Dziesięć dni temu leciałam liniami EgyprAir z Hurghady do Kairu. Dzień później - z powrotem. Lotnisko nowoczesne, strzeżone bodaj trzema bramkami na zewnątrz. Przy wejściu kontrola bezpieczeństwa - bagaż jest prześwietlany w specjalnym urządzeniu rentgenowskim. Na oko niczym się ono nie róźni jakością od tych stosowanych w portach UE. Nikt nie każe mi jednak wyjmować z torby kosmetyków, komputera czy komórki! Choć przy punktach kontrolnych stoją stosowne tablice z instruktarzem, że powinnam to zrobić! W hali, kolejna kontrola. Ale gdy grupa, z którą podróżuję kładzie torby na taśmie, maszyneria się psuje. Zapada spora konsternacja wśród służb lotniskowych. Kwadrans naradzania się, podczas którego tracimy cierpliwość. Po czym każą nam... cofnąć się i jeszcze raz przejść przez bramki, aby przepuścić "manelki" przez promienie rentgentowskie przy wejściu. Paranoja! Potem jeszcze tylko "macanki" po ciele - panie i panowie osobno, i możemy wsiadać do samolotu! W Kairze też sporo punktów kontrolnych na lotnisku, ale wszyscy mamy wrażenie, że jest to przerost formy nad treścią. I czy to prześwietlanie jest coś są w stanie wyłowić? Niespodziewanie otrzymuję odpowiedź na swoje pytanie przy kontroli podczas odlotu z Hurghady do Warszawy. Czyli w ubiegły czwartek późną nocą. Oto sprawdzający mi plecak pracownik służby ochrony lotniska krzyczy nagle na cały głos: Spray! Pokazuję mu spokojnie, że wyjęłam perfumy z aplikatorem z bagażu i umieściłam w plastikowej, przezroczystej kosmetyczce w kuwecie. On jednak wywraca mój plecak na prawo i lewo, nadal wykrzykując słowo: spray! Z jednej strony się cieszę z tak solidnej kontroli, z drugiej dziwię - bo bagaż jest niemal pusty! Wreszcie pracownik porzuca mój wymęczony plecak i dorywa się do perfum. - To jest spray! - krzyczy triumfalnie, szykując się do wrzucenia go do pojemnika z produktami zabronionymi. Dosłownie szlag mnie trafia. Nie tylko dlatego, że to mój ukochany Guerlain ("mała czarna sukienka", której używam tylko od wielkiego dzwonu). Przede wszystkim natomiast z tego powodu, że opakowanie mieści się w dozwolonej przepisami kubaturze. Niewiele więc myśląc, bo pora późna, a ja mam sporą gorączkę, drę się na służbistę: - To moje perfumy i mogę je wziąć na pokład! I co robi służbista? Głupieje i oddaje mi butelkę bez protestów. Powinnam skakać z radości, ale teraz nie dziwię się, że pracowników egipskich służb lotniczych tak łatwo sterroryzować! A my, podróżnicy, którzy mimo zagrożenia nie chcą zrezygnować z marzeń o wojażach, coraz bardziej czujemy się jak ta rybka na załączonym obrazku. Co możemy zrobić, to tylko krzyczeć "shit"!
Myślę o biednym, kochanym, pięknym Egipcie który, mimo, że wyludniony, bo już nieliczni turyści odważają się go odwiedzić, dostał znów rikoszetem. Za wariata, który w istocie nie jest terrorystą!

Od lat marzyłam, aby zobaczyć piramidy w Gizie nie tylko na zdjęciu czy filmie. I za każdą wizytą, a było ich dotąd trzy, napotykałam na jakieś przeszkody. Moje pierwsze spotkanie z Egiptem przed czterema laty ograniczyło się praktycznie do pobytu w Sharm el-Sheik, nazwanym wyjątkowo zgrabnie i dowcipnie przez rodaków Szark end Szejk, choć rekinów tam nie ma. Szejków również :)
Następnie przyjechałam na press tour i znów wylądowałam w Szarmie. I wreszcie przed półtora rokiem, zimą, wylądowałam w Kairze z ambitnymi planami zwiedzenia tamtejszego muzeum i, naturalnie piramid. Niestety, czas był niespokojny, więc organizatorzy szybko przerzucili grupę uczestników międzynarodowej konferencji na temat Nilu, w której miałam brać udział, od razu do Asuanu i dla pewności zamknęli na uroczej wyspie Elefantynie.

Stamtąd z kolei miałam bliżej do Luksoru, ale... znów nie wyszło.

Przed dwoma tygodniami spełniłam swoje marzenie i spojrzałam w oczy Sfinksowi. Mało tego, z nadwyczajną poufałością pozwoliłam sobie cmoknąć go w... dziubek.

Z odległości wszelako, bo Egipcjanie, za co im chwała, nie pozwalają na szczęście turystom biegać po piramidach, tylko trzymają ich na dystans.

Słusznie - już wystarczająco cudzoziemcy buszowali w nich w przeszłości, czego dowodem są muzea w Belinie i Londynie. Teraz przyjezdnych podwozi się na punkty widokowe i do widzenia.

Naturalnie początkowo byłam nieco rozczarowana, bo chciałam zdobyć choć kilka stopni piramidy Mykerinosa, najmniejszej sąsiadki sławniejszych od niej piramid Cheopsa i Chefrena - na sam czubek przy panującym upale o wspinaczce nawet nie śniłam.


Jednak potem zastanowiłam się, że gdyby tak każdemu na to pozwolić, to biedne piramidy po prostu by się rozsypały.

Podobnie zresztą z Krzywą Wieżą w Pizie, która w pewnym momencie groziła upadkiem nie tylko z powodu niestabilnego gruntu, na której ją wzniesiono, ale tysięcy wydeptujących jej spiralne korytarze nóg. Tylko, że po pracach ratujących ten Cud Świata znów można ją zwiedzać, za co inkasuje się naturalnie dodatkowe eurasy vel "jurki".


Wracając zaś do piramid Gizie, jednak nie zdawałam sobie sprawy, że znajdują się tak blisko Kairu.


Gdy ich sylwetki pojawiają się nagle między domami osiedli, to jest to widok tak zaskakujący, bo wręcz nierealny.


Spotkanie dwóch tak odległych od siebie, nie tylko w wymiarze czasowym, światów.

Gdy żeglowałam po Nilu z Elefantyny do pierwszej katarakty, podziwiałam przede wszystkim malownicze widoki - intensywnie żółtych piasków pustyni, kryjących wzgórza na prawym brzegu, sunące pod pełnymi żaglami feluki, ale i hotel, gdzie rozgrywała się przecież akcja słynnej powieści Agathy Christie. Chwilowo zapomniałam o konwoju, w jakim przyjechałam do Asuanu, wzmożonych kontrolach na lotnisku, nawet krwawych starciach w Kairze. Zresztą stolica kraju była tak daleko, jakby w innym świecie. Tutaj wszystko wydawało się takie spokojne. Naciskając coraz to spust migawki, rejestrowałam kolejne obrazki, w tym przycumowane do pomostów łodzie. Nie te obdrapane, wieloosobowe wodne taksówki- spacerówki, ale eleganckie houseboaty. Nieskazitelna biel drewnianych burt lśniła w promieniach słońca, wyszorowane pokłady też, a okna zdobiły firaneczki - zupełnie, jakbym nagle znalazła się w Tyrolu. Czegoś mi jednak brakowało i nagle doznałam olśnienia. Po prostu jakiegokolwiek ruchu! Houseboaty stały w rzędach, tak jak w Asuanie pływające hotele, ale nikt z nich nie korzystał. Żadnych gości, ani pół turysty. Podobnie Nil, zazwyczaj zatłoczony różnej maści środkami transportu wodnego, był całkowicie pusty. W czasie godzinnego rejsu do cepeliowskiej wioski nubijskiej spotkałyśmy tylko jednego surfera, "tuziemca" zresztą i jedną łódź rybacką.

W samej wiosce liczba kramów przewyższała wielokrotnie liczbę przybyszów, też zresztą przeważnie Egipcjan. Dlatego wraz z koleżanką stałyśmy się mimowolną atrakcją i obiektami szczególnych zabiegów. Niemal wyrywano nas sobie z rąk.

Gdy zbliżałyśmy się do kramów z przyprawami, kuszącymi barwną gamą stożków startej na pył kurkumy, curry, hibiskusa, anyżu, kuminu - już sprzedawca wyciągał plastikową, sfatygowaną, łopatkę, aby pozwolić nam je spróbować. W większości były niestety zwietrzałe - nikt ich przecież nie kupował przez tak długi czas, a wielogodzinna ekspozycja na powietrzu nie pomagała zachować świeżości. Jednak w końcu nabyłam kilka przypraw, dokładając do tego drewniany krzyż egipski, anch - za czasów faraonów symbol życia. Ciągnęły się za nami sznury dzieciaków ubranych w przedziwną kompozycję ciuchów europejskich i nubijskich - Nubię miałyśmy bowiem dosłownie za progiem. - Bon, bon - krzyczały, targając nas za bluzki. - Daj cukierka! Poratował nas, wzgardzony w samolocie i zalegający w torebce, wafelek z czekoladą. Ale apetyt maluchów na tym nie poprzestał: - One euro, one euro! - domagały się natarczywie, a my uświadomiłyśmy sobie, że już kilkuletnie szkraby znały wartość tej waluty, przedkładając ją nad dolara. Wracałyśmy, znów Nilem, do hotelu z mieszanymi uczuciami. Cepeliowa, nubijska wioska, gdzie za symboliczne grosze napiłyśmy się również pysznej, lokalnej kawy i nie dopadła nas "zemsta faraona", odsłoniła prawdziwą twarz.

Taką, jaką ma teraz cały Egipt, kraj, który mógłby być mlekiem i miodem płynący, bo ma wszelkie atuty w ręku. Ale brak turystów go zabija i bieda zagląda w oczy. Konferencja naukowa, w której uczestniczyłam pokazała dodatkowo skalę problemów, z jakimi się teraz zmaga. Zachęcam do przeczytania mojej relacji, będącej dziś czołówką wydania na portalu Turystyka rp.pl Rzeczpospolitej, z którą współpracuję: http://www.rp.pl/artykul/705176,1088705-Nad-Nilem-potrzebuja-turystow-i-wody.html