Jestem w raju – pomyślałam zaraz po wylądowaniu na Arubie. Za szybą  luksusowego autokaru migały mi kolorowe jak papierki od cukierków domki, będące wspomnieniem kolonialnej przeszłości tej malutkiej wysepki, odległej tylko 24 km od wybrzeży Wenezueli. Blisko 30 lat temu Aruba oddzieliła się od Antyli Holenderskich i postawiła na turystykę.


Z wysokości siódmego czy dziesiątego pokładu mojego lux-cruisera, jakim wyruszyłam w tygodniowy rejs, mogłam podziwiać bielejące na horyzoncie bryły pięciogwiazdkowych hoteli wiodących, światowych sieci, skąpanych w soczystej, bujnej zieleni parków-ogrodów, które przechodziły w szeroki, wielokilometrowy pas złotych plaż. 


Kolor tutejszego morza - mnogość odcieni błękitu i jego przejrzystość są praktycznie nie do opisania. 


Snurkowałam pomiędzy rafami na archipelagu pięciu miniaturowych wysepek Tobago Cays, aby potem, na Union Island pochłonąć pół ogromnego, chyba z pięć razy większego niż mi znany, podłużnego ananasa. 


Wcześniej, na Grenadzie, wyspie korzennej Karaibów, po raz kolejny zresztą zaopatrzyłam się w przyprawy – mam już swój „zaprzyjaźniony” sklepik, czy raczej skleconą z desek budkę. Nabyta tutaj poprzednio gałka muszkatołowa służyła mi długie lata, gdyż przed zwietrzeniem chroniła ją twarda skorupka. Przy okazji dowiedziałam się, że okrywająca nasionko gałki „siateczka” zwana macis (w wersji świeżej – koralowo czerwona, ususzona przybiera barwę przygaszonej pomarańczy) to też przyprawa, delikatniejsza od samej gałki – wykorzystywana w wersji sproszkowanej do sosów serowych, domowych likierów czy octów, jakimi zalewamy warzywa w słoikach. 


Naturalnie męska część turystycznej eskadry zaopatrzyła się w Viagrę w wersji płynnej – w zamkniętym w szklanej butelce, mętnym płynie unosiło się bagienko tajemniczej mieszanki przypraw mającej ponoć magiczną moc sprawczą. O efekty nie śmiałam pytać...


(Więcej w moim artykule opublikowanym w najnowszym numerze Magazynu Świat Podróże Kultura - do ściągnięcia w wersji pdf ze strony: www.magazynswiat.pl)

Miałam pisać dziś zupełnie o czym innym, ale KLM zainspirował mnie do wspominek starszej daty aniżeli ostatnie wakacje. Od tej linii bowiem dostałam komunikat o tym, że holenderski przewoźnik na trasach z Amsterdamu na Karaiby będzie sobie latał na biopaliwie otrzymanym ze zużytych olejów spożywczych. Wybór padł na Arubę i Bonaire, gdzie ląduje KLM-owski Airbus 330-200, bo obie wyspy wchodzące w skład wulkanicznego archipelagu  Małych Antyli objęte są programem zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z nim mają być wolne od emisji dwutlenku węgla do 2020 r.  Nazwa Aruba wyciąga zawsze jednak z szufladki mojej pamięci niczym z albumu kilka kadrów. Pierwszy to ten, gdy samolot, którym na tę wyspę leciałam wraz z wycieczką z biura Rainbow Tours (program udany, pilotka już mniej). Widok Karaibów zza chmur skojarzył mi się niemal z rajem. Jednak, gdy maszyna zniżała się do lądowania, przeżyłam coś w rodzaju rozczarowania, gdyż wyspę spowijał szaro-bury kokon mgły. Kolejne zaskoczenie - gdy już przebijaliśmy się autokarem przez ciasne uliczki stolicy, Oranjestadu, które okalały bajecznie kolorowe, nierzadko kiczowate domki będące w części podróbkami oryginalnej zabudowy kolonialnej. Bo położona tylko 24 km od wybrzeży Wenezueli, malutka (32x10 km) Aruba sama jest sobie sterem - blisko 30 lat temu oddzieliła się od Antyli Holenderskich, uzyskując Status Aparte. Ma więc własny system prawny, edukacji oraz walutę, zaś gubernator Królestwa Holandii, z którym jest stowarzyszona, zajmuje się kwestiami obronności i polityki zagranicznej.

Przybijające do wybrzeży Aruby wycieczkowce cumują przy wspomnianej, kolonialnej części wybrzeża - z dala od nowoczesnych wieżowców-mrowiskowców, wzniesionych przez światowe sieci hotelarskie, tak, aby nie zanieczyścić iście pocztówkowych, złotych, szerokich plaż (nota bene takie szerokie plaże są na Karaibach rzadkością - palmę pierwszeństwa dzierży w tym zakresie bodaj Dominikana).

Aby nie "skazić" raju, ale tego stworzonego przez człowieka, jaki w tak udany sposób wyśmiewa bardzo udana (choć nienowa) reklama  Lavazzy: https://www.youtube.com/watch?v=XzadBByqiOE Taki raj komercyjny, w rzeczywistości z odpicowaną fasadą i brudem oraz ubóstwem od kuchni. Czy obecne programy ekologiczne pomogą tę kuchnię uporządkować? Więcej na temat mojej podróży po Karaibach w zakładce Podróże małe i duże.