Nie wiedziałyśmy wtedy jeszcze, że uprowadzono ks. Jerzego - ja już się szykowałam na kolejną Mszę św. za Ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu, który był i dotąd pozostaje naszą parafią (choć teraz mieszkamy z Mamą oddzielnie). Odkąd Go poznałam, uczestniczyłam we wszystkich, przez pewien czas byłam w grupie młodzieży składającej teksty na ten niezwykły obrzęd liturgiczny, odbywający się regularnie w ostatnią niedzielę miesiąca o godz. 19. Towarzyszyła mu za każdym razem coraz bogatsza oprawa artystyczna: występowali aktorzy scen polskich, którzy nie poszli na kolaborację z władzą. Grał ulubiony przez całą młodzież zespół Jacka (gitarzysty z towarzyszeniem dwóch świetnych wokali Kaśki i Agnieszki). Sobotnie, słoneczne przedpołudnie spędziłyśmy więc z Włoszką na bazarze, nudząc się jak mopsy i zelektryzowała nas dopiero informacja, że Tinie zginął portfel. Prawdopodobnie przywłaszczył go sobie jakiś zręczny złodziejaszek.

Nie pamiętam, dlaczego tamtego ranka trafiłam też do kościoła - może chciałyśmy go pokazać Tinie ze względu na ks. Jerzego? To, co mnie jednak zastanowiło to wyjątkowy spokój, jakiś dziwny stan zawieszenia panujący wokół świątyni. Od wielu miesięcy, zwłaszcza w końcówce tygodnia, było tu gwarno - przybywały liczne delegacje zdelegalizowanej Solidarności z terenu całej Polski, pielgrzymki, pojedynczy, ciekawscy cudzoziemcy, gdyż sława bohaterskiego kapłana zaczęła już wychodzić poza granice kraju.


W niedzielę już obie z Mamą wiedziałyśmy, że ks. Jerzego porwano. Tego dnia musiałyśmy być z Tiną na komisariacie, gdzie wyznaczono jej ciąg dalszy przesłuchania w sprawie ukradzionych dokumentów. Gdy wchodziłam w ponure mury placówki na ul. Wilczej, mimochodem pomyślałam, że nawet, jeśli ks. Jerzego porwano w Górsku, to z pewnością przewieziono go do Warszawy. Nie miałam wątpliwości z czyjego rozkazu i na czyje polecenie dokonano tego zbrodniczego czynu. To nie była "spontaniczna akcja" czterech niesubordynowanych, zbulwersowanych "niegodnym kapłana" zachowaniem funkcjonariuszy, a działanie zaplanowane w najmniejszych szczegółach, uzgodnione z "górą". Zresztą grunt do niego przygotowywały, ociekające nienawiścią felietony Jana Rema czyli Jerzego Urbana. Zawsze się zastanawiałam, dlaczego tak wielki jej ładunek wyzwalał w eks-rzeczniku skromny ksiądz. Czy z tego powodu, że pierwszy zobaczył w drugim tego, kim mógł się stać dzięki posiadanemu potencjałowi umysłowo-intelektualnemu, ale stracił tę szansę bezpowrotnie, wybierając łatwiejszą acz wstydliwą drogę narodowej zdrady? Czy pozazdrościł mu tej odwagi, jaką trzeba było mieć w tamtych trudnych czasach?

"Będąc w styczniu w Zakopanem przygotowałem kazanie o Tragutcie jako wzorze człowieka, który zachował ludzką godność do końca. Tam też nastąpiła moja duchowa odnowa. Teraz więcej czasu poświęcam na modlitwę i duchowo czuję się o wiele silniejszy" - czytam w Zapiskach kapłana notatkę z 16 kwietnia 1984 r. To właśnie wiara i wzory wielkich patriotów polskich ukształtowały naszego Jerzego. Był silny i odważny ich odwagą i mocą. Stąd wiem, że gdy został porwany - choć zapewne też w zupełnie innych okolicznościach, niż te opisywane przez wątpliwego świadka, Chrostowskiego - bez wątpienia zachował się z godnością i nie wyskakiwał na jakimś parkingu z samochodu. Zresztą, czy był wogóle jakiś parking? Czy można wierzyć opowieściom czterech porywaczy? Ten cały scenariusz wydarzeń jest tak słaby, że nie powstałby na jego podstawie żaden film. A jednak został uznany za niepodważalną prawdę. Również w dwóch biografiach dziennikarek, z których żadnej nigdy nie widziałam na Mszy św. za Ojczyznę, podczas gdy natomiast doskonale pamiętam, obecnego chyba zawsze Krzysztofa Bobińskiego, wieloletniego korespondenta "Financial Times'a", BBC i "Washington Post". Jedną ze wspomnianych pań niezwykle szanuję nie tylko za doskonale opanowane rzemiosło, ale przede wszystkim głęboką, ekspercką wiedzę z zakresu Kościoła - "temat" ks. Jerzego chyba jej jednak "nie leżał", druga nigdy nie powinna zostać dziennikarzem, a paradoksalnie to ją właśnie najczęściej cytują obecnie telewizory. Czy dlatego, że wszystko, co powie jest tak płaskie i pozbawione jakichkolwiek treści jak reszta przekazu płynącego ze szklanego ekranu? Dlatego cieszę się, że jednocześnie powstały już publikacje podważające oficjalną wersję śmierci, jak choćby książki Wojciecha Sumlińskiego. W ostatnich dniach w prasie też pojawiły się wypowiedzi wybitnych historyków wskazujące, że ksiądz Jerzy mógł żyć dłużej, w tym prof. Wojciecha Polaka z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, wskazującego na datę 25 października 1984 r. czy prof.Jana Żaryna z IPN, którego warto posłuchać:
 http://telewizjarepublika.pl/profesor-zaryn-o-smierci-ks-popieluszki-wciaz-mamy-duze-obszary-niewiedzy,12704.html Kilka lat temu, gdy przygotowywałam rocznicową publikację na temat ks. Jerzego do "Życia Warszawy", zadałam pytanie jednemu z hierarchów kościelnych, dlaczego wreszcie oficjalnie nie zanegują tej przecież absurdalnej, wręcz ośmieszającej kapłana wersji wydarzeń. Odpowiedział mi wówczas, że to dla "dobra procesu beatyfikacyjnego", gdyż dochodzenie do prawdy zajęłoby wiele cennego czasu i wątpliwe jest, czy udałoby się odtworzyć wypadki ostatnich chwil kapłana. Zbuntowałam się wówczas na takie dictum, zwłaszcza, że ks. Jerzy zawsze optował właśnie za prawdą, przekonując, że ona nas wyzwoli. I jakiś czas nie chodziłam również na Msze św. Potem jednak zrozumiałam na szczęście, że wiara jest najważniejsza, kapłani są tylko ludźmi takimi jak my, zaś Kościół jako instytucja musi dokonywać pewnych, nie zawsze wygodnych i zrozumiałych dla wiernych wyborów, które i tak potem oceni jeden Sędzia. Żywię jednak cichą
 nadzieję, że w trwającym już od miesiąca procesie kanonizacyjnym błogosławionego ks. Jerzego uwzględnione zostaną nowe odkrycia badaczy na temat okoliczności Jego śmierci.
https://www.youtube.com/watch?v=lH0l48tTOFg
 Nie ulega bowiem kwestii, że zginął jak męczennik - czy jednak Jego kalwaria nie trwała dłużej (kilka dni przesłichań zamiast kilku godzin), a śmierć nie miała miejsca w jeszcze bardziej dramatycznych okolicznościach? Kilka lat temu przeprowadziłam wywiad z nieżyjącym już gen. Wojciechem Jaruzelskim i niespodziewanie dla niego zadałam pytanie właśnie o ks. Jerzego sugerując, że musiał wiedzieć o zaplanowanym porwaniu. Jego niekontrolowany wybuch oburzenia dużo mi dał wówczas do myślenia... (zdjęcie otwierające muralu: autor Paweł Zyskowski - Szczecinek, Parafia Ducha Świętego https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10201792979105608&set=p.10201792979105608&type=1&theater)

Za tydzień minie 70. rocznica kapitulacji Powstania Warszawskiego. Piszę celowo z błędem, bo dla mnie to Wydarzenie najnowszej historii Polski powinno być pisane dużą literą, nie małą. Duże litery są wyrazem szacunku... Pewnie ta rocznica minie w mediach ogólnopolskich bez echa bo kilku smutnych pseudożurnalistów będzie się wyżywać na piwie Ciechan, jakby był to teraz, zwłaszcza w obecnej sytuacji geopolitycznej temat najważniejszy. Chrońmy LGBT, pokażmy, że nie jesteśmy homofobami, bo inaczej Europa będzie nas miała za konserwę - argumentował wczoraj w Wiadomościach jakiś pryszczaty młodzian. A ja bym go chętnie zaprosiła na kolejne targi ITB w Berlinie, jedne z największych targów branży turystycznej na świecie, które co roku odbywają się nad Sprewą. Hektary betonowych hal zapełniają stoiska prezentujące ofertę krajów z całego świata i  organizacji różnej maści. Jako wysłanniczka mojej ulubionej gazety podczas ostatniej edycji imprezy szukałam z ciekawości, wcale nie tak reklamowanych przez biuro prasowe ITB, stanowisk branży LGBT. I w końcu znalazłam... dwa piętra poniżej reszty ekspozycji. I jak wypada w tym kontekście tolerancja niemiecka? Ale ja nie o tym. Co roku, w czasie "powstaniowym" szukam lektur na temat, ale rzadko, coraz rzadziej znajduję książki rzeczywiście wartościowe, które nie wpisywałyby się w ograny już schemat "bić się czy nie bić". Szukając prezentu urodzinowego dla mojej Cioci, która jako śliczna nastolatka budowała barykadę, aczkolwiek czynnego udziału w Powstaniu nie brała - decyzją mojego Dziadka, Jej Ojca, który sam był bardzo wysoko postawiony w hierarchii konspiracji - trafiłam przypadkowo na rzecz niezwykłą. Zaintrygował mnie już sam tytuł "Magda. Pożegnanie z pokoleniem". Nazwisko autora - J.B. Poznanskiego nic mi nie mówiło, więc zaraz zerknęłam na czwartą okładkę, aby dowiedzieć się, że jest matematykiem, tłumaczem "Narkotyków" Witkacego i prozy Brunona Szulca mieszkającym w Anglii, synem Irki i Staszka - nie potrzebowałam informacji, że walczyli w Powstaniu Warszawskim.  Ja to wiedziałam i już sięgałam po portfel. Książkę moja Ciocia "połknęła" chyba w jeden dzień, Mama, choć nadal zapracowany adwokat, chyba w dwa wieczory, mimo, że tom liczy ponad 300 stron. Ja w połowie książki musiałam zrobić sobie pauzę na refleksję. I skończyłam przed godziną, o 5 rano. Wbrew oczekiwaniom nie pokuszę się o recenzję, choć podkreślę z mocą, że warto było zarwać noc! Oto garść cytatów:
"W czasie Powstania Brytyjczycy zablokowali nam dostęp do ich radiostacji. Nie mieliśmy własnych. Wszystkie depesze szły przez nich, Powiedzieli, że wznowią, jeśli podamy im nazwiska adresatów. Nasi najpierw odmówili: czuli, że za tym coś stoi. Ale w końcu ustąpili (...). Oczywiste, że nie mieli wyboru, ale te fale aresztowań po wojnie, te procesy, wyroki śmierci, które rozbiły konspirację, to nie był przypadek; to nie byla legendarna NKWD, która w kilka miesięcy dokonała tego, co nie udało się Gestapo przez całą wojnę. To byli nasi sojusznicy". "Anthony Blunt, Kim Philby, Guy Burgess, Donald Maclean, John Caincross. Piątka z ulicy Barskiej? To były pionki, zasłona dymna po to, żeby dziennikarze i inni mieli zajęcia dzieleniem zapałki na ćwiartki - kto, kiedy, jak i po co. Zdrada była wszędzie. W Cambridge, na Oxfordzie, gdzie Wolińska wraz z mężem znalazła po 68. schronienie, w rządzie, sztabie, BBC, fabryce kłamstw i pomówień. Orwell pracował tam w czasie wojny w pokoju 101. Tam wpadł na pomysł Wielkiego Brata i Ministerstwa Prawdy". "Michał Praga pamiętał, jak lata po wojnie, w sześćdziesiątym którymś roku, przyjechał z kraju do Duke'a (uniwersytetu - AKŁ) kolega. W czarnej skórzanej kurstce a' la Brecht ściągniętej żołnierskim paskiem, z petem w zębach krzyczał w Michała w domu, pieklił się, wymachiwał pięścią jakby trzymał w garści naładowanego nagana, że on dla rewolucji własną matkę by zastrzelił (...). Po Noblu przyjechał prywatnie na Duke'a, fetowali go dookoła (...). Na pożegnalnej kolacji (...) student (...) zwrócił się do niego:
- Czy pan wie, że w Warszawie krążyła po naszej szkole pana książka, "Zniewolony umysł", bez okładki, przechodziła z rąk do rąk. Czytaliśmy w pośpiechu, ukradkiem. Tłumaczył pan w niej, dlaczego tylu pisarzy po wojnie poszło na służbę reżimowi, że oczarował ich idealizm, byli ukąszeni Heglem. Mój ojciec pochwalił, że to ciekawa książka, ale autor mógł dać lepszy tytuł (...) "Zeszmacony charakter". (...) Pan pisał w "Zdobyciu władzy"o tym, jak porucznik AK walił z peemu w tłum kobiet i dzieci, gdy próbowały przebić się przez jego barykadę. Przecież to nieprawda!
 - To licencja poetycka (przyznał poeta - AKŁ)
- A to, że był pan w konspiracji, to metafora?
- Wydałem tomik poezji w podziemiu.
- A na łapankach salutowali panu i przepraszali za kłopot, bo okazywał pan im swój litewski, sojuszniczy paszport?"
"Nigdy nie zapomnę tamtej Wielkanocy, w czterdziestym trzecim. Tu szalał Szatan. Dziewiętnastego kwietnia, w przeddzień urodzin Hitlera. To miał być prezent dla niego - popiół i dym, krew i ból... Cały naród spalony - tu, w tym pięknym mieście! (...) Psy do dziś na zwykłych ludziach wieszają, że na karuzeli się bawili. Bzdury. To nie oni mają obowiązek posypywać głowy popiołem (...)."
Frapująca książka, tylko dlaczego redakcja tak fatalna? Nierzadko wynikająca również z marnej wiedzy pani "poprawiaczki". No bo kto tłumaczy licentia poetica na "licencję poetycką"? Ale ograniczone redaktorki to teraz plaga również pierwszoligowych wydawnictw. Opłacane marnie, w dodatku "krewne królika" nie spełniają podstawowych kryteriów wymaganych na tym stanowisku. Onegdaj, bo nie teraz. Teraz im gorzej mówimy i piszemy po polsku tym bardziej jest cool. Skarżyła mi się niedawno sąsiadka pisząca właśnie pracę finałową na studiach podyplomowych, że pani profesor co prawda zachwycona jest jej dziełem, tylko ma jedno zastrzeżenie -  praca napisana jest zbyt "literackim" językiem. Ale to temat na osobny post...