Gdzie? W Casercie pod Neapolem, słynącej przede wszystkim z Reggi, czyli zespołu pałacowo-parkowego wzniesionego z rozkazu Króla Neapolu, Karola Burbona według projektu Luigiego Vanvitelli. Po zwiedzeniu tej największej na świecie rezydencji królewskiej kiszki marsza grają, zwłaszcza, jeśli po kilku godzinach przechadzania się po salach przeniesiemy się do ciągnących się het ogrodów.


Można pośród pałacowej zieleni urządzić sobie piknik na trawie, choć w tym roku słońce spaliło murawy bezlitośnie, a system nawadniania chyba nie nadążał.
Kontrpropozycją dla bardzo oszczędnych jest obiad za całe... 8 euro. Tak, nie pomyliłam się - osiem euro w trattorii dosłownie na przeciwko Reggi. Polecono mi ją w punkcie informacji turystycznej na dworcu kolejowym w Casercie, który też sąsiaduje z pałacem. Wystarczy przejść podziemnym przejściem prowadzącym na perony i wyjść na powierzchnię schodkami przy peronie szóstym. I oto kilka kroków w lewo już widać szyld - Binario 7, czyli Peron 7. To tutaj stołują się lokalsi i bardzo sobie chwalą dwudaniowy zestaw do wyboru z pół litrem wody lub ćwiartką wina stołowego.


Ja wybrałam wino oraz pasta e fagioli, danie które okazało się wyjątkowo prostą i zaskakującą kompozycją kilku gatunków makaronów z cieciorką w lekkim sosie.
Więcej na stronie tego bloga Restauracje dla łasucha

Moje wczorajsze odkrycie, choć niemal w sąsiedztwie mojego domu, bo też na Żoliborzu. Umówiłyśmy się na babskie plotki z koleżanką z liceum w zupełnie innym miejscu, wegetariańskiej i tak zachwalanej na blogach kulinarnych Ósmej kolonii przy Teatrze Komedia. Niestety karta do tego stopnia nas rozczarowała, bo znikły przeboje opisywane przez smakoszy takich jak ulubiony przeze mnie Tasteaway chociażby. A zatem nie chcąc testować tego, co już na papierze nas nie przekonało, ruszyłyśmy na pobliską uliczkę Suzina, gdzie "po drodze" na spotkanie mignęła mi "jakaś' restauracja. To była właśnie "Via Suzina", kojarząca mi się od razu z włoskimi klimatami. Rzeczywiście specjalnością są pizze. My jednak zdecydowałyśmy się na inne menu, kończąc "wielkie żarcie" pysznym deserem - sufletem z... gorgonzolą. Więcej na ten temat na stronie tego bloga Restauracje dla łasucha

To było moje odkrycie. Zmęczona wielogodzinnym chodzeniem i upałem z trudem pokonałam most Garibaldiego, tym razem nie pstrykając fotki Wyspy Tyburtyńskiej leżącej tuż przede mną. Marzyłam o jakimś miłym, zacisznym miejscu z bez turystów, gdzie mogłabym usiąść i zjeść. Coś dobrego, ale bez szastania pieniędzmi. Wlokłam się więc prowadzącą od mostu ku mojemu ulubionemu Largo Torre Argentina (vide stosowny wpis na moim blogu), po zacienionej stronie mało inspirującej mnie ulicy via Arenula aż tu nagle, co za niespodzianka. Owoce morza i to w tak konkurencyjnych cenach. Za pięć "jurków"? Dumny szyld głosił "o'Cartoccio".


 Zaraz wdepnęłam do tej malutkiej smażalenki licząc się z tym, że za tak niską cenę dostanę jakieś świństwo - wspomnienie po rybie w tonie panierki śmierdzącej starym tłuszczem. Tymczasem co za niespodzianka - w papierowej tutce wręczono mi chrupiącego dorsza z frytkami, który rozpływał się w ustach. Nie zaspokoił on mojego łakomstwa - rzuciłam się dosłownie na porcje risotta z szafranem owocami morza. Ile ich było w środku, nie to co w naszych restauracjach, gdzie musiałabym za takie danie z trzema krewetkami na krzyż zapłacić dwa razy więcej. Polecam wszystkim! A więcej na ten temat na stronie Restauracje dla łasucha tego bloga :)