Filiżanka kawy Illy w Turynie, mieście Sissi, Joyce'a i akcji filmowej wersji "Rebeki" wg Daphne du Maurier. A może wolicie Espresso Lavazzy w Turynie, gdzie koniecznie musicie wjechać na Mole Antonelliana i zobaczyć Muzeum Egipskie. Na pasjonatów antyczności czeka nie tylko Rzym - nadal w tym okresie roku zatłoczony i gorący - ja zabieram Was do Akwilei, gdzie kończył się Bursztynowy Szlak, ale też do San Daniele na pyszne prosciutto. Proponuję też absolutny hit - posłuchanie głosów z kosmosu w obserwatorium Virgo w Toskanii, niedaleko Pizy.
W ostatnim czasie Polskie Radio 24 wyemitowało moje dwie włoskie opowieści. O Italii "dialogowało" nam się doskonale z prowadzącym program #spakowani Jarosławem Kałuckim. Ten znakomity dziennikarz turystyczny przemierzył Bel Paese wzdłuż i wszerz, więc rozmowy były czystą przyjemnością. Zabraliśmy Słuchaczy w miejsca niebanalne, poza szlakiem, a kto nie słuchał - ma szansę klikając w link na razie pierwszej rozmowy - drugą dokleję w poniedziałek. Podobało się? https://www.polskieradio.pl/pr24/audycje/spakowani,11713/odcinek/wlochy-poza-utartym-szlakiem-anna-klossowska-o-tym-co-kryje-sie-za-turystyczna-pocztowka,39af6dd6-a889-4de4-8e76-4509ce0e79ce

Wspominałam w pierwszym poście o via Appia, że moja wędrówka wzdłuż pierwszego odcinka Regina Viarum, królowej rzymskich dróg im bardziej oddalać się będzie od jej początku, tym będzie ciekawsza. Z pewnością teraz nurtuje Was pytanie, dlaczego ten wpis opatrzony jest zdjęciem Fontanny Czterech Rzek z Piazza Navona - cierpliwości :) Maszerujcie ze mną Drogą Appijską, zwłaszcza, że autobusy i samochody niemal zniknęły - za Katakumbami św. Kaliksta od mojego traktu w lewo odbija odnoga Via Appia Pignatelli, zabierając cały ruch kołowy. Co za ulga! Bordowa tablica-flaga z napisem Villa Massenzio zachęca do odwiedzenia niezwykłego kompleksu położonego między II a III milą. Wchodzę w łuk bramy budynku w kolorze truskawki ze śmietaną i oto przede mną rozciąga się, uplasowana w lekkim zagłębieniu terenu rezydencja cesarza Maksencjusza - dziś w ruinie. Powala mnie nie tylko rozmiar inwestycji rozłożonej na wielu hektarach i architektonicznie wykorzystującej rzeźbę terenu, ale czas jej realizacji - w zaledwie sześć lat (306-312 r. n.e.) wzniesiono tutaj pałac, cyrk i mauzoleum dynastyczne. Maksencjusz był uzurpatorem, bo wbrew prawu zakazującemu dziedziczenia władzy sam obwołał się cezarem, choć nim był jego ojciec - Maksymilian (adoptowany przez Dioklecjana, współrządził z nim w latach 285-305). Bez wątpienia Maksencjusz śnił o potędze na jawie. Cyrk w jego włościach ma przeszło pół kilometra długości, a ściślej 512 m albo 1730 stóp rzymskich, a w najszerszym miejscu 19 m. Zachował się on w znacznie lepszym stanie niż najstarszy i największy, 650-m rzymski Circus Maximus, którego pierwotny wygląd mogłam sobie poprzedniego dnia odtworzyć za pomocą okularów z rozszerzoną rzeczywistością oferowanych w kasie obiektu. Spaceruję po okolonej murami trybun, arenie porośniętej trawą, mleczami i stokrotkami z wyraźnie zaznaczoną spiną, murem oddzielającym podwójny tor, po którym miały ścigać się rydwany lub czterokonne kwadrygi. Spinę oryginalnie zdobiły wazy i rzeźby, których czas naturalnie zatarł ślad, ale jeden element ocalał w nienaruszonym stanie. Był to strzelający w górę pośrodku, blisko 16-metrowej wysokości obelisk symbolizujący słońce, czy raczej jego promień, stanowiący kluczowy element "przekazu", zgodnie z którym wozy obiegały plac i spinę na chwałę kosmosu i jego bóstw. Gdyby ta pamiątka potrafiła mówić - opowiedziałaby arcyciekawą historię swojej wędrówki. Obelisk został bowiem zrealizowany w... Egipcie, a konkretnie w kamieniołomach w Asuanie nad Nilem na zlecenie cesarza Domicjana w 81 r. n.e. Przetransportowany przez morze Śródziemne do Rzymu (to było dopiero wyzwanie!), na miejscu został ozdobiony hieroglifami i stanął gdzieś pomiędzy świątyniami bóstw Serapisa i Izydy. Potem zagarnął go sobie Maksencjusz, a gdy po jego śmierci opuszczona rezydencja zaczęła popadać w ruinę, taki też los spotkał obelisk, który runął na ziemię. Dopiero w 1650 r. z rozkazu samego papieża Innocentego X monument pocięto na cztery bloki i przetransportowano na plac Navona - nota bene z cyrku do cyrku zważywszy, że ten ostatni w antyku też nim był, o czym przypominają zachowane podziemia. Z powrtotem złożony w całość obelisk stał się elementem Fontanny Czterech Rzek Berniniego. I w tym miejscu możemy go dziś podziwiać. Mury otaczające cyrk dzielnie się trzymają, choć porastają je drzewa, krzewy i trawa. Miejsca widowni, która mogła zgromadzić 10 tys. widzów (dla porównania Circis Maximus 260-300 tys.) już są praktycznie niewidoczne. Nigdy nie odbyły się tutaj prawdziwe zawody, a tylko uroczystości żałobne ku czci zmarłego tragicznie synka Maksencjusza, Romulusa - stąd cyrk znany też był pod imieniem chłopca. Natomiast jak donosi portal Visitare Roma w cyrku miały zostać nakręcone sceny do hollywoodzkiego evergreena - filmu "Ben Hur" Williama Wylera z 1959 r. Siedmioletni Romulus, który w nieznanych okolicznościach utonął w Tybrze, pochowany został potem na terenie rezydencji - w rotundzie mauzoleum, do którego wchodzę przez bramę w imponującym murze. Wnętrza mauzoleum, dziś puste - służą rozmaitym imprezom. Sam uzurpator Maksencjusz też długo nie przeżył dziecka, gdyż zginął wkrótce w bitwie. Opuszczając kompleks pytam lokalnego przewodnika o zamaskowane drzwiami, intrygujące wejście do... komórki? - W podziemiach Rzymu znajduje się blisko 60 katakumb, czyli podziemnych cmentarzy powstających tutaj od II w n.e. Wsród nich jest tych kilka udostępnianych turystom, jak oglądane przez Ciebie Katakumby św. Kaliksta czy św. Sebastiana. To też jest wejście do katakumb. Niestety są w gestii Kościoła i nie można ich zwiedzać - wyjaśnia mój chwilowy cicerone. A mnie już ciągnie do kolejnej atrakcji, jaką widziałam przechadzając się po cyrku - Grobowca Cecylii Metelli, kobiety, której choć małżonek zafundował tak bogaty, zachowany dla potomności pochówek - nic nie wiemy. Dlaczego? O tym już wkrótce. c.d.n. Info: Willa Maksencjusza przy Via Appia 153 jest czynna codziennie oprócz poniedziałku w godz. 10-16. Wstęp bezpłatny. https://www.villadimassenzio.it/ Zdjęcia: Archiwum własne autorski, Wikipedia (obelisk).

W Egipcie też segregują śmieci... z rzadka. Tylko w luksusowych obiektach. To zdjęcie zrobiłam na wyspie Elefantynie na Nilu w pięciogwiazdkowym Moevenpick Aswan Resort.

Jak POlacy nie chcą teraz jeździeć pod piramidy z obawy przed terrorystami, to może one przyjdą do nas? Być może znów zostanie otwarte Biuro Turystyki Egiptu w Warszawie. O tym oraz innych niespodziankach, jakie szykuje Polakom kraj faraonów opowiedział mi pierwszego dnia targów TTWarsaw Mohammed Abel Gabbar, nowy dyrektor Egipskiego Urzędu do spraw Turystyki w Berlinie. Oto pełna relacja na naszym portalu Rzeczpospolitej"
 http://www.rp.pl/Promocja-turystyczna/311259998-Marzylismy-o-milionie-Polakow-w-Egipcie.html

Travelplanet.pl to polski multiagent w turystyce sprzedający przez Internet, Call Center oraz Salony Podróży, ofertę starannie sprawdzonych, największych polskich organizatorów wyjazdów. Jednocześnie ma w swojej ofercie bilety lotnicze, hotele, ubezpieczenia podróżne oraz umożliwia wynajem samochodów w dowolnym miejscu na świecie. 

Nasza kitesurferka, dwukrotna już mistrzyni świata we freestyle'u, Karolina Winkowska właśnie pokonała rywalki na Teneryfie. https://www.youtube.com/watch?v=nB3rIVItLK0 W ten sposób umocniła pozycję liderki w Pucharze Świata. A ja znów wracam pamięcią nad Soma Bay, zjawiskową zatokę morza Czerwonego w Egipcie, gdzie się poznałyśmy i gdzie mogłam ją oglądać na żywo trzy dni z rzędu, jak przygotowywała się do tych zawodów. Zrobiłam jej wtedy udaną serię zdjęć z wody.


Okazuje się, że dobre fotki można wykonać nawet starym, zdezelowanym już Canonem 40. Są tacy, którzy na widok mojego aparatu głupio rechoczą - ale są też tacy, którzy najlepszy sprzęt potrafią w tymże morzu Czerwonym utopić, a to sztuka. Ad rem jednak, czyli do rzeczy. Soma Bay, a ściślej koncepcji całej inwestycji poświęciłam artykuł, który właśnie dzisiejszego ranka pojawił się jako materiał główny na naszym portalu Rzeczpospolitej dla branży turystycznej.


Bardzo polecam lekturę: http://www.rp.pl/artykul/706827,1217222-Soma-Bay---turystyczna-wioska-dla-aktywnych.html
ZDJĘCIA MOJEGO AUTORSTWA _ PROSZĘ NIE KOPIOWAĆ :)

Od lat marzyłam, aby zobaczyć piramidy w Gizie nie tylko na zdjęciu czy filmie. I za każdą wizytą, a było ich dotąd trzy, napotykałam na jakieś przeszkody. Moje pierwsze spotkanie z Egiptem przed czterema laty ograniczyło się praktycznie do pobytu w Sharm el-Sheik, nazwanym wyjątkowo zgrabnie i dowcipnie przez rodaków Szark end Szejk, choć rekinów tam nie ma. Szejków również :)
Następnie przyjechałam na press tour i znów wylądowałam w Szarmie. I wreszcie przed półtora rokiem, zimą, wylądowałam w Kairze z ambitnymi planami zwiedzenia tamtejszego muzeum i, naturalnie piramid. Niestety, czas był niespokojny, więc organizatorzy szybko przerzucili grupę uczestników międzynarodowej konferencji na temat Nilu, w której miałam brać udział, od razu do Asuanu i dla pewności zamknęli na uroczej wyspie Elefantynie.

Stamtąd z kolei miałam bliżej do Luksoru, ale... znów nie wyszło.

Przed dwoma tygodniami spełniłam swoje marzenie i spojrzałam w oczy Sfinksowi. Mało tego, z nadwyczajną poufałością pozwoliłam sobie cmoknąć go w... dziubek.

Z odległości wszelako, bo Egipcjanie, za co im chwała, nie pozwalają na szczęście turystom biegać po piramidach, tylko trzymają ich na dystans.

Słusznie - już wystarczająco cudzoziemcy buszowali w nich w przeszłości, czego dowodem są muzea w Belinie i Londynie. Teraz przyjezdnych podwozi się na punkty widokowe i do widzenia.

Naturalnie początkowo byłam nieco rozczarowana, bo chciałam zdobyć choć kilka stopni piramidy Mykerinosa, najmniejszej sąsiadki sławniejszych od niej piramid Cheopsa i Chefrena - na sam czubek przy panującym upale o wspinaczce nawet nie śniłam.


Jednak potem zastanowiłam się, że gdyby tak każdemu na to pozwolić, to biedne piramidy po prostu by się rozsypały.

Podobnie zresztą z Krzywą Wieżą w Pizie, która w pewnym momencie groziła upadkiem nie tylko z powodu niestabilnego gruntu, na której ją wzniesiono, ale tysięcy wydeptujących jej spiralne korytarze nóg. Tylko, że po pracach ratujących ten Cud Świata znów można ją zwiedzać, za co inkasuje się naturalnie dodatkowe eurasy vel "jurki".


Wracając zaś do piramid Gizie, jednak nie zdawałam sobie sprawy, że znajdują się tak blisko Kairu.


Gdy ich sylwetki pojawiają się nagle między domami osiedli, to jest to widok tak zaskakujący, bo wręcz nierealny.


Spotkanie dwóch tak odległych od siebie, nie tylko w wymiarze czasowym, światów.

Kiedy w stolicy zimno - ja już  chłód zdecydowany odczuwam, wracam wspomnieniami do Egiptu. I pomyśleć, że wróciłam z niego zaledwie przed tygodniem. Na wielki finał dziewczyny z agencji MM PR, które mnie na ten wyjazd zabrały, zaproponowały naszej grupie dziennikarzy rejs katamaranem.
Nie byle jakim, jak widać na zdjęciach. Pod żaglami, z siatką, na której można się było pobyczyć i poopalać (z umiarem i filtrem 50 nie tylko na twarzy), szampanem i owocami morza. Luksusowo. A w połowie eskapady, która popołudniem ruszyła z El Gouny, chętni wyskoczyli wprost w szmaragdową toń, aby poobserwować rybki na rafie. I ja znalazłam się w ich gronie - nawet udało mi się zrobić fikołka do tyłu z pontonu w pełnym sprzęcie, czyli z maską i płetwami, co uważam za wyczyn w moim wypadku :) Mimo, że morze ciepłe (przy nim Śródziemne to Bałtyk), to jednak duża głębokość powodowała, że odczuwało się zimne prądy. Jednak życie na kolorowej rafie tak wciągało, że nawet ja, zmarzluch, zapominałam o chłodnych odnóżach. Tak bardzo nie chciałam żegnać się z Egiptem, z malarską o zachodzie słońca El Gouną.

Tak zresztą jak my wszyscy na pokładzie katamaranu łącznie z Karoliną Winkowską, która już wtedy zapewne intensywnie myślała o zawodach w Hiszpanii.

Udało mi się zrobić jej fajne fotki z Aleksem.

I sobie samej w skąpym stroju, póki jeszcze wypada

oraz w towarzystwie pewnego bardzo obiecującego, młodego człowieka.

Będą z niego ludzie, bo ma sensownie poukładane w głowie

Szykuje się pobyt jak z Baśni tysiąca i jednej nocy.  Własnie dowiedziałam się, że pierwszą część mojego tygodniowego pobytu w Egipcie spędzę nad morzem Czerwonym w przepięknym, pięciogwiazdkowym hotelu Kempinski nad zatoką Soma - dokładna nazwa Kempinski Hotel Soma Bay.

 Ci, którzy znają mnie dłużej wiedzą, że hotele to moja pasja, Uwielbiam poznawać nowe obiekty, zwłaszcza te z górnej półki.

W Kempinskim jeszcze nie spałam, a jest to najstarsza sieć hotelowa świata. Jej nazwa pochodzi od Betholda Kempinskiego, który urodził się we... Wrocławiu, po czym jego rodzina w 1872 r. przeniosła się do Berlina. Hotel, w którym będę mieszkać to dawna, mauretańska forteca ze wschodnimi akcentami. Mauretański jest też wystój każdego z 325 pokojów, w tym 34 suites. W hotelu znajduje się również spa, - oto link do filmiku: http://www.360tourist.net/view-tour/6052/en
http://www.kempinski.com/en/soma-bay/hotel-soma-bay/overview/image-gallery/
(Zdjęcia Kempinski Hotel Soma Bay)