ItaliAnna w drodze - blog dziennikarki Anny Kłossowskiej: Nil

Gdy żeglowałam po Nilu z Elefantyny do pierwszej katarakty, podziwiałam przede wszystkim malownicze widoki - intensywnie żółtych piasków pustyni, kryjących wzgórza na prawym brzegu, sunące pod pełnymi żaglami feluki, ale i hotel, gdzie rozgrywała się przecież akcja słynnej powieści Agathy Christie. Chwilowo zapomniałam o konwoju, w jakim przyjechałam do Asuanu, wzmożonych kontrolach na lotnisku, nawet krwawych starciach w Kairze. Zresztą stolica kraju była tak daleko, jakby w innym świecie. Tutaj wszystko wydawało się takie spokojne. Naciskając coraz to spust migawki, rejestrowałam kolejne obrazki, w tym przycumowane do pomostów łodzie. Nie te obdrapane, wieloosobowe wodne taksówki- spacerówki, ale eleganckie houseboaty. Nieskazitelna biel drewnianych burt lśniła w promieniach słońca, wyszorowane pokłady też, a okna zdobiły firaneczki - zupełnie, jakbym nagle znalazła się w Tyrolu. Czegoś mi jednak brakowało i nagle doznałam olśnienia. Po prostu jakiegokolwiek ruchu! Houseboaty stały w rzędach, tak jak w Asuanie pływające hotele, ale nikt z nich nie korzystał. Żadnych gości, ani pół turysty. Podobnie Nil, zazwyczaj zatłoczony różnej maści środkami transportu wodnego, był całkowicie pusty. W czasie godzinnego rejsu do cepeliowskiej wioski nubijskiej spotkałyśmy tylko jednego surfera, "tuziemca" zresztą i jedną łódź rybacką.

W samej wiosce liczba kramów przewyższała wielokrotnie liczbę przybyszów, też zresztą przeważnie Egipcjan. Dlatego wraz z koleżanką stałyśmy się mimowolną atrakcją i obiektami szczególnych zabiegów. Niemal wyrywano nas sobie z rąk.

Gdy zbliżałyśmy się do kramów z przyprawami, kuszącymi barwną gamą stożków startej na pył kurkumy, curry, hibiskusa, anyżu, kuminu - już sprzedawca wyciągał plastikową, sfatygowaną, łopatkę, aby pozwolić nam je spróbować. W większości były niestety zwietrzałe - nikt ich przecież nie kupował przez tak długi czas, a wielogodzinna ekspozycja na powietrzu nie pomagała zachować świeżości. Jednak w końcu nabyłam kilka przypraw, dokładając do tego drewniany krzyż egipski, anch - za czasów faraonów symbol życia. Ciągnęły się za nami sznury dzieciaków ubranych w przedziwną kompozycję ciuchów europejskich i nubijskich - Nubię miałyśmy bowiem dosłownie za progiem. - Bon, bon - krzyczały, targając nas za bluzki. - Daj cukierka! Poratował nas, wzgardzony w samolocie i zalegający w torebce, wafelek z czekoladą. Ale apetyt maluchów na tym nie poprzestał: - One euro, one euro! - domagały się natarczywie, a my uświadomiłyśmy sobie, że już kilkuletnie szkraby znały wartość tej waluty, przedkładając ją nad dolara. Wracałyśmy, znów Nilem, do hotelu z mieszanymi uczuciami. Cepeliowa, nubijska wioska, gdzie za symboliczne grosze napiłyśmy się również pysznej, lokalnej kawy i nie dopadła nas "zemsta faraona", odsłoniła prawdziwą twarz.

Taką, jaką ma teraz cały Egipt, kraj, który mógłby być mlekiem i miodem płynący, bo ma wszelkie atuty w ręku. Ale brak turystów go zabija i bieda zagląda w oczy. Konferencja naukowa, w której uczestniczyłam pokazała dodatkowo skalę problemów, z jakimi się teraz zmaga. Zachęcam do przeczytania mojej relacji, będącej dziś czołówką wydania na portalu Turystyka rp.pl Rzeczpospolitej, z którą współpracuję: http://www.rp.pl/artykul/705176,1088705-Nad-Nilem-potrzebuja-turystow-i-wody.html

Czytaj dalej

Udostępnij |

Bajka nad Nilem z rosnącą niepewnością w tle

Asuan 03:13

Trzej południowokoreańscy turyści wraz z kierowcą zginęli przedwczoraj w zamachu bombowym w egipskim kurorcie Taba nad morzem Czerwonym. Nasz MSZ zareagował od razu, aktualizując swoje ostrzeżenie dla podróżnych. „W związku z dużą dynamiką sytuacji wewnętrznej w Egipcie i możliwością wystąpienia realnych zagrożeń dla bezpieczeństwa obywateli polskich, Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza wszelkie podróże do Egiptu poza główne ośrodki turystyczne nad Morzem Czerwonym „ – czytamy na stronie internetowej resortu. „Obywatele polscy przebywający w Kairze oraz innych większych miejscowościach Egiptu powinni zachować szczególną ostrożność i ograniczyć poruszanie się do bezpośredniego sąsiedztwa swoich domów i miejsc pracy. Ponadto, ze względu na coraz częstsze przypadki zarażenia wirusem H1N1 na terenie całego Egiptu Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaleca unikanie miejsc publicznych: bazarów, muzeów czy centrów handlowych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych uznaje jednocześnie za możliwe z punktu widzenia bezpieczeństwa obywateli polskich, wyjazdy zorganizowane z Polski do egipskich ośrodków turystycznych nad Morzem Czerwonym, kategorycznie ostrzegając jednak przed wszelkimi wyjazdami indywidualnymi oraz grupowymi poza ośrodki turystyczne. Za szczególnie niebezpieczne uznaje się wyjazdy do gubernatorstwa Północnego Synaju, ze względu na znaczny wzrost w ostatnim okresie działalności grup przestępczych oraz ataków terrorystycznych.” Tyle komunikat, a mnie jednak niepokoi fakt, że atak nastąpił tym razem właśnie w kurorcie i został przypuszczony na turystów. Przyznała się do niego ekstremistyczna, najbardziej aktywna obecnie w Egipcie dżihadzka organizacja Ansar Bayt al-Maqdis i korzystając z twittera zagroziła kolejnymi, o ile odwiedzający Egiptu nie opuszczą go w ciągu dwóch dni.

To ultimatum bez wątpienia uderza w politykę obecnych władz starających się za wszelką cenę, aby masowa turystyka będąca podstawą gospodarki kraju nad Nilem, wróciła pod piramidy.

Widać to było podczas mojego pobytu w Egipcie przed dwoma tygodniami, gdzie pojechałam na fascynujące zresztą dla mnie seminarium „Nil jako narzędzie turystycznej komunikacji”, zorganizowanej pod auspicjami ministra turystyki, Hishama Zaazou w Asuanie.

Spotkali się na niej zarówno egipscy spece od tej dziedziny, jak i zagraniczne media. A wszystkich nas dotransportowano na miejsce z zachowaniem najwyższych środków bezpieczeństwa. Na mnie i moją koleżankę z PAP czekało zaraz po wyjściu z samolotu w Kairze dwóch czy trzech urzędników resortu turystyki, którzy, przeprowadzając nas przez kolejne kontrole, jednocześnie się zmieniali. Wreszcie, już w holu lotniska, naszpikowanym, zresztą wcale się nie kryjącymi, agentami służb specjalnych (eleganckie, granatowe garnitury z charakterystycznym znaczkiem w klapie), odebrał nas młody człowiek, znakomicie mówiący po angielsku – również pracownik ministerstwa, aby odstawić na kilka godzin do pobliskiego hotelu na lekką "siestę", bo wieczorem czekał nas kolejny lot do Asuanu.

Radził nam w międzyczasie nie opuszczać luksusowych murów Fairmont Heliopolis, choć gwarantowano jednocześnie, że w mieście jest bezpiecznie. My z kolei, zważywszy, że ludny Kair (jest 16. miastem na świecie pod tym względem) od zawsze stoi w korkach, również zdecydowałyśmy się nie wybierać do centrum, obawiając się, że po prostu nie wrócimy z niego na czas. Poza tym jednak gdzieś z tyłu głowy słyszałyśmy delikatny sygnał ostrzegawczy, żeby nie prowokować losu. Zwłaszcza, że w tych dniach w Kairze w zamachach zginęli ludzie. Tak więc koło godziny 21 odleciałyśmy do Asuanu. Tym razem już nie Austrian Airlines, w których delektowałyśmy się (rzadka okazja) znakomitą, trzeba przyznać klasą biznes z Warszawy via Wiedeń do stolicy Egiptu.

Przesiadłyśmy się do Egyptair, kontynuując podróż w bardzo przyzwoitych zresztą warunkach, bo na pokładzie oferowano duży wybór napojów, włącznie z lokalnymi, jak sok z mango, a nie jak w LOT – tylko wodę. Mimo, że rejs trwał tylko godzinę, stewardesy z trzema wózkami bardzo sprawnie obsłużyły ponad setkę pasażerów. I wreszcie wysiadłyśmy prosto w smoliste, prawdziwie egipskie ciemności płyty lotniska w Asuanie. Sam budynek to imponująca gabarytami, nowoczesna konstrukcja, w której wnętrzu poczułam się trochę jak w sejfie. Panował tam rozgardiasz, bo, jak się okazało, znaczna liczba pilotek naszej międzynarodowej grupy seminaryjnej próbowała wyłowić poszczególnych jej członków z przybyłych ostatnim rejsem. Pilotki były Egipcjankami i nasze nazwiska na ich listach też były zapisane w tym języku, jednak dziewczyny okazały się równie sprawne językowo co nasz chłopak z Kairu (gdzie pozostał i miał nas odebrać w drodze powrotnej), więc wreszcie wszyscy znaleźliśmy się w autokarze i pod bardzo silną eskortą ruszyliśmy do odległego o 20 minut drogi Asuanu. Przed nami, migając światami sunęły wolno bodaj trzy wozy policyjne, za nami co najmniej drugie tyle. Co jakiś czas mijałyśmy prowizoryczne stanowiska strzelnicze, zza których wyglądali uzbrojeni strażnicy. Gdzieś mignęły mi też jeden czy dwa transportery opancerzone. Miałam automatyczne skojarzenie z naszym stanem wojennym, ale średnio pewnie poczułam się dopiero, gdy minął nas, w pełnym pędzie rozklekotany jeep z trzema młodzieńcami dzierżącymi w dłoniach kałasze. Okazało się jednak, że to nasza dodatkowa ochrona. Przed samym Nilem, oddzielającym miasto od wyspy Elefantyny, gdzie znajdował się nasz hotel, czekał nas ostatni punkt kontrolny. Tutaj, przed szlabanem zagradzającym w poprzek jezdnię prowadzącą w dół ku przeprawie na rzece, wszyscy musieliśmy opuścić autobus, wziąć w garść nasze bagaże i wsiąść do przestronnej taksówki wodnej. Wygodne, pluszowe kanapy zaraz mnie otuliły i niepokój ustąpił miejsce potwornemu zmęczeniu. Niemal przysnęłam, choć żegluga trwała nie dłużej niż dziesięć minut. W ciemnej, nieprzeniknionej toni odbijały się światła Asuanu i stojących wzdłuż brzegu, bezczynnie pływających, lux-hoteli. Taki sam komfort, jakbym nagle znalazła się zupełnie w innym wymiarze, otulił mnie po wyjściu na brzeg. Zapachy kwiatów i świeżo podlanej zieleni towarzyszyły w spacerze przez ogród otaczający pięciogwiazdkowy Moevenpick Resort. I tylko już maszyna do prześwietlania bagaży przypomniała mi na chwilę, że jednak ochrona czuwa. Potem zanurzyłam się w bajkę.

A następnego dnia rano, gdy odsunęłam światłoszczelne zasłony, przywitał mnie już Nil w całej krasie. Widziałam go tak na prawdę pierwszy raz w życiu i była to miłość od pierwszego wejrzenia.

Sięgnęłam machinalnie po długą lufę aparatu i niczym Japończyk rzuciłam się do fotografowania okolicy. Już potem, gdy na chwilę przysiadłam na wygodnych krzesełkach balkonu pojawiła się natrętna myśl: skoro tak dobrze widzę przez obiektyw drugi brzeg, to i ja stanowię wyśmienity cel. Naturalnie nic mi się nie stało - bo, jak wspominałam, strzeżeni byliśmy solidnie - również podczas wycieczki na Filo.

Całkowicie bezpiecznie żeglowałam też po Nilu do pierwszej katarakty, o czym zresztą pisałam już na blogu. Jednak wspomnienie bardzo niekomfortowego wrażenia wróciło, gdy agencje podały informacje o ostatnim zamachu na Synaju.

Czytaj dalej

Udostępnij |

Pokój z widokiem na Nil

Asuan 09:18

-Ihha, Ihha – z głębokiego snu budzi mnie ryk osła. Zupełnie jakby biedne zwierzę ktoś odzierał ze skóry. Otwieram oczy, ale wokół panują ciemności egipskie. Fakt, uświadamiam sobie, przecież jestem w kraju faraonów! Po omacku, obijając się boleśnie o nieznane mi sprzęty po drodze, docieram do okna i odsuwam zasłonę. Zalewa mnie fala światła tak intensywnego, że mrużę oczy, a potem otwieram je szeroko – przede mną rozciąga się Nil. Wychodzę na balkon i obserwuję, jak rzeka oblewa wyspę Elefantynę, na której stoi mój hotel. Od strony piaszczystych wzgórz jest granatowo-stalowo-rudawa, a z przeciwnej, od Asuanu – bardziej błękitna.

W tym błękicie odbijają się, przycumowane czwórkami do miejskiego nabrzeża pływające hotele. Stoją w większości puste, bo turyści, dodatkowo zniechęceni ostatnimi wypadkami w Kairze, niechętnie przyjeżdżają do Egiptu.

Dostrzegam jednak ruch na Nilu – to taksówka wodna odbija od przeciwnego brzegu i zmierza ku hotelowej przystani. Taką taksówką, podłużną łodzią pod daszkiem, z miękkimi siedzeniami wyściełanymi barwnym welurkiem, przypłynęłam poprzedniej nocy i ja. W poprzek rzeki sunie faluka, pchana wiatrem, który dmucha w wyginający się na nim jak balon, biały żagiel.

Marzy mi się rejs tą typową dla Nilu łodzią, albo taką większą, która zabiera już cały "garnizon" turystów, ale nie mam czasu.

Przyjechałam tu przede wszystkim służbowo. Tymczasem przypominam sobie osła i zaczynam go szukać z niepokojem, aby znaleźć, spokojnie pasące się zwierzę na linii „strzału” mojego obiektywu.

Jest w wyraźnej ekstazie, bo dorwało się do soczystej, zielonej trawy, której kępki wystają z ziemi przy granicy z hotelowym ogrodem. Wyrosły zapewne dzięki wodzie ze spryskiwaczy, jakie pracują non-stop w „resorcie” – inaczej pod palącym, nawet grudniowym, a więc zimowym słońcem nic by się nie uchowało. Sam ogród natomiast tonie w kwiatach, których nazw naturalnie nie znam, zaś rabatki i wypielęgnowane, żwirowe alejki ocieniają korony palm. Tak tu „nienormalnie” czysto i „sielsko-anielsko”, bo wystarczy tylko opuścić hotelowy teren, aby natknąć się na góry śmieci, gruzów, wszelkiego rodzaju odpadów.