ItaliAnna w drodze - blog dziennikarki Anny Kłossowskiej

News! Ryanair rekrutuje załogę w Polsce. Rozmowy kwalifikacyjne w listopadzie

Dalmac 01:56

Udostępnij |

Po drugiej stronie muru

Europa 07:19

25 lat temu runął berliński mur. Wczoraj, na jego miejscu zapłonęły setki lamp z helem, dla uczczenia okrągłej rocznicy. Przygotowywano się do niej ambitnie, o czym wspomniałam na tych łamach już przed rokiem, pozwalając sobie na podróż sentymentalną do tamtych czasów: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/10/berlinski-mur-za-balonow.html?q=Muzeum+muru
Oglądając relację wyjątkowo udanego korespondenta Wiadomości TVP, Marcina Antosiewicza (kompetencja połączona z talentem medialnym i nielalusiowatą prezencją), zastanowiłam się, gdzie są teraz i co robią osoby, które ze mną pojechały wtedy (czyli w 1988 r.) na wycieczkę do Berlina Zachodniego i zdecydowały się zostać. Pod koniec lat 80. wielu moich rodaków decydowało się na ten sposób ucieczki - całe rodziny wykupywały wycieczki właśnie do Berlina Zachodniego i po jej zakończeniu już nie wsiadały do autokaru wracającego do Polski. W naszym, rozklekotanym pojeździe, z tego co pamiętam, święcącym eksportowy sukces, węgierskim Ikarusie zdenerwowana do granic możliwości pilotka doliczyła się przed odjazdem 13 osób, a było ich chyba na początku 40. Wcześniej, przy pożegnalnej kolacji wieńczącej bogaty program zwiedzania, kursowała między stolikami, aby namówić do zmiany decyzji tych, którzy już dawno ją podjęli. Tyle, że inną. Oni chcieli zacząć wszystko od nowa. Sprzedali własne mieszkania, meble, samochody. Siedzieli teraz spięci, w swetrach wybrzuszających się dziwnie na piersiach - to tam, w woreczkach zawieszonych na tasiemce na szyi ukryty był ich znikomy majątek, wymienione na czarnym rynku marki. Determinacja w oczach i paniczny lęk przed tym, co może ich czekać. Zmywak, magazyny, może opieka nad staruszką - na czarno, rzecz jasna. Nigdy, przenigdy nie zapomnę ich twarzy... A potem runął mur. Runęły wszystkie mury ogradzające nas od wyśnionego Zachodu i zachłysnęliśmy się wolnością. Znów, jak wtedy, gdy rodziła się II Rzeczpospolita. Jutro my będziemy mieli z kolei powód do świętowania, bo 11 listopada przypada już 96. rocznica odzyskania przez nas pełnej suwerenności po 123 latach zaborów. I jutro każdy z nas będzie świętował tak, jak mu w duszy gra, czego Miłym Paniom i Panom bardzo miłym też życzę. (zdjęcie: Tanja Koch/East-Side-Gallery/C Visit Berlin)

Czytaj dalej

Udostępnij |

News! Brytyjski "The Times" docenia słowackie Wysokie Tatry

22:06

Ośrodki narciarskie położone w Wysokich Tatrach zostały docenione przez prestiżowy, opiniotwórczy dziennik „The Times”. W rankingu najlepszych ośrodków narciarskich z całego świata Wysokie Tatry znalazły się obok tak znanych stacji jak francuskie Chamonix, szwajcarskie Verbier czy austriackie Ischgl. Uwagę dziennikarzy brytyjskiej gazety przyciągnął nie tylko wysoki poziom usług, nowoczesna infrastruktura, ale także znakomity stosunek ceny do oferowanej jakości. Wysokie Tatry to nie tylko wspaniałe góry, wznoszące się na polsko-słowackiej granicy, ale także cały zespół większych i mniejszych miejscowości klimatycznych położonych u stóp Tatr, połączonych w jeden organizm miejski. Prym wśród nich wiodą trzy miejscowości – Tatrzańska Łomnica, Smokowce i Szczyrbskie Jezioro. Pierwsze i ostatnie z tych miejsc to nie tylko znane kurorty górskie, ale także popularne stacje narciarskie. Tatrzańska Łomnica to po Jasnej, największy słowacki ośrodek narciarski, w którym poczyniono w ostatnich latach największe inwestycje. Zmodernizowano tu i wybudowano nowe trasy zjazdowe, zwiększając ich ilość do ponad 17 km, a wysłużone kolejki zastąpiły nowoczesne wyciągi kanapowe i gondolowe, z których największa chluba jest postawiona 2 lata temu 15-osobowa kolejka do Łomnickiego Stawu. Trasy są nie tylko dobrze wyprofilowane, ale także wyposażone w instalacje sztucznego zaśnieżania, dając gwarancję śniegu, podobnie jak w Alpach. Wielką atrakcją, w skali całej Słowacji, jest wyjazd koleją na drugi najwyższy szczyt Tatr – Łomnicę, będącą znakomitym punktem widokowym. Z kolei Szczyrbskie Jezioro to najwyżej najpiękniej położona miejscowość pod Tatrami, rozłożona wokół polodowcowego stawu, z widokiem na najwyższe szczyty Tatr. Także tutaj w ostatnich latach zmodernizowano infrastrukturę, stawiając nowe wyciągi krzesełkowe i rozbudowując miejscowe stoki. Jako kurort położony w prawdziwie alpejskim krajobrazie, Szczyrbskie Jezioro oferuje najlepsze naturalne warunki śniegowe w tej części Europy. Trzecia z miejscowości – Smokowce – nie odgrywa takiej roli narciarskiej, ale jest miejscem wyjścia wycieczek do wysoko położonych schronisk górskich, tutaj także znajduje się tor saneczkowy i kolej ziemna wywożąca turystów na Hrebeniok, z którego rozchodzą się szlaki turystyczne. W sumie w całym regionie znajduje się 24 km tras narciarskich a także ponad 60 km przygotowanych szlaków dla narciarzy biegowych. Nie są to może liczby pozwalające Wysokim Tatrom równać się do stacji alpejskich, z którymi konkurują w zestawieniu „The Times”, ale gazeta zwraca uwagę, że wielkość nie ma w tym wypadku decydującego znaczenia. Poziom usług, zagospodarowanie, zaplecze hotelowe i restauracyjne stoją tu bowiem na światowym poziomie, czyniąc z Wysokich Tatr idealne miejsce na kilkudniowy wypad, zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. Uwagę dziennikarzy zwróciły funkcjonalne rozwiązania komunikacyjne – czyli tramwaj elektryczny, nazywany „elektriczką” łączący wszystkie miejscowości, czy też wspólny skipass obejmujący tereny narciarskie Wysokich Tatr i niedaleko położonej Jasnej. GoPass (taką nazwę nosi wspólny karnet). To nie tylko karta czipowa pełniąca rolę karnetu, ale także dająca możliwość zakupów online, oferująca zniżki w restauracjach, wypożyczalniach sprzętu, serwisach i sklepach sportowych na terenie ośrodków. Bez wątpienia pod tym względem Słowacy są liderami tego typu rozwiązań w Europie Środkowej.W kontekście ośrodków alpejskich, wielkiego znaczenia nabierają ceny, które w przypadku liczenia wszystkich kosztów (w pakiecie) są niższe około 30-40% od cen w Austrii, a prawie o połowę niższe w przypadku Szwajcarii czy Francji. Najbardziej wyraźnie różnicę cen widać w gastronomii, a prawdziwy zachwyt dziennikarzy wywołała możliwość kupienia kufla piwa za 1 euro, podczas, gdy taka sama przyjemność w krajach alpejskich kosztuje co najmniej dwukrotnie więcej. Wysokie Tatry są popularne także wśród narciarzy z Polski. Coraz więcej z nich decyduje się nie tylko na jednodniowy wypad przez granicę, ale wybiera 4 lub 7 dniowe pakiety pobytowe, dopiero wówczas bowiem można nie tylko wykorzystać potencjał atrakcji narciarskich (i nie tylko) regionu, ale także korzystnie zredukować koszty. Wysokie Tatry to region, który uwielbiają przede wszystkim rodziny z dziećmi. Wynika to nie tylko z charakteru ośrodków, w których dominują trasy łatwe, ale także z celowej polityki gospodarzy stacji, którzy oferują zwłaszcza najmłodszym narciarzom, znakomite warunki na stoku i atrakcje poza nim. Specjalne szkółki, wyciągi taśmowe, przedszkola narciarskie i animacje na stoku pozwalają najmłodszym w bezstresowy sposób łączyć naukę jazdy na nartach z zabawą. A po nartach czeka na nich moc atrakcji – sale zabaw, z w tym unikalny na skalę europejską dziecięcy indoor fun park Koziołkowo (Kamzíkovo), który jest tegoroczną nowością przy Łomnickim Stawie.

Nie ulega wątpliwości, ze zainteresowanie brytyjskiego dziennika „The Times” i bardzo pochlebne opinie na temat Wysokich Tatr, są dowodem na to, że hasło promocyjne regionu „Przejdź na alpejską stronę Tatr” nie jest przypadkowe. (Tekst/zdjęcia: czart/skisherpa/TMR). Więcej informacji na: www.vt.sk, www.gopass.sk.

Czytaj dalej

Udostępnij |

Pilotka do wzięcia również zimą :)

pilot na pobyty we Włoszech 03:23

Czytaj dalej

Udostępnij |

Królowa Trzech Żywiołów na platformie wiertniczej

Baltic Beta 00:28

40 mil morskich od Władysławowa znajduje się platforma wiertnicza Baltic Beta, należąca do firmy Petrobaltic (dziś Lotos Petrobaltic SA). Dziewięć lat temu, 2 września 2005 r. wylądowałam na niej, wówczas jako dziennikarka nieźle sobie jeszcze radzącego „Życia Warszawy”. Wraz z grupą przedstawicieli innych mediów przylecieliśmy do celu wojskowym helikopterem, dosłownie wypatroszonym w środku – w jego pustych trzewiach po bokach wiły się tylko wąskie ławki, do których przypięto nas mocno pasami. I zaraz zaopatrzono w hełmofony, bo huk silników był nieziemski. Czy się bałam? Naturalnie czułam dreszczyk emocji z powodu wejścia na pokład innego niż zazwyczaj statku powietrznego. Dotąd moim udziałem były samoloty pasażerskie różnej maści, a lotów nimi odbyłam setki. Wylądowaliśmy na Holidecku czyli lądowisku dla helikopterów, znajdującym się na wysuniętym z platformy pomoście i otoczonym z trzech stron siatką o grubych okach. Gdy postawiłam pierwszy krok na ziemi, nogi się pode mną ugięły. Ziemi bowiem, de facto, nie było. Stałam na ażurowej powierzchni platformy, a kilka pięter pode mną szumiało morze. Co gorsza, doskonale je widziałam przez wspomniany ażurek, sprawiający wrażenie bardzo delikatnej konstrukcji, która za chwile może się załamać, aby wrzucić śmiałków w wodną toń. Tymczasem zapewniono mnie, że stalowa konstrukcja jest nader wytrzymała – jednak pół godziny zajęło mi oswajanie się z faktem, że chodzę po czymś, przez co mogę widzieć to, co znajduje się bardzo nisko. No cóż, lęk wysokości nie pomaga w takich sytuacjach, ale trzeba się wziąć w garść. Nie pomagało również nieprzerwane drganie całej platformy, wydobywającej ropę naftową ze złoża B3, umiejscowionego 1,5 km pod dnem morza i towarzyszący temu procesowi dźwięk, delikatne, a jednak słyszalne buczenie. Byłam bodaj jedyna damą w całym towarzystwie, gdyż w tamtych czasach działy gospodarcze gazet zdominowane były przez płeć mniej nadobną. Załogę zatrudnioną na platformie stanowili zaś wyłącznie panowie. Poczułam się zatem niemal od razu Królową Trzech Żywiołów, którą mnie zresztą mianowano (vide Certyfikat). Honory domu, pardon, platformy, pełnił wówczas pełen galanterii, pysznie dowcipny, a zarazem fachowiec pełną gębą, Jan Polak, kierownik Baltic Beta. To on oprowadzał nas po całości o wymiarach 70 na 64 m. Na szczęście dzień był piękny, morze spokojne, a zatem platformą nie kolebało – zresztą podczas sztormu nikt by nam nie pozwolił przylecieć! Zaopatrzeni w hełmy przemierzyliśmy kilometry podestów i drabin oplatających platformę, biegnących na przemian raz w górę raz w dół. Wreszcie wylądowaliśmy w mesie, gdzie poznaliśmy kilka ciekawostek z życia załogi, wówczas chyba 100-osobowej, która dwa tygodnie spędzała na platformie pracując na niej i śpiąc w kajutach przypominających te na statkach. Potem zastępowali ją koledzy – obowiązywał zatem system zmianowy, a dzień pracy wynosił 12 godzin. Dowiedziałam się również, że platforma powstała we Francji w latach 70. i pracowała wcześniej na morzu Północnym i Adriatyku pod nazwą West Beta. Obecną nazwę zawdzięcza już ostatniemu właścicielowi czyli Lotosowi. Skąd właśnie dziś postanowiłam spisać to wspomnienie? Może dlatego, że odnalazłam Certyfikat, jaki wręczył mi uroczy pan Jan Polak? A bardziej z tego powodu, że nie dalej niż cztery dni temu w Gdyni czyli w miniony czwartek 30 października br. w Gdyni spółka Lotos Petrobaltic S.A. podpisała umowę na przebudowę drugiej, posiadanej platformy wiertniczej, Petrobaltic na eksploatacyjną. Przebudowę zrealizuje konsorcjum spółek należących do Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. tj. Energomontaż – Północ Gdynia i Stocznia Remontowa Nauta oraz stocznia Crist. Koszt przebudowy wynosi 345 mln zł. Położona na złożu B8 platforma rozpocznie pracę pod koniec 2015 r. i ma wydobywać 250 tys. ton ropy rocznie. Tymczasem wysłużona platforma Baltic Beta wydobywa nadal dzielnie 170 ton ropy rocznie. Co ciekawe, przy okazji pisania tego tekstu dowiedziałam się, że w rezultacie wygaśnięcia umowy między Petrobaltikiem a Strażą Graniczną, koledzy- żurnaliści, którym przypadła w udziale emocjonująca wycieczka na platformę Baltic Beta kilka lat po mnie, nie mogli polecieć na nią helikopterem w niecałą godzinę, a musieli płynąć statkiem, co zabiera 9 godzin. Kto wie jednak, czy nie było to jeszcze ciekawsze doznanie – warto zajrzeć do artykułu jednego z nich: http://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Tak-pracuje-platforma-wydobywcza-na-Baltyku-n71161.html

Czytaj dalej

Udostępnij |

Pages

News! Ryanair rekrutuje załogę w Polsce. Rozmowy kwalifikacyjne w listopadzie

Po drugiej stronie muru

News! Brytyjski "The Times" docenia słowackie Wysokie Tatry

Pilotka do wzięcia również zimą :)

Królowa Trzech Żywiołów na platformie wiertniczej

Facebook

Obserwatorzy

Youtube

Popularne posty

Archiwum bloga

Moja lista blogów

Translate

Miesięczna liczba wyświetleń