Katowice kojarzyły mi się, niezależnie od epoki z towarzyszem Edwardem Gierkiem. Może dlatego, że moje dzieciństwo "chmurne i durne" przypadło na czas PRL-u kokietującego Zachód. Jak również z tego powodu, że innego punktu odniesienia nie miałam. Po raz pierwszy do stolicy Śląska dotarłam z okazji promocji mojej książki "Włochy jakich nie znacie" w jednym z tamtejszych EMPIK-ów przed dwoma laty zaledwie. Krótka to była wizyta - z dworca taksówką do centrum handlowego, gdzie spotkanie z czytelnikami miało mieć miejsce i z powrotem. Przez lekko przykurzone szyby samochodu zobaczyłam jednak nowoczesną architekturę, a centrum handlowe powaliło mnie ogromem - potrzebowałam na gwałt cicerone, który by mnie po meandrach wypucowanych na błysk korytarzy doprowadził do księgarni. Nie było z tym problemu - mieszkańcy Katowic to przemili i uczynni ludzie. Tę opinię potwierdziła kolejna, króciutka znów wizyta - Katowice okazały się moim punktem przesiadkowym w jednej z dalszych wypraw. Przybyłam ciemną nocą Polskim Busem, który bardzo sobie chwalę za komfort, czystość (również kibelka), wygodę foteli i punktualność, aby wysiąść na zapyziałym dworcu autobusowym. Nie działało tam chyba żadne oświetlenie, a budynki stacyjne zawarto na głucho. - Cicho wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie? - przyszedł mi na myśl wykuty w liceum cytat z "Dziadów" Mickiewicza. Na szczęście nic się nie wydarzyło, a pierwsza osoba, którą poprosiłam o wskazanie drogi na Dworzec Kolejowy wskazała mi ją z uśmiechem, choć najwyraźniej spieszyła się do domu. Dworzec był wówczas jeszcze w budowie, ale wnętrze już przyjmowało podróżnych. Gdy po szybkim marszu kiepsko oświetlonymi ulicami, minęłam wreszcie rusztowania, aby wstąpić do zupełnie innego świata, zalanego intensywnym światłem. Przestronną halę otaczał wianuszek sklepów i barów na dwóch poziomach. W czystej podłodze można się było przeglądać. Zaraz usadowiłam się w jednym z otwartych barów, zjadłam smakowicie wyglądającą kanapkę i ruszyłam na podbój toalety. Po uiszczeniu 2 zł znów przeżyłam zaskoczenie. Znalazłam się bowiem w eleganckim salonie, pełnym luster i oszklonych szafek, w których, za niewielką opłatą, można się było zaopatrzyć w kosmetyki podróżne, w tym szczoteczkę do zębów, pastę i maszynki do golenia. Ktoś, jak widać pomyślał o potrzebach podróżnych! Nie zapomniano o wygodnych miejscach do siedzenia, zaś toalety i umywalki były z "najwyższej" półki cenowej. Każdą kabinę rozweselał natomiast inny obrazek! Wszystko naturalnie sterylnie wręcz czyste i pachnące! Podobnie było w toaletach, jakie sobie obejrzałam podczas ostatniego, znów "na wariata" pobytu w Katowicach przed tygodniem.


W OO w Galerii Katowickiej łączącej się z już teraz gotowym i bardzo pięknym Dworcem Kolejowym (architekta zapraszam do Warszawy) zachwycały ekskluzywne misy umywalek Villeroy&Bosch, a za każdymi zdobionymi drewnianą okleiną drzwiami kabin czaiła się inna niespodzianka: a to tygrys szykujący się do skoku,


bądź delfin wyskakujący (prawie) ze śnieżnobiałej muszli


 czy galeria... butów, na jakich widok westchnęłaby głośno ich namiętna kolekcjonerka z "Seksu w Wielkim Mieście". W toalecie męskiej królowała natomiast dama w negliżu, którą uwiecznił mój kolega, również dziennikarz Marek Maro Michałowski:


Co mnie jeszcze zachwyciło w Katowicach? Trzypasmówki przecinające wzdłuż i wszerz miasto, dzięki czemu mknie się przez nie niczym po autostradzie.


Odrestaurowane kamienice w centrum. I, raz jeszcze powtórzę, wyjątkowo uprzejmi ludzie.
A jak Katowice wyglądały przed wiekiem? - proszę zajrzeć do bloga mojej przyjaciółki, Marysi Sikory: http://arkadia-bonumest.blogspot.com/2014/11/katowice-kattowitz.html

Zdążyłam na czas! Choć mój pociąg relacji Warszawa-Katowice miał kwadrans opóźnienia. Dlatego szybko wskoczyłam do taksówki - przemiły pan z informacji na dworcu PKP polecił mi tańszą korporację (a i tak zapłaciłam 95 zł - do Pyrzowic jest 40 km). Na lotnisko dotarłam dosłownie na chwilę przed lądowaniem Wizz Air-a z Neapolu, skąd przyleciała mija świątobliwa grupa, czyli 19 księży + jeden arcybiskup (piszę o niej już w poprzednim poście). A ściślej księży zaledwie 10, a reszta to młodziaki przed złożeniem ślubów. Większość w świeckich ubraniach, a najmłodsze chłopaki w dżinsach i modnych, acz nie markowych koszulkach. Wszyscy przemili, roześmiani i... zachwyceni naszym krajem: wszechotaczającą zielenią, czystością na ulicach (!!!), porządkiem. Dla przyzwoitości nie zaprzeczałam.


Prosto z lotniska pojechaliśmy autokarem do Wadowic, które przywitało nas przedburzową duchotą - pierwsze krople deszczu spadły w momencie, gdy przekraczaliśmy próg muzeum- Domu Jana Pawła II. Przyznam, że sceptycznie nastawiona byłam do planów tak radykalnej jego przebudowy, obawiając się, że nowy projekt pozbawi wnętrza tej niepowtarzalnej atmosfery, jaką pamiętam sprzed kilku lat, gdy zwiedzałam muzeum urządzone po prostu w mieszkaniu Wojtyłów. Tymczasem już od pierwszych chwil uległam wizji, jaką tu stworzono.


 W pierwszej sali odtworzono bowiem sklep Chaima Bałamutha, który mieścił się na parterze kamienicy w czasach, gdy mieszkał w niej młody Karol. Kolorystyka sepii, stare zdjęcia, plakaty, afisze doskonale wprowadziły mnie w klimat minionej epoki, lat 20. i 30. XX w. Z pieczołowitością odtworzone zostało również samo mieszkanie rodziców przyszłego papieża - zgromadzono w nim nieliczne przedmioty, jak choćby złotą torebkę pani Emilii i album rodzinny - oryginał ukryty za szybą oraz komputerowa kopia - można ją przeglądać dotykając kartek, które choć nie istnieją - przesuwają się z szelestem.


Jest tyle niezwykłych miejsc w tym muzeum, że nie sposób je wszystkie opisać. Mnie jednak najbardziej utkwiła w pamięci drewniana barka, wypływająca ze szklanej ściany, wysypana piaskiem droga podróży apostolskiej ze szklanymi tabliczkami noszącymi nazwy miejsc, które nawiedził (pod każdą tabliczką, w specjalnym pojemniku umieszczono garść ziemi z tych miejsc) oraz sala ostatnich chwil, niemal cała obita czernią, w której słychać ostatnie uderzenia bardzo już strudzonego serca. http://www.domjp2.pl/


Naturalnie po obejrzeniu muzeum poszliśmy na kremówki i, mimo stosunkowo wczesnej pory (nie było jeszcze godziny 18) zdziwiło nas to, że niemal wszystkie kawiarnie były już zamknięte. Podobnie jak sklepy z dewocjonaliami. Pozostaje pytanie, czy wynika to z braku umiejętności robienia biznesu czy świadomej polityki nieulegania komercji za wszelką cenę. Choć ta druga wersja w tych czasach wydaje mi się utopią.