegłym tygodniu gościłam dwukrotnie w jego wnętrzach poznając dyrektora – człowieka z prawdziwą wizją. Oprowadzała mnie po nim Karolina Gochnio – według mnie jedna z najlepszych specjalistek ds. PR w hotelach. Lobby w ciepłych beżo-brązach, z kapitalnymi, futurystycznymi lampami, które zwieszają się z sufitu. Lampy w całym hotelu są zresztą jego mocnym, designerskim punktem. A jedzenie w Brasserie – z lunchem za jedyne 35 zł od osoby?
O tym wszystkim napisałam szerzej na stronie Hotele niebanalne, bo hotel Victoria Sofitel przy dzisiejszym pl. Piłsudskiego absolutnie do takich należy.

Nie trzeba koniecznie jechać nad Bałtyk, aby móc powygrzewać się na plaży i dobrze się bawić. Zwłaszcza, że synoptycy gwarantują tym razem pogodę - jutro czyli w sobotę 5 lipca br. ma być słonecznie i upalnie. Dlatego trzeba koniecznie wybrać się do Klubu La Playa, który w stolicy położony jest nad samą Wisłą i ma własną plażę z leżakami. Od południa będzie tam się odbywać Piknik rodziny, a więc atrakcje dla dużych i małych pewne. Szczegóły na załączonym plakacie - wstęp 15 zł. (Źródło: agencja Eventage)

Do 28 sierpnia czyli do końca wakacji potrwa 20. jubileuszowa edycja górskiego festiwalu Sounds of the Dolomites/I suoni delle Dolomiti Dźwięki Dolomitów, bo tak można tłumaczyć tytuł imprezy usłyszymy w regionie Trentino, dosłownie pośród gór, które zostały wykorzystane jako naturalne sceny. To na zielonych pastwiskach występują bowiem artyści, nie potrzebując żadnych urządzeń nagłaśniających, bo akustyka jaką zapewniają Dolomity jest wystarczająca.

 

Nie ma też zazwyczaj krzeseł – publiczność może po prostu usiąść na trawie.W poprzednich edycjach festiwalu brali udział artyści tej miary, co: Uto Ughi, Dave Douglas,  Ivry Gitlis, Giovanni Allevi, Angelique Kidjo,  Daniel Hope, Luis Bacalov, Teresa Salgueiro, Iva Bittová, Daniele Silvestri, Uri Caine, Jan Garbarek, Mario Brunello, Trilok Gurtu, Paolo Fresu, Noa e Daniel Hope. Obok nich występowali również pisarze i aktorzy, realizujący projekty specjalne opracowane specjalnie na potrzeby festiwalu.

 

Wielu z nich wystąpi również i w tym roku, a szczegółowy program imprezy znajduje się na stronie: http://www.isuonidelledolomiti.it/en/Sound-of-the-Dolomites-edition-2014/?&l=EN (Źródło: Trentino Turismo/festiwal I suoni delle Dolomiti, zdjęcia: ze strony festiwalu)

 

Wystawa "Prerafaelici-utopia piękna" w turyńskim Palazzo Chiablese potrwa już tylko do 13 lipca br. Podobnie jak ekspozycja "Klimt - u początków mitu" w mediolańskim Palazzo Reale czyli w Pałacu Królewskim (tuż koło słynnej katedry, której zbiory muzealne zresztą gromadzi). Warholla można natomiast oglądać w Palazzo Cipolla w Rzymie aż do 28 września br. Retrospektywa Chagalla startuje z kolei dopiero po wakacjach, 17 września br. - na wspomnianym już zamku w Mediolanie, a Van Gogha, w tym samym miejscu zobaczymy od 18 października br. Miłośnicy sztuki mogą znaleźć te wszystkie informacje na jednej, bardzo użytecznej stronie: www.ticket.it, z której aktywne linki prowadzą do stron poszczególnych placówek. Nie tylko zresztą muzealnych. Ticket.it to strona zbiorcza, pozwalająca na poznanie kalendarium imprez, którym patronuje wiele muz, w tym naturalnie i dziesiąta muza czyli teatr. Jak sama nazwa wskazuje, można przez nią zarazem zarezerwować i kupić bilet na wybrane wydarzenie (Źródło: Ticket.it, zdjęcie: plakat wystawy Prerafaelici-utopia piękna").

Ponad 65 tys. Polaków zamierza jeszcze w tym roku zaciągnąć kredyt lub pożyczkę na podróże. Niemal wszyscy chcą przeznaczyć co najmniej część pożyczonych środków na wyjazd dziecka, zaś 43% zamierza sfinansować z kredytu wyjazd rodzinny. Połowa osób planujących się zadłużyć na podróże do końca tego roku ma już dług. Aż 80% Polaków posiadających kredyty lub pożyczki na podróże, zalega z ich spłatą. Obecnie zadłużenie na ten cel ma blisko 164 tys. Polaków i zdecydowana większość nie spłaca go terminowo. Dotyczy to zarówno pożyczek zaciągniętych na wyjazd z rodziną, jak i na wypoczynek bez dzieci. Wyraźnie widać, że Polacy chcą podnosić stopę życiową, ale jednocześnie niedostatecznie dobrze szacują swoje możliwości płatnicze. W takim przypadku wakacje na kredyt mogą okazać się chwilą przyjemności, którą trzeba będzie opłacić długotrwałym stresem – Około 60% osób posiadających zadłużenie na cele związane z podróżowaniem ma kredyty lub pożyczki zaciągnięte na wyjazd bez dzieci, a blisko 40% - na wyjazdy rodzinne. Wysokość przeterminowanego zadłużenia na podróże wynosi zazwyczaj do 2 tys. zł przy wyjazdach bez dzieci, w przypadku długów na wycieczki rodzinne - nierzadko sięga 10 tys. zł. Pełen raport: http://www.presco.pl/sites/default/files/2014-07%20Raport%20Wydatki%20Kontrolowane.pdf

Konkurs “Lubimy podróżować, 7 ulubionych społeczności turystycznej” organizowany jest przez redakcję społecznościowego serwisu turystycznego SocialTravel.pl, która wzięła pod lupę wszystkie ciekawe regiony i miasta, niepowtarzalne wydarzenia i atrakcje, a także niezwykłe wycieczki po najciekawszych zakątkach Polski i świata.

Już w najbliższe wakacje turyści będą mieli okazje sprawdzić, kto jest najbardziej popularny w swojej kategorii, a wszystko to na jednej turystycznej mapie Polski! Konkurs może być także niesamowitą inspiracją do podróży po ulubionych miejscach w kraju. Nie ma żadnych ograniczeń odnośniedo  uczestników akcji, także każdy może zostać laureatem, jeżeli jego oferta okaże się atrakcyjna dla turystów, tak jak każde zdjęcie może wygrać, jeżeli będzie ciekawe dla internautów. Głosowanie już ruszyło i potrwa aż do końca wakacji. Oddać swój głos będzie można poprzez stronę SocialTravel.pl oraz specjalną aplikację konkursową. W trakcie głosowania można także zgłaszać uczestnictwo we wszystkich kategoriach. Zgłoszenia i głosowanie na siódmą kategorię konkursową ruszy z początkiem lipca na stronie www.socialtravel.pl/lubimypodrozowac.